Mensen met autisme kunnen niet goed communiceren en ze vinden het moeilijk om andere mensen te begrijpen.
Volgens cijfers van het ministerie van Volksgezondheid heeft 1 op de 1000 kinderen autisme en hebben 1 tot 2 op de 1000 een andere autismespectrumstoornis.
Zeker is wel dat autisme een stoornis is waar veel kinderen en ouders mee in aanraking komen. Niet alleen voor de personen die kampen met deze stoornis is het lastig, ook voor de omgeving is het ingrijpend. In dit boek wordt op heldere manier uitgelegd wat de stoornis inhoudt en hoe mensen met deze stoornis geholpen kunnen worden. Er is gekozen voor een eenvoudige schrijfstijl, zodat het onderwerp ook voor moeilijke lezers goed te begrijpen is.
Posts tonen met het label Begeleiding. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Begeleiding. Alle posts tonen
woensdag 24 december 2014
woensdag 29 oktober 2014
Autismekoffer (Steunpunt Autisme
Een van de doelstellingen van de Steunpunten Autisme is het regionaal verspreiden van informatie over autisme, zodat scholen en hun omgeving in staat worden gesteld deze leerlingen adequaat op te vangen.
De steunpuntfunctionarissen hebben alle informatie over autisme die zij bij consultaties in de tas hadden zitten bij elkaar gelegd en aangevuld. Deze informatie paste niet meer in de tas, het werd een koffer. De Steunpuntfunctionarissen ontvingen ook informatie uit de regio. Een koffer was lang niet genoeg. Het zijn er nu 4 geworden!
Autismekoffer PO (uitgave 2005)
Autismekoffer VO (uitgave 2006)
Autismekoffer peuters (uitgave 2007)
Autismekoffer MBO (uitgave 2007)
De Autismekoffer is gebleven alleen haar uiterlijk is per doelgroep veranderd in een map. Bewust hebben wij de naam niet gewijzigd. Mensen met autisme nemen de taal letterlijk op. Dat geeft vaak onduidelijkheid, dat overkomt hun altijd. Wij voelen die verwarring maar even als de postbode een autismekoffer komt brengen in de vorm van een map...
De steunpuntfunctionarissen hebben alle informatie over autisme die zij bij consultaties in de tas hadden zitten bij elkaar gelegd en aangevuld. Deze informatie paste niet meer in de tas, het werd een koffer. De Steunpuntfunctionarissen ontvingen ook informatie uit de regio. Een koffer was lang niet genoeg. Het zijn er nu 4 geworden!
Autismekoffer PO (uitgave 2005)
Autismekoffer VO (uitgave 2006)
Autismekoffer peuters (uitgave 2007)
Autismekoffer MBO (uitgave 2007)
De Autismekoffer is gebleven alleen haar uiterlijk is per doelgroep veranderd in een map. Bewust hebben wij de naam niet gewijzigd. Mensen met autisme nemen de taal letterlijk op. Dat geeft vaak onduidelijkheid, dat overkomt hun altijd. Wij voelen die verwarring maar even als de postbode een autismekoffer komt brengen in de vorm van een map...
Link / downloaden:
woensdag 22 oktober 2014
Doe even normaal: Autisme
Mensen met autisme worden vaak gezien als personen die erg op zichzelf gericht zijn, en die problemen hebben met communicatie en sociaal gedrag. Zij hebben veel structuur nodig en kunnen niet goed tegen veranderingen. In deze aflevering maken we kennis met een gezin met drie kinderen waarvan twee autisme hebben. Geert heeft PDDNOS en bij Meike is het syndroom van Asperger geconstateerd. Vanwege de autistische stoornis van Geert en Meike krijgt het hele gezin intensieve begeleiding. Ouders en hulpverleners investeren in hun toekomst, met als doel zelfstandig functioneren.
www.npo.nl/
www.npo.nl/
dinsdag 21 januari 2014
Geen speciaal onderwijs nodig bij ASS of ADHD
Kinderen met leer- en gedragsproblemen zijn niet per definitie beter af op een school voor speciaal onderwijs. Op reguliere scholen boeken zij vaak evenveel vooruitgang in hun gedrag en leerprestaties.
Dat is in ieder geval de conclusie van Regina Stoutjesdijk van de Universiteit Leiden in haar proefschrift. Tot dusver werd vaak gedacht dat kinderen met ADHD of autisme in de regel beter af zijn met de extra begeleiding die ze op het speciaal onderwijs kunnen krijgen. Stoutjesdijk vergeleek de prestaties van kinderen met ASS, ADHD en andere problematiek in het speciaal onderwijs met andere (reguliere) scholen. Op basis van de uitkomsten denkt zij dat meer kinderen dan tot nu toe zich (evt. met leerlinggebonden ondersteuning) ook in gewone klassen goed kunnen ontwikkelen.
Dat is in ieder geval de conclusie van Regina Stoutjesdijk van de Universiteit Leiden in haar proefschrift. Tot dusver werd vaak gedacht dat kinderen met ADHD of autisme in de regel beter af zijn met de extra begeleiding die ze op het speciaal onderwijs kunnen krijgen. Stoutjesdijk vergeleek de prestaties van kinderen met ASS, ADHD en andere problematiek in het speciaal onderwijs met andere (reguliere) scholen. Op basis van de uitkomsten denkt zij dat meer kinderen dan tot nu toe zich (evt. met leerlinggebonden ondersteuning) ook in gewone klassen goed kunnen ontwikkelen.
Uit het onderzoek kwam verder naar voren dat vooral de thuis-/gezinssituatie en de ouder-/kindrelatie veel invloed heeft op gedragsproblematiek van kinderen in de klas. Daarbij kunnen bepaalde vormen van probleemgedrag ook nog eens zéér belastend zijn voor de thuissituatie.
De uitkomsten lijken dan ook niet alleen te pleiten voor ondersteuning van het kind in de schoolsituatie, maar in veel situaties ook voor ondersteuning van het gezin en in de thuissituatie.
Samenvatting van het proefschrift (pdf)
Bron: Universiteit Leiden
Samenvatting van het proefschrift (pdf)
Bron: Universiteit Leiden
dinsdag 5 november 2013
ADHD, wat nu..?: Vlaamse CLB bezorgd om wildgroei alternatieve coaches
Van leer- en concentratieproblemen tot dyslexie en ADHD: voor elk probleem van leerlingen staat er tegenwoordig wel een kindercoach klaar. “Wij helpen ouders die door de lange wachtlijsten niet terechtkunnen bij het CLB of de school”, zeggen ze. Toch maken professionele hulpverleners zich zorgen over hun opmars. “Velen hebben niet genoeg bagage om echte problemen aan te pakken.”
ADHD, wat nu..?: Vlaamse CLB bezorgd om wildgroei alternatieve coac...: Van leer- en concentratieproblemen tot dyslexie en ADHD: voor elk probleem van leerlingen staat er tegenwoordig wel een kindercoach klaar. “...
ADHD, wat nu..?: Vlaamse CLB bezorgd om wildgroei alternatieve coac...: Van leer- en concentratieproblemen tot dyslexie en ADHD: voor elk probleem van leerlingen staat er tegenwoordig wel een kindercoach klaar. “...
vrijdag 1 november 2013
Hyperintelligent en soms sprankelend'
Op zoek naar goede opvang voor Manasse
‘Mijn zoon Manasse (22) is een nakomertje’, vertelt Franzje Polak. ‘Hij is heel intelligent, en op allerlei manieren verrassend. Hij kon voor zijn tweede jaar al lezen. Ik ben zelf lerares en heb veel onderwijservaring, ook op speciale scholen. Dus schrok ik erg toen ik een keer voor het raam van de kleuterklas stond en zag dat hij als een dweil op de grond lag terwijl de andere kinderen naar een verhaal luisterden. Er waren wel meer van die voorbodes. Maar thuis was het vaak een heel rustig en sociaal kind, dat je recht aankeek en een prima taalgebruik had.’
Een test door een orthopedagoog leverde niets op. ‘Omdat hij in één op één situaties heel alert was dacht zij dat er niets aan de hand was.’ Op zijn zevende werd Manasse opnieuw getest, in het Juliana Kinderziekenhuis in Den Haag. ‘Ik zal het nooit vergeten: telefonisch kregen we te horen dat hij een zeer ernstige autistische stoornis had. We stonden perplex, en waren woedend. We gingen dan ook niet in op de uitnodiging om hem op te laten nemen, en medicatie te geven.’
Later diagnosticeerde het RIAGG Manasse preciezer. Hij heeft het syndroom van Asperger.
Dwangneuroses
Het lukte Manasse de basisschool te doorlopen. Vervolgens ging hij naar een klein Gymnasium, waar hij nog twee jaar afmaakte. ‘Hij kreeg steeds meer dwangneuroses. Hij bleef bijvoorbeeld heel lang op het toilet, en legde daar overal papiertjes neer. Hij weigerde ook te schrijven: proefwerken deden ze mondeling. Je begrijpt niet wat er aan de hand is, want aan de andere kant is daar die enorme intelligentie. Hij heeft alles door, heeft een fotografisch geheugen, en schat ook menselijke verhoudingen goed in.’
Naast de dwangneuroses was er een tweede patroon zichtbaar. Wanneer Manasse nieuwe ervaringen opdeed waren er weinig problemen. Maar zodra hij de lesstof doorhad, of ervaringen zich herhaalden, kwam hij in opstand en ging hij ‘klooien en vervelend doen’. Dat leidde tot dusdanig storend gedrag, dat hij op school niet meer te handhaven was.
Dus ging hij op zijn 14e naar een school voor speciaal onderwijs voor onder meer hoogbegaafden. Maar ook daar bleek hij niet te handhaven. ‘Naarmate hij de puberteit vorderde werd hij steeds dwangmatiger.’ Een jaar later ging Manasse naar De Steiger in Dordrecht, een behandel- en expertisecentrum voor autisme. Daar ging hij wonen, en er was een speciale school aan verbonden. ‘Helaas kregen we al snel klachten dat hij zó dwangmatig was, dat hij niet te handhaven was. Ze hebben hem medicatie gegeven, maar die hielp helemaal niet.’
Op zijn 16e kwam Manasse weer thuis wonen. Het was de bedoeling om hem poliklinisch medicatie toe te dienen. Dat gebeurde bij De Jutters, een jeugd-GGz instelling in Den Haag. Maar eerst moest de medicatie van De Steiger worden afgebouwd. ‘Dat was een antidepressivum in hele hoge dosering. Bij de afbouw werd hij erg depressief.’ Vervolgens werd - onder begeleiding van een psychiater - een hele serie medicijnen uitgeprobeerd en weer afgebouwd. ‘Niets hielp, er kwamen alleen meer problemen, deels door die medicijnen. Van één medicijn kreeg hij hartfalen. Ook kon hij zijn urine niet meer ophouden. Op een gegeven moment stond hij op één been in de gang, helemaal verstard.’ Inmiddels kreeg Manasse een Persoons Gebonden Budget, waarvan hij thuis les kreeg. ‘Maar zodra hij de docent kende, of de stof geen uitdaging meer voor hem was, haakte hij af. Ook dat patroon werd steeds sterker.’
Katatonie
Na afbouw van een medicijn kreeg Manasse een psychose, en werd hij vlak voor zijn 17e verjaardag opgenomen in het Juliana Kinderziekenhuis. ‘Tijdens de opname kreeg hij zo’n hoge dosering antipsychoticum dat hij alleen nog maar trilde en schokte. Parkinsonisme, een ernstige bijwerking. Ik ben heel boos geworden, en gelukkig hebben ze hem een tegenmiddel gegeven.’
Manasse bleef driekwart jaar opgenomen. ‘Hij werd een soort zombie, kon niet meer staan, had een luier om. Het was nog maar een schim van de sprankelende, humorvolle jongen die hij kort daarvoor nog kon zijn. En zijn dwangneuroses gingen gewoon door.’
Omdat de behandeling niets uithaalde ging Manasse weer naar huis. ‘Hij was in eerste instantie heel blij, en hij heeft een paar maanden lang enorm zijn best gedaan. Maar al snel kwam de dwang weer terug. En het gaat langzaam maar zeker steeds slechter.’
Waarschijnlijk heeft Manasse nog een bijkomende aandoening: katatonie. ‘Vanuit het Centrum Autisme in Leiden kreeg hij cognitieve therapie voor zijn dwangneuroses, die totaal niet hielp. Maar er was daar wel een psychiater die de diagnose katatonie stelde. Dat is onder meer een soort dwangmatige bewegingsonrust. Ook laat hij zijn urine steeds vaker lopen, terwijl hij geen luier om wil. Het lijkt of hij het leven steeds meer loslaat. Vaak ligt hij de hele dag in bed. Hij draait zijn dag-nacht ritme om, terwijl er nog steeds docenten voor hem komen om in elk geval zijn dagen te vullen.’
CCE
Deze zelfde psychiater wees mevrouw Polak ook op het bestaan van woonwerkvoorziening de Meander. Die biedt beschermd wonen voor intelligente mensen met autisme. ‘Maar voor de relatieve vrijheid daar is de dwang van Manasse al te sterk. Toen hebben we, samen met de psychiater en andere betrokkenen, het CCE gevraagd om mee te denken.
Het CCE heeft eerst uitgebreid de situatie bekeken, en geconcludeerd dat het niet goed mogelijk is om thuis een behandeling te starten. Eigenlijk zou er een aparte voorziening moeten komen voor deze intelligente en heel complexe cliënten. Zo’n voorziening kan bijvoorbeeld een onderdeel van de Meander worden. Daar zijn we nu ongeveer een jaar mee bezig. Het gaat heel langzaam, maar het is heel prettig dat het CCE meepraat en -denkt. Dat geeft je in elk geval het gevoel dat je niet helemaal alleen staat.
Het CCE heeft ook meegeholpen om naar andere alternatieven te zoeken. En via het CCE is geregeld dat er een tijdelijk budget beschikbaar komt, om uit te zoeken hoe Manasse het beste begeleid kan worden en wat zijn mogelijkheden nog zijn. Ik hoop dat de voorziening bij de Meander of iets soortgelijks doorgaat, ondanks de bezuinigingen. Het is al zo vaak misgegaan met de zorg voor Manasse. Ik ben ervan overtuigd dat zijn ziekte daardoor verergerd is.’
Tekst: Adri Bolt
Bron: www.cce.nl
Het CCE is er voor mensen die langdurig complexe zorg nodig hebben en in een uitzichtloze situatie terecht dreigen te komen. Er is dan vaak sprake van probleemgedrag.
Het CCE heeft een uitgebreid netwerk van deskundigen die zorgverleners advies op maat bieden en die kunnen helpen bij de uitvoering ervan. Jaarlijks doen wij ongeveer 1.200 consultaties.
‘Mijn zoon Manasse (22) is een nakomertje’, vertelt Franzje Polak. ‘Hij is heel intelligent, en op allerlei manieren verrassend. Hij kon voor zijn tweede jaar al lezen. Ik ben zelf lerares en heb veel onderwijservaring, ook op speciale scholen. Dus schrok ik erg toen ik een keer voor het raam van de kleuterklas stond en zag dat hij als een dweil op de grond lag terwijl de andere kinderen naar een verhaal luisterden. Er waren wel meer van die voorbodes. Maar thuis was het vaak een heel rustig en sociaal kind, dat je recht aankeek en een prima taalgebruik had.’
Een test door een orthopedagoog leverde niets op. ‘Omdat hij in één op één situaties heel alert was dacht zij dat er niets aan de hand was.’ Op zijn zevende werd Manasse opnieuw getest, in het Juliana Kinderziekenhuis in Den Haag. ‘Ik zal het nooit vergeten: telefonisch kregen we te horen dat hij een zeer ernstige autistische stoornis had. We stonden perplex, en waren woedend. We gingen dan ook niet in op de uitnodiging om hem op te laten nemen, en medicatie te geven.’
Later diagnosticeerde het RIAGG Manasse preciezer. Hij heeft het syndroom van Asperger.
Dwangneuroses
Het lukte Manasse de basisschool te doorlopen. Vervolgens ging hij naar een klein Gymnasium, waar hij nog twee jaar afmaakte. ‘Hij kreeg steeds meer dwangneuroses. Hij bleef bijvoorbeeld heel lang op het toilet, en legde daar overal papiertjes neer. Hij weigerde ook te schrijven: proefwerken deden ze mondeling. Je begrijpt niet wat er aan de hand is, want aan de andere kant is daar die enorme intelligentie. Hij heeft alles door, heeft een fotografisch geheugen, en schat ook menselijke verhoudingen goed in.’
Naast de dwangneuroses was er een tweede patroon zichtbaar. Wanneer Manasse nieuwe ervaringen opdeed waren er weinig problemen. Maar zodra hij de lesstof doorhad, of ervaringen zich herhaalden, kwam hij in opstand en ging hij ‘klooien en vervelend doen’. Dat leidde tot dusdanig storend gedrag, dat hij op school niet meer te handhaven was.
Dus ging hij op zijn 14e naar een school voor speciaal onderwijs voor onder meer hoogbegaafden. Maar ook daar bleek hij niet te handhaven. ‘Naarmate hij de puberteit vorderde werd hij steeds dwangmatiger.’ Een jaar later ging Manasse naar De Steiger in Dordrecht, een behandel- en expertisecentrum voor autisme. Daar ging hij wonen, en er was een speciale school aan verbonden. ‘Helaas kregen we al snel klachten dat hij zó dwangmatig was, dat hij niet te handhaven was. Ze hebben hem medicatie gegeven, maar die hielp helemaal niet.’
Op zijn 16e kwam Manasse weer thuis wonen. Het was de bedoeling om hem poliklinisch medicatie toe te dienen. Dat gebeurde bij De Jutters, een jeugd-GGz instelling in Den Haag. Maar eerst moest de medicatie van De Steiger worden afgebouwd. ‘Dat was een antidepressivum in hele hoge dosering. Bij de afbouw werd hij erg depressief.’ Vervolgens werd - onder begeleiding van een psychiater - een hele serie medicijnen uitgeprobeerd en weer afgebouwd. ‘Niets hielp, er kwamen alleen meer problemen, deels door die medicijnen. Van één medicijn kreeg hij hartfalen. Ook kon hij zijn urine niet meer ophouden. Op een gegeven moment stond hij op één been in de gang, helemaal verstard.’ Inmiddels kreeg Manasse een Persoons Gebonden Budget, waarvan hij thuis les kreeg. ‘Maar zodra hij de docent kende, of de stof geen uitdaging meer voor hem was, haakte hij af. Ook dat patroon werd steeds sterker.’
Katatonie
Na afbouw van een medicijn kreeg Manasse een psychose, en werd hij vlak voor zijn 17e verjaardag opgenomen in het Juliana Kinderziekenhuis. ‘Tijdens de opname kreeg hij zo’n hoge dosering antipsychoticum dat hij alleen nog maar trilde en schokte. Parkinsonisme, een ernstige bijwerking. Ik ben heel boos geworden, en gelukkig hebben ze hem een tegenmiddel gegeven.’
Manasse bleef driekwart jaar opgenomen. ‘Hij werd een soort zombie, kon niet meer staan, had een luier om. Het was nog maar een schim van de sprankelende, humorvolle jongen die hij kort daarvoor nog kon zijn. En zijn dwangneuroses gingen gewoon door.’
Omdat de behandeling niets uithaalde ging Manasse weer naar huis. ‘Hij was in eerste instantie heel blij, en hij heeft een paar maanden lang enorm zijn best gedaan. Maar al snel kwam de dwang weer terug. En het gaat langzaam maar zeker steeds slechter.’
Waarschijnlijk heeft Manasse nog een bijkomende aandoening: katatonie. ‘Vanuit het Centrum Autisme in Leiden kreeg hij cognitieve therapie voor zijn dwangneuroses, die totaal niet hielp. Maar er was daar wel een psychiater die de diagnose katatonie stelde. Dat is onder meer een soort dwangmatige bewegingsonrust. Ook laat hij zijn urine steeds vaker lopen, terwijl hij geen luier om wil. Het lijkt of hij het leven steeds meer loslaat. Vaak ligt hij de hele dag in bed. Hij draait zijn dag-nacht ritme om, terwijl er nog steeds docenten voor hem komen om in elk geval zijn dagen te vullen.’
CCE
Deze zelfde psychiater wees mevrouw Polak ook op het bestaan van woonwerkvoorziening de Meander. Die biedt beschermd wonen voor intelligente mensen met autisme. ‘Maar voor de relatieve vrijheid daar is de dwang van Manasse al te sterk. Toen hebben we, samen met de psychiater en andere betrokkenen, het CCE gevraagd om mee te denken.
Het CCE heeft eerst uitgebreid de situatie bekeken, en geconcludeerd dat het niet goed mogelijk is om thuis een behandeling te starten. Eigenlijk zou er een aparte voorziening moeten komen voor deze intelligente en heel complexe cliënten. Zo’n voorziening kan bijvoorbeeld een onderdeel van de Meander worden. Daar zijn we nu ongeveer een jaar mee bezig. Het gaat heel langzaam, maar het is heel prettig dat het CCE meepraat en -denkt. Dat geeft je in elk geval het gevoel dat je niet helemaal alleen staat.
Het CCE heeft ook meegeholpen om naar andere alternatieven te zoeken. En via het CCE is geregeld dat er een tijdelijk budget beschikbaar komt, om uit te zoeken hoe Manasse het beste begeleid kan worden en wat zijn mogelijkheden nog zijn. Ik hoop dat de voorziening bij de Meander of iets soortgelijks doorgaat, ondanks de bezuinigingen. Het is al zo vaak misgegaan met de zorg voor Manasse. Ik ben ervan overtuigd dat zijn ziekte daardoor verergerd is.’
Tekst: Adri Bolt
Bron: www.cce.nl
Het CCE is er voor mensen die langdurig complexe zorg nodig hebben en in een uitzichtloze situatie terecht dreigen te komen. Er is dan vaak sprake van probleemgedrag.
Het CCE heeft een uitgebreid netwerk van deskundigen die zorgverleners advies op maat bieden en die kunnen helpen bij de uitvoering ervan. Jaarlijks doen wij ongeveer 1.200 consultaties.
donderdag 24 oktober 2013
NVA-enquête gepresenteerd tijdens Autismecongres
“Allemaal autisme, allemaal anders”
“Allemaal autisme, allemaal anders”. Zo luidt de titel van het onderzoeksrapport dat de Vrije Universiteit Amsterdam vandaag op het NVA-Autismecongres in Utrecht presenteert. In dit rapport staan de resultaten van een grootschalig onderzoek onder mensen met autisme en hun naasten. Het onderzoek richtte zich op alle levensfasen en levensgebieden en behandelt onderwerpen als diagnostiek, begeleiding, wonen, onderwijs en werk in relatie tot autisme.
Het gaat om de resultaten uit de vierde NVA-enquête, met ruim 4.000 deelnemers de grootste enquête tot nu toe. Het onderzoek is een samenwerkingsproject van de VU en de NVA.
Resultaten uit het onderzoek
De verkregen gegevens bieden waardevolle informatie over het functioneren en welzijn van kinderen en volwassenen met autisme in Nederland. Enkele cijfers:
- 71% van de mensen met autisme krijgt individuele begeleiding via AWBZ, straks via gemeenten
- 67% van de mensen met autisme ontvangt mantelzorg
- 41% heeft behoefte aan begeleiding en behandeling die (nog) niet wordt verkregen
- 28% van de volwassenen met autisme heeft regulier betaald werk
- 19% van de volwassenen met autisme heeft geen structurele dagbesteding of werk
- van die groep 'thuiszitters' heeft 63% een hogere intelligentie (IQ van 116 of hoger)
De aanbevelingen in het rapport worden door de NVA gebruikt in de belangenbehartiging voor mensen met autisme bij onder andere landelijke overheid, gemeenten en zorgverzekeraars.
Klik hier voor een bladerbare versie van het rapport ‘Allemaal autisme, allemaal anders’
Klik hier om het volledige rapport te downloaden (PDF, 560 Kb) ‘Allemaal autisme, allemaal anders’
Het NAR gaat door: doet u mee?
In de enquête werd ook gevraagd of mensen zich wilden inschrijven voor het Nederlands Autisme Register (NAR). Zo’n 1.500 mensen hebben zich inmiddels aangemeld voor deelname aan het NAR. Binnen het NAR kunnen personen met autisme gevolgd worden. Zo kan bij een volgend onderzoek bekeken worden hoe zij zich ontwikkelen, en welke factoren daarmee samenhangen. Inschrijven voor het NAR is nog steeds mogelijk, lees meer informatie op www.nederlandsautismeregister.nl
maandag 21 oktober 2013
Studentenhuizen voor mbo'ers met autisme (Capito Wonen)
In Groningen opent het eerste studentenhuis voor mbo'ers met autisme in november zijn deuren.
In het huis is plaats voor zeven bewoners. De autistische leerlingen gaan onder begeleiding werken aan hun zelfstandigheid. De verwachting is dat dit ook hun studie ten goede komt.
Het initiatief voor het mbo-studentenhuis is afkomstig van Capito Wonen, een organisatie die zich ook in andere steden richt op de begeleiding van mbo-studenten met autisme.
Huizen van Capito Wonen
Capito Wonen heeft huizen op verschillende plekken in Nederland. Informeer naar de beschikbaarheid voor deze locaties door contact op te nemen via telefoon, email of het aanmeldformulier.
Reeds geopend:
Afhankelijk van het aanbod van woningbouw verenigingen, opent Capito in 2013-2014 huizen in:
Voor 2014 en 2015 onderzoekt Capito de mogelijkheden om o.a. te openen in:
Geef nu alvast je interesse aan voor bovengenoemde steden door het aanmeldformulier vrijblijvend in te vullen. Van aanmelding t/m plaatsing kan afhankelijk van jouw situatie 3 tot 6 maanden in beslag nemen.
Ook voor steden die hierboven niet genoemd zijn, kun je jezelf aanmelden. Hoe meer aanvragen, hoe eerder er in die stad gezocht wordt naar een woning.
Heb je interesse of zou je meer willen weten over Capito Wonen? Neem dan contact op door het formulier bij Aanmelden in te vullen.
Houdt ook de MEE Woonwinkel in de gaten voor een actueel overzicht.
In het huis is plaats voor zeven bewoners. De autistische leerlingen gaan onder begeleiding werken aan hun zelfstandigheid. De verwachting is dat dit ook hun studie ten goede komt.
Het initiatief voor het mbo-studentenhuis is afkomstig van Capito Wonen, een organisatie die zich ook in andere steden richt op de begeleiding van mbo-studenten met autisme.
Huizen van Capito Wonen
Capito Wonen heeft huizen op verschillende plekken in Nederland. Informeer naar de beschikbaarheid voor deze locaties door contact op te nemen via telefoon, email of het aanmeldformulier.
Reeds geopend:
- Arnhem 1
- Nijmegen 1
- Utrecht 1
- Breda
- Rotterdam 1
- Maastricht
- Den Haag
- Utrecht 2
- Nijmegen 2 (open 14 oktober 2013)
- Groningen 2 (open 4 november 2013)
Afhankelijk van het aanbod van woningbouw verenigingen, opent Capito in 2013-2014 huizen in:
- Zwolle, najaar 2013
- Dordrecht, verschoven naar kerstvakantie 2013
- Eindhoven (zoeken dringend geschikte woonruimte)
- Rotterdam 2e locatie, december 2013
- Tilburg, zomer 2014
- Enschede, zomer 2014
Voor 2014 en 2015 onderzoekt Capito de mogelijkheden om o.a. te openen in:
- Leiden
- Amsterdam
- Haarlem
- Amersfoort
- Almere
- Den Bosch
- Apeldoorn/Deventer
- Arnhem 2e locatie
Geef nu alvast je interesse aan voor bovengenoemde steden door het aanmeldformulier vrijblijvend in te vullen. Van aanmelding t/m plaatsing kan afhankelijk van jouw situatie 3 tot 6 maanden in beslag nemen.
Ook voor steden die hierboven niet genoemd zijn, kun je jezelf aanmelden. Hoe meer aanvragen, hoe eerder er in die stad gezocht wordt naar een woning.
Heb je interesse of zou je meer willen weten over Capito Wonen? Neem dan contact op door het formulier bij Aanmelden in te vullen.
Houdt ook de MEE Woonwinkel in de gaten voor een actueel overzicht.
zondag 20 oktober 2013
"Het is alsof ik bij alles een spannend muziekje hoor"
De komende jaren wordt het voor studenten makkelijker om een kamer te vinden. Volgens de bedrijven die studentenkamers verhuren groeit het aantal kamers nu harder dan het aantal studenten. En opvallend, steeds meer studenten met autisme gaan op kamers. Vier jaar geleden was er nog maar 1 studentenhuis speciaal voor autisten, inmiddels zijn het er al meer dan 30.
vrijdag 13 september 2013
Opvoedingsstress bij helft ouders van autistisch kind
De helft van de ouders van een kind met een autistische stoornis die bij Zorg voor Zorg zit, ervaart zodanige opvoedingsproblemen dat begeleiding noodzakelijk is.
Dit percentage ligt bij 'gewone' ouders op 9 procent. Verder ervaart 53 procent van deze ouders zeer ernstige problemen ten opzichte van 3 procent van de landelijke norm op gebied van opvoedingsproblemen. Dit blijkt uit onderzoek naar opvoedingsstress en -belasting van de kleinschalige organisatie Zorg voor Zorg die mensen met autisme of aanverwante stoornis begeleidt. Zorg voor Zorg wil beslagen ten ijs komen als de 'goede zaak' in Den Haag wordt bepleit. Namelijk dat minder dan tien uur begeleiding in de week soms een wereld van verschil maakt. Deze uren dreigen wegbezuinigd te worden voor nieuwe gebruikers van het persoonsgebonden budget (pgb).
Bron: destentor.nl
Dit percentage ligt bij 'gewone' ouders op 9 procent. Verder ervaart 53 procent van deze ouders zeer ernstige problemen ten opzichte van 3 procent van de landelijke norm op gebied van opvoedingsproblemen. Dit blijkt uit onderzoek naar opvoedingsstress en -belasting van de kleinschalige organisatie Zorg voor Zorg die mensen met autisme of aanverwante stoornis begeleidt. Zorg voor Zorg wil beslagen ten ijs komen als de 'goede zaak' in Den Haag wordt bepleit. Namelijk dat minder dan tien uur begeleiding in de week soms een wereld van verschil maakt. Deze uren dreigen wegbezuinigd te worden voor nieuwe gebruikers van het persoonsgebonden budget (pgb).
Bron: destentor.nl
maandag 29 juli 2013
Goh onbegrepen gedrag, bron van creativiteit
verrassende ontmoetingen met mensen met autisme, ontdekkend samenwerken in een team, verbindend, wekkend en sturend leidinggeven
Wat zou er gebeuren als je even stilstaat bij wat je in storend gedrag tegenkomt? Wat, als je die situatie niet als storend, maar als onbegrepen opvat? Je kunt je niet voorstellen wat de ander met zijn handelen hoopt te bereiken. In welke, onbekende wereld bevindt hij zich? Als je er zo tegenaan kijkt, zie je de kloof tussen de ander en jezelf onder ogen. Dit roept de vraag op hoe je die kloof kunt overbruggen. Er zijn momenten waarop je je in een onbegrepen situatie niet laat tegenhouden door irritatie, angst of twijfel, maar 'out of the box' handelt. Dan blijk je te kunnen aansluiten bij de ander met een spontane, intuïtieve handeling, die we ook wel een 'gelukte onverwachte handeling' (g.o.h.) noemen.
In concrete praktijksituaties, die verschenen tijdens het coachen van begeleiders van autisten, hebben we onderzocht welke succesfactoren bij die gelukte onverwachte handelingen een rol spelen. Via inlevend waarnemen, ontwerpend verkennen of reflecterend benoemen kan men zich de bij deze succesfactoren behorende vaardigheden eigen maken. Deze drie technieken hebben we uitgewerkt in werkbladen.
Het bleek van belang dat de begeleider de verworven inzichten ook met zijn collega's kan delen. We hebben de werkwijze van de teamvergadering aangepast en eveneens in werkbladen uitgewerkt. We laten zien hoe de teambespreking een plek, een werkplaats kan worden om samen op avontuur te gaan rond het onbegrepene. Hiermee creëer je een lerende organisatie.
Op leidinggevend niveau verkennen we hoe ook een directeur of manager zijn verbindende, wekkende en sturende vaardigheden kan vergroten en verdiepen door het onbegrepene op te zoeken.
Wat zou er gebeuren als je even stilstaat bij wat je in storend gedrag tegenkomt? Wat, als je die situatie niet als storend, maar als onbegrepen opvat? Je kunt je niet voorstellen wat de ander met zijn handelen hoopt te bereiken. In welke, onbekende wereld bevindt hij zich? Als je er zo tegenaan kijkt, zie je de kloof tussen de ander en jezelf onder ogen. Dit roept de vraag op hoe je die kloof kunt overbruggen. Er zijn momenten waarop je je in een onbegrepen situatie niet laat tegenhouden door irritatie, angst of twijfel, maar 'out of the box' handelt. Dan blijk je te kunnen aansluiten bij de ander met een spontane, intuïtieve handeling, die we ook wel een 'gelukte onverwachte handeling' (g.o.h.) noemen.
In concrete praktijksituaties, die verschenen tijdens het coachen van begeleiders van autisten, hebben we onderzocht welke succesfactoren bij die gelukte onverwachte handelingen een rol spelen. Via inlevend waarnemen, ontwerpend verkennen of reflecterend benoemen kan men zich de bij deze succesfactoren behorende vaardigheden eigen maken. Deze drie technieken hebben we uitgewerkt in werkbladen.
Het bleek van belang dat de begeleider de verworven inzichten ook met zijn collega's kan delen. We hebben de werkwijze van de teamvergadering aangepast en eveneens in werkbladen uitgewerkt. We laten zien hoe de teambespreking een plek, een werkplaats kan worden om samen op avontuur te gaan rond het onbegrepene. Hiermee creëer je een lerende organisatie.
Op leidinggevend niveau verkennen we hoe ook een directeur of manager zijn verbindende, wekkende en sturende vaardigheden kan vergroten en verdiepen door het onbegrepene op te zoeken.
vrijdag 26 juli 2013
Seksualiteitstraining voor autistische jongeren op Curaçao
Autistische tieners hebben geestelijk misschien een probleem, maar lichamelijk ontwikkelen ze zich op precies dezelfde manier als jongeren zonder een beperking. Stichting Opvoedingsondersteuning aan Kinderen met een Handicap (SOKH) geeft ze daarom speciale seksualiteitstrainingen en doorbreekt hiermee een groot taboe.
Pedagoog Saida Sulvaran: “Een tijdje geleden hadden we hier een jongen die constant aan zijn geslachtsdelen zat en zich overal uitkleedde. Zo iemand moet leren wat ‘hoort’. Wij als professionals kunnen ze daarbij helpen.” Sulvaran werkt al 26 jaar met gehandicapten en is al vijf jaar specialist voor mensen met autisme- en aanverwante stoornissen. “Jongeren met autisme zijn erg op zichzelf gericht en hebben problemen met sociaal gedrag. Wat er dan ook nog eens met hun lichaam gebeurt in de puberteit begrijpen ze vaak totaal niet. Dat kan heel beangstigend zijn voor de jongere en misschien ook voor zijn omgeving.”
Vrouwen kijken
Na de zomervakantie start Saida Sulvaran met voorlichtingslessen voor de zeventien jongens van de 'tuingroep'. Dat is een speciale dagopvang groep van SOKH die jonge volwassenen tussen de 20 en 35 jaar leert tuinieren. Een van die jongens is de zwaar-autistische Angelo (21). Het is een Curaçaose jongen die niet kan praten maar communiceert met zijn gezichtsuitdrukkingen. “Angelo is gek op vrouwen”, vertelt zijn moeder Fatima. “Soms bekijkt hij de vriendinnen van zijn zussen van boven tot onder maar dat dit onbeleefd is snapt hij niet.”
Met thema’s als ‘leer je lichaam kennen’, ‘hou van jezelf’ en ‘hou van je lichaam’ probeert Saida de jongeren omgangsvormen rond seksualiteit bij te brengen en ze weerbaarder te maken. Elke jongen volgt een individueel programma. “Sommige jongens weten al iets meer over seks dan anderen, maar waar de baby’s vandaan komen gaan we niet uitleggen. Dat is echt te lastig”, vertelt de hulpverleenster. ”De jongens kunnen wel leren masturberen. Dat doen we aan de hand van een speciale opwindpop.”
De eerste natte droom van Angelo was volgens zijn moeder een drama voor hem. “Hij zat doodsbang in een hoek van zijn kamer en dacht dat hij in zijn bed had geplast. Bij ons thuis zijn we heel open en ik zie seks niet als iets verkeerds. Daarom heb ik hem zo goed mogelijk proberen uit te leggen wat er aan de hand was. Maar lastig vond ik het wel.”
Geen tekenlesje
De ouders van Angelo zijn volgens Saida een grote uitzondering. Op de voorlichtingsavond over seksualiteit bij autistische jongeren die de pedagoog ter voorbereiding op de seksualiteitstrainingen gaf, waren slechts vijf van de 17 ouderparen aanwezig. “Voor ouders is het moeilijk om met hun kinderen over seks te praten, laat staan als je kind ook nog gehandicapt is. Het taboe is enorm. Daarom hebben we voor de seksualiteitstrainingen nadrukkelijk de toestemming van de ouders nodig. Het gaat namelijk niet om een tekenklasje.”
Angelo's moeder is in ieder geval enthousiast: “Ik ben heel benieuwd naar de trainingen en naar wat mijn zoon ervan kan leren. Een echte relatie zal hij hoogstwaarschijnlijk nooit krijgen, maar als hij zich iets meer bewust wordt van zijn seksualiteit en hoe er mee om te gaan zijn we al een heel eind.“
Bron: Wereldomroep
Pedagoog Saida Sulvaran: “Een tijdje geleden hadden we hier een jongen die constant aan zijn geslachtsdelen zat en zich overal uitkleedde. Zo iemand moet leren wat ‘hoort’. Wij als professionals kunnen ze daarbij helpen.” Sulvaran werkt al 26 jaar met gehandicapten en is al vijf jaar specialist voor mensen met autisme- en aanverwante stoornissen. “Jongeren met autisme zijn erg op zichzelf gericht en hebben problemen met sociaal gedrag. Wat er dan ook nog eens met hun lichaam gebeurt in de puberteit begrijpen ze vaak totaal niet. Dat kan heel beangstigend zijn voor de jongere en misschien ook voor zijn omgeving.”
Vrouwen kijken
Na de zomervakantie start Saida Sulvaran met voorlichtingslessen voor de zeventien jongens van de 'tuingroep'. Dat is een speciale dagopvang groep van SOKH die jonge volwassenen tussen de 20 en 35 jaar leert tuinieren. Een van die jongens is de zwaar-autistische Angelo (21). Het is een Curaçaose jongen die niet kan praten maar communiceert met zijn gezichtsuitdrukkingen. “Angelo is gek op vrouwen”, vertelt zijn moeder Fatima. “Soms bekijkt hij de vriendinnen van zijn zussen van boven tot onder maar dat dit onbeleefd is snapt hij niet.”
Met thema’s als ‘leer je lichaam kennen’, ‘hou van jezelf’ en ‘hou van je lichaam’ probeert Saida de jongeren omgangsvormen rond seksualiteit bij te brengen en ze weerbaarder te maken. Elke jongen volgt een individueel programma. “Sommige jongens weten al iets meer over seks dan anderen, maar waar de baby’s vandaan komen gaan we niet uitleggen. Dat is echt te lastig”, vertelt de hulpverleenster. ”De jongens kunnen wel leren masturberen. Dat doen we aan de hand van een speciale opwindpop.”
De eerste natte droom van Angelo was volgens zijn moeder een drama voor hem. “Hij zat doodsbang in een hoek van zijn kamer en dacht dat hij in zijn bed had geplast. Bij ons thuis zijn we heel open en ik zie seks niet als iets verkeerds. Daarom heb ik hem zo goed mogelijk proberen uit te leggen wat er aan de hand was. Maar lastig vond ik het wel.”
Geen tekenlesje
De ouders van Angelo zijn volgens Saida een grote uitzondering. Op de voorlichtingsavond over seksualiteit bij autistische jongeren die de pedagoog ter voorbereiding op de seksualiteitstrainingen gaf, waren slechts vijf van de 17 ouderparen aanwezig. “Voor ouders is het moeilijk om met hun kinderen over seks te praten, laat staan als je kind ook nog gehandicapt is. Het taboe is enorm. Daarom hebben we voor de seksualiteitstrainingen nadrukkelijk de toestemming van de ouders nodig. Het gaat namelijk niet om een tekenklasje.”
Angelo's moeder is in ieder geval enthousiast: “Ik ben heel benieuwd naar de trainingen en naar wat mijn zoon ervan kan leren. Een echte relatie zal hij hoogstwaarschijnlijk nooit krijgen, maar als hij zich iets meer bewust wordt van zijn seksualiteit en hoe er mee om te gaan zijn we al een heel eind.“
Bron: Wereldomroep
vrijdag 19 juli 2013
Paardentherapie bij autisme op Curaçao
Op Curaçao zijn ongeveer tweehonderd kinderen met autisme. Naast de reguliere behandelwijzen die de verschillende zorginstellingen op het eiland bieden, bestaat er ook een unieke behandelvorm: paardentherapie.
Bij het Savaanhuis komen wekelijks vijftig autistische jongeren om deze behandeling te volgen. “Als een kind druk gedrag vertoont dan wordt het paard ook onrustig. Het paard weerspiegelt het gedrag van het kind”, vertelt hippotherapeut Fahruni Thijssen.
“Hierdoor merkt het kind direct de consequenties van zijn gedrag. Hij kan zijn gedrag aanpassen omdat het een ander gedrag van het paard wil zien.”
Thijssen is sinds 2008 als hippotherapeut aan het Savaanhuis verbonden. De autistische jongeren die ze behandelt hebben meestal moeite met sociaal gedrag en interactie. Dit komt vaak omdat ze de sociale gedragscode’s simpelweg niet begrijpen. Met paarden ontstaat er over het algemeen wel een mate van communicatie, omdat de dieren erg duidelijk zijn in hun signalen naar de mens toe.
Vooruitgang
Daniel (18) is autistisch, onvoorspelbaar en blijft soms in een handeling hangen. Hij komt vijf keer per week naar het Savaanhuis. Op donderdag krijgt hij daar paardentherapie. Door het borstelen en rijden van patronen wordt geprobeerd meer structuur te brengen in Daniels gedrag.
Hij vindt het moeilijk om zelf uit te leggen wat de therapie precies voor werking op hem heeft maar zijn persoonlijke begeleider Gerda Comenencia ziet vooruitgang. Volgens haar heeft Daniel geleerd om zijn reacties beter te beheersen.
“Daniel volgt nu iets meer dan een jaar paardentherapie bij het Savaanhuis. Normaal gesproken heeft hij last van ongecontroleerde bewegingen maar daar heeft hij totaal geen last meer van zodra hij op een paard zit. Op het moment dat hij begint met het schoonmaken van het paard wordt hij rustig.”
Breed spectrum
Het Savaanhuis is onderdeel van de Stichting Opvoedingsondersteuning aan Kinderen met een Handicap (SOKH), een organisatie die alles doet op het gebied van kinderen met een ontwikkelings, sociale of emotionele handicap.
De stichting werd in 2000 opgericht door Inge Boutier die lange tijd directrice was van de toenmalige Stichting Zorg voor Geestelijk Gehandicapten (de huidige SGR Groep). Op dit moment heeft SOKH ongeveer twintig werknemers in dienst op drie verschillende locaties op het eiland.
“Ik heb lang gewerkt als speltherapeute, maar wilde graag aan de slag in een wat breder spectrum”, vertelt Boutier. “Binnen de SOKH onderzoeken wij nieuw aangemelde kinderen en stellen vervolgens een behandelingsplan op.”
Op basis van dit behandelplan wordt een kind geplaatst bij het Therapie en Expertisecentrum dat vooral gericht is op speltraining en muziektherapie, het Medisch Orthopedisch Zorgcentrum dat zich richt op jonge kinderen met ernstige ontwikkelingsproblemen en het Savaanhuis dat naast de paardentherapie ook gestructureerde ochtend- en middagactiviteiten biedt aan kinderen met autisme en aanverwante stoornissen.
Meer mogelijk
In de toekomst hoopt Boutier op deze laatste locatie een geitenboerderij te realiseren waar autistische jongeren zelf geitenkaas kunnen maken. “Er is op het gebied van gehandicaptenzorg veel meer mogelijk dan soms gedacht wordt. De paardentherapie is daar een voorbeeld van en hopelijk kunnen we dit in de toekomst op nog meer manieren laten zien.”
Bij het Savaanhuis komen wekelijks vijftig autistische jongeren om deze behandeling te volgen. “Als een kind druk gedrag vertoont dan wordt het paard ook onrustig. Het paard weerspiegelt het gedrag van het kind”, vertelt hippotherapeut Fahruni Thijssen.
“Hierdoor merkt het kind direct de consequenties van zijn gedrag. Hij kan zijn gedrag aanpassen omdat het een ander gedrag van het paard wil zien.”
Thijssen is sinds 2008 als hippotherapeut aan het Savaanhuis verbonden. De autistische jongeren die ze behandelt hebben meestal moeite met sociaal gedrag en interactie. Dit komt vaak omdat ze de sociale gedragscode’s simpelweg niet begrijpen. Met paarden ontstaat er over het algemeen wel een mate van communicatie, omdat de dieren erg duidelijk zijn in hun signalen naar de mens toe.
Vooruitgang
Daniel (18) is autistisch, onvoorspelbaar en blijft soms in een handeling hangen. Hij komt vijf keer per week naar het Savaanhuis. Op donderdag krijgt hij daar paardentherapie. Door het borstelen en rijden van patronen wordt geprobeerd meer structuur te brengen in Daniels gedrag.
Hij vindt het moeilijk om zelf uit te leggen wat de therapie precies voor werking op hem heeft maar zijn persoonlijke begeleider Gerda Comenencia ziet vooruitgang. Volgens haar heeft Daniel geleerd om zijn reacties beter te beheersen.
“Daniel volgt nu iets meer dan een jaar paardentherapie bij het Savaanhuis. Normaal gesproken heeft hij last van ongecontroleerde bewegingen maar daar heeft hij totaal geen last meer van zodra hij op een paard zit. Op het moment dat hij begint met het schoonmaken van het paard wordt hij rustig.”
Breed spectrum
Het Savaanhuis is onderdeel van de Stichting Opvoedingsondersteuning aan Kinderen met een Handicap (SOKH), een organisatie die alles doet op het gebied van kinderen met een ontwikkelings, sociale of emotionele handicap.
De stichting werd in 2000 opgericht door Inge Boutier die lange tijd directrice was van de toenmalige Stichting Zorg voor Geestelijk Gehandicapten (de huidige SGR Groep). Op dit moment heeft SOKH ongeveer twintig werknemers in dienst op drie verschillende locaties op het eiland.
“Ik heb lang gewerkt als speltherapeute, maar wilde graag aan de slag in een wat breder spectrum”, vertelt Boutier. “Binnen de SOKH onderzoeken wij nieuw aangemelde kinderen en stellen vervolgens een behandelingsplan op.”
Op basis van dit behandelplan wordt een kind geplaatst bij het Therapie en Expertisecentrum dat vooral gericht is op speltraining en muziektherapie, het Medisch Orthopedisch Zorgcentrum dat zich richt op jonge kinderen met ernstige ontwikkelingsproblemen en het Savaanhuis dat naast de paardentherapie ook gestructureerde ochtend- en middagactiviteiten biedt aan kinderen met autisme en aanverwante stoornissen.
Meer mogelijk
In de toekomst hoopt Boutier op deze laatste locatie een geitenboerderij te realiseren waar autistische jongeren zelf geitenkaas kunnen maken. “Er is op het gebied van gehandicaptenzorg veel meer mogelijk dan soms gedacht wordt. De paardentherapie is daar een voorbeeld van en hopelijk kunnen we dit in de toekomst op nog meer manieren laten zien.”
Bron: Wereldomroep
vrijdag 10 mei 2013
Geen gevecht, geen gebijt, geen gegil
Het bevorderen van positief gedrag bij mensen met autisme en andere ontwikkelingsstoornissen
Vechten, bijten, gillen en andere uitdagende gedragingen worden vaak veroorzaakt door een inadequate omgeving of onrealistische eisen. Met een degelijke theoretische onderbouwing en een heldere en tevens nuchtere benadering laat Bo Hejlskov Elvén zien dat probleemgedrag van mensen met autisme en andere ontwikkelingsstoornissen aanzienlijk kan worden verbeterd door deze probleemgebieden te signaleren en te analyseren.
Deze praktische gids geeft aan hoe moeilijke situaties op een andere manier bekeken kunnen worden en biedt eenvoudige en effectieve strategieën om positieve reacties uit te lokken bij de zorggebruiker zonder terug te moeten vallen op het gebruik van fixaties of straf. De methode is gebaseerd op de succesvolle low arousal-benadering en heeft zichzelf inmiddels bewezen. Er wordt toegewerkt naar begrip en rust, waarbij leed, angst en verdriet steeds meer tot het verleden gaan horen en de kwaliteit van bestaan van alle betrokkenen wordt verbeterd. Aan de hand van de vele voorbeelden van mensen met ontwikkelingsstoornissen – van autisme tot het syndroom van Down – zowel bij volwassenen als bij kinderen, laat de auteur zien welke positieve veranderingen kunnen worden bereikt.
Dit boek is van grote waarde voor iedereen die probeert het moeilijk verstaanbare en onproductieve gedrag van mensen met ontwikkelingsstoornissen te begrijpen en op een positieve wijze te benaderen, zowel thuis als in een zorginstelling.
Bo Hejlskov Elvén is als klinisch psycholoog werkzaam in Zweden. Hij werkt als zelfstandig adviseur en is gekwalificeerd als trainer in Studio III, een evidence-based trainingssysteem in het omgaan met agressief en uitdagend gedrag. Hij is een veel gevraagde spreker op het gebied van autisme en probleemgedrag. In 2009 heeft hij voor zijn bijdrage als spreker en adviseur op het gebied van gedragsproblemen de ‘Puzzle Piece of the Year’ prijs ontvangen van de Zweedse Autismevereniging.
Geen gevecht, geen gebijt, geen gegil is voor de Nederlandse markt bewerkt door Ina van Berckelaer-Onnes.
Vechten, bijten, gillen en andere uitdagende gedragingen worden vaak veroorzaakt door een inadequate omgeving of onrealistische eisen. Met een degelijke theoretische onderbouwing en een heldere en tevens nuchtere benadering laat Bo Hejlskov Elvén zien dat probleemgedrag van mensen met autisme en andere ontwikkelingsstoornissen aanzienlijk kan worden verbeterd door deze probleemgebieden te signaleren en te analyseren.
Deze praktische gids geeft aan hoe moeilijke situaties op een andere manier bekeken kunnen worden en biedt eenvoudige en effectieve strategieën om positieve reacties uit te lokken bij de zorggebruiker zonder terug te moeten vallen op het gebruik van fixaties of straf. De methode is gebaseerd op de succesvolle low arousal-benadering en heeft zichzelf inmiddels bewezen. Er wordt toegewerkt naar begrip en rust, waarbij leed, angst en verdriet steeds meer tot het verleden gaan horen en de kwaliteit van bestaan van alle betrokkenen wordt verbeterd. Aan de hand van de vele voorbeelden van mensen met ontwikkelingsstoornissen – van autisme tot het syndroom van Down – zowel bij volwassenen als bij kinderen, laat de auteur zien welke positieve veranderingen kunnen worden bereikt.
Dit boek is van grote waarde voor iedereen die probeert het moeilijk verstaanbare en onproductieve gedrag van mensen met ontwikkelingsstoornissen te begrijpen en op een positieve wijze te benaderen, zowel thuis als in een zorginstelling.
Bo Hejlskov Elvén is als klinisch psycholoog werkzaam in Zweden. Hij werkt als zelfstandig adviseur en is gekwalificeerd als trainer in Studio III, een evidence-based trainingssysteem in het omgaan met agressief en uitdagend gedrag. Hij is een veel gevraagde spreker op het gebied van autisme en probleemgedrag. In 2009 heeft hij voor zijn bijdrage als spreker en adviseur op het gebied van gedragsproblemen de ‘Puzzle Piece of the Year’ prijs ontvangen van de Zweedse Autismevereniging.
Geen gevecht, geen gebijt, geen gegil is voor de Nederlandse markt bewerkt door Ina van Berckelaer-Onnes.
zondag 27 januari 2013
Autisme en verstandelijke beperking in de leefgroep
Mag hij alleen eten tijdens de maaltijd? Kunnen we nog uitstappen maken? Mag hij altijd dezelfde puzzel maken? Wat kan ik doen als hij zichzelf verwondt? Heeft hij echt beloningen nodig?
Vertrekt vanuit dagelijkse situaties, erg gericht op de praktijk.
Boordevol concrete tips en aandachtspunten, in een heldere en duidelijke stijl.
Voor iedereen die werkt in een leefgroep waar mensen met autisme verblijven, maar ook voor psychologen, orthopedagogen, logopedisten, ergotherapeuten...
Steven Degrieck, orthopedagoog, is werkzaam bij Autisme Centraal, een expertisecentrum rond autisme. Hij heeft een jarenlange ervaring in het begeleiden van professionelen op de werkvloer, en dit in heel Europa. Theorie vertalen naar de praktijk is daarbij altijd een bijzonder aandachtspunt geweest. Hij is auteur van verschillende boeken over autisme (Denk en doe, Werk maken van vrije tijd, B², Mijn kind heeft autisme).
Vertrekt vanuit dagelijkse situaties, erg gericht op de praktijk.
Boordevol concrete tips en aandachtspunten, in een heldere en duidelijke stijl.
Voor iedereen die werkt in een leefgroep waar mensen met autisme verblijven, maar ook voor psychologen, orthopedagogen, logopedisten, ergotherapeuten...
Steven Degrieck, orthopedagoog, is werkzaam bij Autisme Centraal, een expertisecentrum rond autisme. Hij heeft een jarenlange ervaring in het begeleiden van professionelen op de werkvloer, en dit in heel Europa. Theorie vertalen naar de praktijk is daarbij altijd een bijzonder aandachtspunt geweest. Hij is auteur van verschillende boeken over autisme (Denk en doe, Werk maken van vrije tijd, B², Mijn kind heeft autisme).
maandag 14 januari 2013
Leven Met Uw Autistische Kind
Een Gids Voor Ouders En Begeleiders
Kinderen met autisme ervaren veel problemen. Naast leerproblemen hebben zij vaak problemen met sociale interactie, met communicatie en verbeelding. Hun gedrag bestaat veelal uit beperkte, zich herhalende patronen. De wereld is voor hen bevreemdend, soms zelfs beangstigend. Ondanks deze handicaps kunnen kinderen met deze stoornis wel degelijk geholpen worden om beter met het leven van alledag om te gaan als de aard van hun problemen begrijpelijker is.
Leven met uw autistische kind van Lorna Wing is een zeer toegankelijk boek voor ouders én professionals. Wing, die reeds dertig jaar onderzoek doet naar autisme en zelf moeder is van een autistisch kind, legt in dit boek uit hoe autistische kinderen de wereld ervaren, hoe hun gedrag en weerzin tegen veranderingen is te begrijpen, waarom zij een georganiseerde en gestructureerde omgeving nodig hebben, en hoe zij veranderen als zij ouder worden.
Naast uitgebreide informatie over de stoornis biedt dit boek vele praktische adviezen. De laatste ontwikkelingen in het veld zijn opgenomen om dit boek zo adequaat en zo volledig mogelijk te maken. Het boek is daardoor niet alleen interessant voor ouders, maar ook voor psychologen, artsen, therapeuten en maatschappelijk werkers.
Een geheel herziene versie van 'In zichzelf gekeerd'* van dezelfde schrijfster.
Kinderen met autisme ervaren veel problemen. Naast leerproblemen hebben zij vaak problemen met sociale interactie, met communicatie en verbeelding. Hun gedrag bestaat veelal uit beperkte, zich herhalende patronen. De wereld is voor hen bevreemdend, soms zelfs beangstigend. Ondanks deze handicaps kunnen kinderen met deze stoornis wel degelijk geholpen worden om beter met het leven van alledag om te gaan als de aard van hun problemen begrijpelijker is.
Leven met uw autistische kind van Lorna Wing is een zeer toegankelijk boek voor ouders én professionals. Wing, die reeds dertig jaar onderzoek doet naar autisme en zelf moeder is van een autistisch kind, legt in dit boek uit hoe autistische kinderen de wereld ervaren, hoe hun gedrag en weerzin tegen veranderingen is te begrijpen, waarom zij een georganiseerde en gestructureerde omgeving nodig hebben, en hoe zij veranderen als zij ouder worden.
Naast uitgebreide informatie over de stoornis biedt dit boek vele praktische adviezen. De laatste ontwikkelingen in het veld zijn opgenomen om dit boek zo adequaat en zo volledig mogelijk te maken. Het boek is daardoor niet alleen interessant voor ouders, maar ook voor psychologen, artsen, therapeuten en maatschappelijk werkers.
Een geheel herziene versie van 'In zichzelf gekeerd'* van dezelfde schrijfster.
dinsdag 11 december 2012
Mensen met autisme begeleiden naar arbeid
Training en integratie
Een groot aantal bedrijven in Nederland houdt zich bezig met het begeleiden en bemiddelen van werkzoekenden naar werk. Een deel van deze bedrijven richt zich op de schoolverlaters van het voortgezet speciaal onderwijs of het praktijkonderwijs. Maar niet alle bedrijven hebben ervaring in het coachen en bemiddelen van deze doelgroep.
In opdracht van FNV Bondgenoten is onlangs onderzoek gedaan naar de doelmatigheid van deze bedrijven. Het onderzoek gaf nogal bedenkelijke resultaten te zien. Binnen de groep reïntegratiebedrijven zijn er die met schitterende folders veel meer beloven dan ze feitelijk kunnen waarmaken. Vaak worden afspraken niet schriftelijk vastgelegd en is er geen specifiek plan voor de (re)integratie van de schoolverlater in het arbeidsproces. In veel gevallen wordt de 'klant' bij het zoeken naar geschikt en passend werk niet gehoord of serieus genomen. Ook is de 'klant' vaak nauwelijks op de hoogte van de verplichte inspanningen van het bedrijf. Kortom: scholen zullen alert moeten zijn wanneer zij in contact treden met dergelijke bedrijven.
Voordat een school met een reïntegratiebedrijf gaat samenwerken om voor schoolverlaters een arbeidsplek te vinden, is het van belang goed na te gaan met welk bedrijf ze in zee wil gaan.
Ga dus als school vooraf na of:
Toeleiding naar arbeid
Toeleiding naar Arbeid houdt zich bezig met het bemiddelbaar maken en het bemiddelen van voornamelijk moeilijk bemiddelbare arbeidsgehandicapten, waarbij de aard van de handicap en het (voor-)opleidingsniveau niet van belang zijn naar de reguliere arbeidsmarkt.
Naar aanleiding van vragen vanuit opleidingsinstituten en scholen heeft TnA een programma Deskundigheidsbevordering Autismespectrum voor leerkrachten, cursistenbegeleiders, hulpverleners, stagebegeleiders en consulenten ontwikkeld.Voor meer informatie zie www.tna.nl
Mensen met autisme begeleiden naar arbeid
Voor mensen met een stoornis binnen het autistisch spectrum (ASS) bestaat een grote afstand tot de arbeidsmarkt. Het KIRA-project (gesubsidieerd door ESF-EQUAL) beoogt de intredemogelijkheden op de arbeidsmarkt voor deze specifieke doelgroep te vergroten.
Vijf instellingen (De Grote Rivieren - afdeling De Steiger, RMPI, Centrale RINO-groep Utrecht, Rijngeest Groep Centrum Autisme, Dr. Leo Kannerhuis Centrum voor Autisme) hebben gezamenlijk, op basis van hun praktijkervaring, een methodiek voor arbeidstoeleiding ontwikkeld.
Meer informatie over KIRA
Boekje over KIRA-methode > >
Informatie over KIRA-project > >
Wet- en regelgeving
Op het terrein van arbeidstoeleiding zijn twee regelingen interessant: Wajong en WIA.
Kinderen met speciale rechten
De LPC-projectgroep Kinderen met Speciale Rechten heeft (in nauwe samenwerking met het Landelijk Netwerk Autisme) in opdracht van het Ministerie van OC & W op een aantal scholen voor voortgezet (speciaal) onderwijs onderzocht hoe de arbeidsvoorbereiding en - toeleiding van leerlingen met een stoornis in het autismespectrum verloopt.
Doel van het onderzoek is een inventarisatie van de inrichting van het onderwijs m.b.t. arbeidsvoorbereiding en -toeleiding van leerlingen met autisme, ervaringen van de school hiermee, good practice, en de overgang onderwijs-arbeid en samenwerkende instanties hierbij in de regio.
Het onderzoeksverslag bevat naast drie schoolportretten een beschrijving van aspecten die belangrijk zijn bij een goede arbeidsvoorbereiding en –toeleiding op school. Er worden de belangrijkste knelpunten bij arbeidsvoorbereiding en -toeleiding beschreven en worden aanbevelingen gedaan voor verbetering.
Kinderen met speciale rechten: Arbeidstoeleiding van leerlingen met autisme.
Onderzoek naar de voorbereiding en toeleiding naar arbeid van leerlingen met een stoornis in het autismespectrum / A. Clijsen (KPC Groep), E, Loman (CPS), 2003
De volledige tekst van de publicatie is als pdf-bestand opgenomen.
(456 Kb) Kinderen met speciale rechten.pdf
Een groot aantal bedrijven in Nederland houdt zich bezig met het begeleiden en bemiddelen van werkzoekenden naar werk. Een deel van deze bedrijven richt zich op de schoolverlaters van het voortgezet speciaal onderwijs of het praktijkonderwijs. Maar niet alle bedrijven hebben ervaring in het coachen en bemiddelen van deze doelgroep.
In opdracht van FNV Bondgenoten is onlangs onderzoek gedaan naar de doelmatigheid van deze bedrijven. Het onderzoek gaf nogal bedenkelijke resultaten te zien. Binnen de groep reïntegratiebedrijven zijn er die met schitterende folders veel meer beloven dan ze feitelijk kunnen waarmaken. Vaak worden afspraken niet schriftelijk vastgelegd en is er geen specifiek plan voor de (re)integratie van de schoolverlater in het arbeidsproces. In veel gevallen wordt de 'klant' bij het zoeken naar geschikt en passend werk niet gehoord of serieus genomen. Ook is de 'klant' vaak nauwelijks op de hoogte van de verplichte inspanningen van het bedrijf. Kortom: scholen zullen alert moeten zijn wanneer zij in contact treden met dergelijke bedrijven.
Voordat een school met een reïntegratiebedrijf gaat samenwerken om voor schoolverlaters een arbeidsplek te vinden, is het van belang goed na te gaan met welk bedrijf ze in zee wil gaan.
Ga dus als school vooraf na of:
- het bedrijf de leerling met zijn wensen en mogelijkheden centraal stelt bij het zoeken naar gepast werk;
- het bedrijf aantoonbare ervaring heeft met het coachen en bemiddelen van potentiële schoolverlaters van zml/mg scholen of van praktijkscholen;
- het bedrijf voldoende aandacht heeft voor de potentiële schoolverlater zich verder ontwikkelen;
- het bedrijf gedurende het gehele traject werkt met vaste begeleiders;
- het bedrijf aan de 'klant', zijn ouders en/of de school verantwoording aflegt van de inspanningen en de geboekte resultaten.
Toeleiding naar arbeid
Toeleiding naar Arbeid houdt zich bezig met het bemiddelbaar maken en het bemiddelen van voornamelijk moeilijk bemiddelbare arbeidsgehandicapten, waarbij de aard van de handicap en het (voor-)opleidingsniveau niet van belang zijn naar de reguliere arbeidsmarkt.
Naar aanleiding van vragen vanuit opleidingsinstituten en scholen heeft TnA een programma Deskundigheidsbevordering Autismespectrum voor leerkrachten, cursistenbegeleiders, hulpverleners, stagebegeleiders en consulenten ontwikkeld.Voor meer informatie zie www.tna.nl
Mensen met autisme begeleiden naar arbeid
Voor mensen met een stoornis binnen het autistisch spectrum (ASS) bestaat een grote afstand tot de arbeidsmarkt. Het KIRA-project (gesubsidieerd door ESF-EQUAL) beoogt de intredemogelijkheden op de arbeidsmarkt voor deze specifieke doelgroep te vergroten.
Vijf instellingen (De Grote Rivieren - afdeling De Steiger, RMPI, Centrale RINO-groep Utrecht, Rijngeest Groep Centrum Autisme, Dr. Leo Kannerhuis Centrum voor Autisme) hebben gezamenlijk, op basis van hun praktijkervaring, een methodiek voor arbeidstoeleiding ontwikkeld.
Meer informatie over KIRA
Boekje over KIRA-methode > >
Informatie over KIRA-project > >
Wet- en regelgeving
Op het terrein van arbeidstoeleiding zijn twee regelingen interessant: Wajong en WIA.
Kinderen met speciale rechten
De LPC-projectgroep Kinderen met Speciale Rechten heeft (in nauwe samenwerking met het Landelijk Netwerk Autisme) in opdracht van het Ministerie van OC & W op een aantal scholen voor voortgezet (speciaal) onderwijs onderzocht hoe de arbeidsvoorbereiding en - toeleiding van leerlingen met een stoornis in het autismespectrum verloopt.
Doel van het onderzoek is een inventarisatie van de inrichting van het onderwijs m.b.t. arbeidsvoorbereiding en -toeleiding van leerlingen met autisme, ervaringen van de school hiermee, good practice, en de overgang onderwijs-arbeid en samenwerkende instanties hierbij in de regio.
Het onderzoeksverslag bevat naast drie schoolportretten een beschrijving van aspecten die belangrijk zijn bij een goede arbeidsvoorbereiding en –toeleiding op school. Er worden de belangrijkste knelpunten bij arbeidsvoorbereiding en -toeleiding beschreven en worden aanbevelingen gedaan voor verbetering.
Kinderen met speciale rechten: Arbeidstoeleiding van leerlingen met autisme.
Onderzoek naar de voorbereiding en toeleiding naar arbeid van leerlingen met een stoornis in het autismespectrum / A. Clijsen (KPC Groep), E, Loman (CPS), 2003
De volledige tekst van de publicatie is als pdf-bestand opgenomen.
(456 Kb) Kinderen met speciale rechten.pdf
Lees verder op: landelijknetwerkautisme.nl
maandag 5 november 2012
Skizzle Nederland
 |
| http://skizzle.nl/ |
Pesten maakt levens stuk..!!
Kinderen die bijzonder of speciaal zijn, of afwijkend gedrag vertonen, lopen een verhoogde kans om gepest te worden. Met name kinderen die (extra) kwetsbaar zijn (autisme, adhd, dyslexie) kunnen ernstig beschadigd raken en daar de rest van hun leven last van houden.
Skizzle Nederland helpt jongeren die gepest worden of werden. De organisatie is opgericht door de nu achttien jarige Jeffrey Arenz.
Skizzle probeert de jongeren te helpen met een speciaal ontwikkelde training. Met deze training hoopt Skizzle dat de jongeren meer zelfvertrouwen krijgen, voor zichzelf op durven komen en wordt bekeken hoe de omgeving van de jongere veiliger gemaakt kan worden. Skizzle biedt deze hulp geheel kosteloos aan. Dit is mogelijk omdat Skizzle steun krijgt van diverse sponsoren en vrijwilligers. Het fijne van de training is dat Skizzle de jongeren ook via Skype of/en telefonisch kan begeleiden en trainen.
Natuurlijk is het ook mogelijk dat medewerkers van Skizzle bij de jongeren langs komen, alleen heeft Skizzle hier per jaar maar een beperkt budget voor. Naast de training biedt Skizzle ook nog begeleiding, zodat de jongeren altijd terecht kunnen met al hun vragen.
Ook geeft Skizzle voorlichtingen op scholen. Skizzle probeert met deze voorlichtingen de jongeren te informeren en te verwijzen naar de organisatie. De voorlichtingen worden begeleid door speciale voorlichters, die zelf ook gepest zijn. Zij vertellen dan ook hun persoonlijke verhaal en beantwoorden met plezier de vragen van de leerlingen. Ook deze voorlichtingen zijn (behalve een reiskostenvergoeding) geheel kosteloos.
Daarnaast is Skizzle ook druk bezig met het ontwikkelen van een theatershow en een tv-serie voor jongeren. Momenteel zijn ze hier nog druk mee bezig en kunnen nog niet met zekerheid bevestigen wanneer deze te zien zullen zijn. Maar wel is al zeker dat ze er gaan komen. De ontwikkelingen rond de theatershow en de tv-serie zijn te volgen via de website.
vrijdag 26 oktober 2012
De autismegeleidehond
Jaarlijks leidt KNGF Geleidehonden meerdere autismegeleidehonden op. Deze bijzondere honden zijn speciaal getraind om jonge kinderen van 3 tot 7 jaar met een autismespectrum stoornis (ASS) buitenshuis te begeleiden. Zij hebben tot doel de mobiliteit van het kind met autisme en het gezin te vergroten.
Veiligheid zonder strijd
Wij richten ons op gezinnen die vanwege hun autistische zoon of dochter nauwelijks nog de deur uit komen. Sommige kinderen zijn geneigd onverwacht weg te rennen, wat tot gevaarlijke situaties kan leiden. De ouders moeten deze kinderen voortdurend vasthouden. Dat geeft stress, zowel bij ouder als kind. De autismegeleidehond kan dit gedrag (vaak) wegnemen. Het kind wordt gekoppeld aan het tuigje van de hond en de ouder kan via de riem de hond sturen. Als het kind plots wegrent, blokkeert de hond en houdt het kind tegen. De hond biedt daardoor veiligheid en voorkomt strijd tussen ouder en kind. Na verloop van tijd blijkt het uitbreekgedrag bij veel kinderen totaal te verdwijnen.
Van proef naar succes
Buitenlandse hondenscholen boekten goede resultaten met dit type autismegeleidehonden. In 2007 besloten wij dit ook te doen, op proef. Deze proef is met succes afgerond en daarom zijn we in 2010 definitief door gegaan met het opleiden van autismegeleidehonden.
Pluspunten autismegeleidehond
“Max vindt zijn veiligheid bij Joël. Hij kan nu, met de hond in zijn nabijheid, rustig op een stoel zitten. Vroeger stuiterde hij alle kanten op. We kunnen Max nu meenemen met uitstapjes. Hij kán niet weg omdat hij vastzit aan Joël. Maar hij wil het ook niet meer. Hij is nu samen met Joël.”
Elke Siebelink, moeder van de autistische Max (5).
Veiligheid zonder strijd
Wij richten ons op gezinnen die vanwege hun autistische zoon of dochter nauwelijks nog de deur uit komen. Sommige kinderen zijn geneigd onverwacht weg te rennen, wat tot gevaarlijke situaties kan leiden. De ouders moeten deze kinderen voortdurend vasthouden. Dat geeft stress, zowel bij ouder als kind. De autismegeleidehond kan dit gedrag (vaak) wegnemen. Het kind wordt gekoppeld aan het tuigje van de hond en de ouder kan via de riem de hond sturen. Als het kind plots wegrent, blokkeert de hond en houdt het kind tegen. De hond biedt daardoor veiligheid en voorkomt strijd tussen ouder en kind. Na verloop van tijd blijkt het uitbreekgedrag bij veel kinderen totaal te verdwijnen.
Van proef naar succes
Buitenlandse hondenscholen boekten goede resultaten met dit type autismegeleidehonden. In 2007 besloten wij dit ook te doen, op proef. Deze proef is met succes afgerond en daarom zijn we in 2010 definitief door gegaan met het opleiden van autismegeleidehonden.
Pluspunten autismegeleidehond
- Door de koppeling met de hond wordt het kind begrensd tijdens het lopen op straat. Dit biedt het kind veiligheid en de ouder ontspanning.
- Uitbreekgedrag vermindert of sterft uit door het stelselmatig negeren ervan.
- Een hond oordeelt niet en wordt niet kwaad. Dit voorkomt escalatie van gedrag.
- Het kind maakt voor het eerst contact, met de hond en met anderen.
“Max vindt zijn veiligheid bij Joël. Hij kan nu, met de hond in zijn nabijheid, rustig op een stoel zitten. Vroeger stuiterde hij alle kanten op. We kunnen Max nu meenemen met uitstapjes. Hij kán niet weg omdat hij vastzit aan Joël. Maar hij wil het ook niet meer. Hij is nu samen met Joël.”
Elke Siebelink, moeder van de autistische Max (5).
Meer informatie: www.geleidehond.nl
Andere blogposts over Hulp- / Geleidehonden:
maandag 17 september 2012
Tips voor chauffeurs en begeleiders leerlingenvervoer
Naar aanleiding van een voorlichtingsbijeenkomst voor chauffeurs in het leerlingenvervoer heeft Hans Nieuwenstein, ambulant begeleider bij een school voor bijzonder onderwijs een aantal tips op papier gezet voor begeleiders en chauffeurs van kinderen in het speciaal onderwijs.
Algemeen
Het vervoer van en naar de school kan soms (gedrags)problemen opleveren. De reden van het probleem is niet altijd te achterhalen of op te lossen. We hebben te maken met 'andere' kinderen waar soms ook andere oplossingen nodig zijn dan de normale (zoals boos worden). Dit schrijven is bedoeld om begeleiders / chauffeurs te wijzen op een aantal speciale oplossingen voor deze speciale kinderen. Sleutelwoorden zijn regelmaat en voorspelbaarheid. Dit zorgt voor inzicht en rust in hun wereld. Wij kunnen niet garanderen dat deze tips altijd werken. Mocht dat dus niet zo zijn zijn, dan kunt u altijd contact opnemen met de ouders en/of de leerkracht.
Tip 1
Geef elk kind een vaste plek in de taxi. Zet dit op papier zodat uw collega's ook op de hoogte zijn als zij de rit eens over zouden moeten nemen. Bedenk bij het verdelen van de plaatsen goed waar u iemand neerzet. Het ene kind zou het heel fijn kunnen vinden om niemand achter zich te hebben, maar een ander kan daar b.v. helemaal niet tegen en wordt angstig en druk.
Tip 2
Voorkom verveling tijdens de rit. Er is een aantal activiteiten te bedenken die de kinderen zouden kunnen doen. U kunt hierbij denken aan een gameboy, een walkman of het lezen van
strips of een boek. Ouders kunnen u aan de spullen helpen om dit te realiseren.
Tip 3
Benoem gewenst gedrag. Boos worden of schreeuwen heeft vaak geen zin en kan soms zelfs paniek veroorzaken bij het kind. De beste aanpak is, rustig blijven en het kind vertellen wat u van hem/haar wilt. Wees daar heel duidelijk in en vertel alleen wat het kind wél moet doen. Dit noemen we het benoemen van het gewenste gedrag. Dit is zo belangrijk omdat deze kinderen niet meteen begrijpen wat ze wél mogen als je ze alleen maar zegt wat ze niet mogen! Voorbeelden hiervan zijn: "Ik wil graag dat je je voeten op de vloer zet en dat je ze daar houdt", "Jij leest je strip en je blijft van andere kinderen af'.
Tip 4
Hanteer duidelijke regels. B.v. gordels altijd vast, voeten op de grond, wel of niet eten/drinken/roken. Ook deze regels zou u op papier ergens in de bus neer kunnen leggen voor uw collega's. Pictogrammen (dit zijn duidelijke tekeningen waar de regel op staat) zijn vaak verkrijgbaar via de leerkracht.
Tip 5
Als er veranderingen op komst zijn, b.v. een andere chauffeur of een ander busje, indien mogelijk deze van tevoren aankondigen. Als deze kinderen overvallen worden door plotselinge veranderingen kunnen ze soms "vreemd" reageren. Dit kan voorkomen worden door ze van tevoren voor te bereiden op veranderingen.
Tip 6
Vraag om een vaste plek op de parkeerplaats bij de school. Zo kunnen de kinderen u vinden en wordt de chaos iets meer gestructureerd.
Bron: Website Balans Digitaal
Algemeen
Het vervoer van en naar de school kan soms (gedrags)problemen opleveren. De reden van het probleem is niet altijd te achterhalen of op te lossen. We hebben te maken met 'andere' kinderen waar soms ook andere oplossingen nodig zijn dan de normale (zoals boos worden). Dit schrijven is bedoeld om begeleiders / chauffeurs te wijzen op een aantal speciale oplossingen voor deze speciale kinderen. Sleutelwoorden zijn regelmaat en voorspelbaarheid. Dit zorgt voor inzicht en rust in hun wereld. Wij kunnen niet garanderen dat deze tips altijd werken. Mocht dat dus niet zo zijn zijn, dan kunt u altijd contact opnemen met de ouders en/of de leerkracht.
Tip 1
Geef elk kind een vaste plek in de taxi. Zet dit op papier zodat uw collega's ook op de hoogte zijn als zij de rit eens over zouden moeten nemen. Bedenk bij het verdelen van de plaatsen goed waar u iemand neerzet. Het ene kind zou het heel fijn kunnen vinden om niemand achter zich te hebben, maar een ander kan daar b.v. helemaal niet tegen en wordt angstig en druk.
Tip 2
Voorkom verveling tijdens de rit. Er is een aantal activiteiten te bedenken die de kinderen zouden kunnen doen. U kunt hierbij denken aan een gameboy, een walkman of het lezen van
strips of een boek. Ouders kunnen u aan de spullen helpen om dit te realiseren.
Tip 3
Benoem gewenst gedrag. Boos worden of schreeuwen heeft vaak geen zin en kan soms zelfs paniek veroorzaken bij het kind. De beste aanpak is, rustig blijven en het kind vertellen wat u van hem/haar wilt. Wees daar heel duidelijk in en vertel alleen wat het kind wél moet doen. Dit noemen we het benoemen van het gewenste gedrag. Dit is zo belangrijk omdat deze kinderen niet meteen begrijpen wat ze wél mogen als je ze alleen maar zegt wat ze niet mogen! Voorbeelden hiervan zijn: "Ik wil graag dat je je voeten op de vloer zet en dat je ze daar houdt", "Jij leest je strip en je blijft van andere kinderen af'.
Tip 4
Hanteer duidelijke regels. B.v. gordels altijd vast, voeten op de grond, wel of niet eten/drinken/roken. Ook deze regels zou u op papier ergens in de bus neer kunnen leggen voor uw collega's. Pictogrammen (dit zijn duidelijke tekeningen waar de regel op staat) zijn vaak verkrijgbaar via de leerkracht.
Tip 5
Als er veranderingen op komst zijn, b.v. een andere chauffeur of een ander busje, indien mogelijk deze van tevoren aankondigen. Als deze kinderen overvallen worden door plotselinge veranderingen kunnen ze soms "vreemd" reageren. Dit kan voorkomen worden door ze van tevoren voor te bereiden op veranderingen.
Tip 6
Vraag om een vaste plek op de parkeerplaats bij de school. Zo kunnen de kinderen u vinden en wordt de chaos iets meer gestructureerd.
Bron: Website Balans Digitaal
Abonneren op:
Posts (Atom)