In dit boek beschrijft Sebiha Devrim de positieve benadering op autisme. Met haar eigen positieve ervaringen kwam ze tot de conclusie dat een positieve benadering goed werkte bij mensen met autisme en daardoor heeft zij zich nu verdiept in de positieve psychologie. Zij is van mening dat juist de talenten meer de aandacht zouden moeten krijgen in plaats van de minder sterke kanten. Dit boek is hierbij een goed handvat voor ouders, hulpverleners en allen die verder te maken hebben met autisme of zich erin willen verdiepen en hierbij willen inzien hoe belangrijk de positieve benadering bij autisme is.
Posts tonen met het label Talenten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Talenten. Alle posts tonen
zondag 9 februari 2014
dinsdag 3 december 2013
Aanpassen
Door Saskia Van Uffelen, CEO van Bull en Digital Champion België
Mijn jongste zoon heeft autisme. Als ik hem twee dingen tegelijk vraag, loopt het mis en begint de agressiviteit. Als ik één ding per keer vraag, gaat het perfect. Als we onze plannen voor het weekend last minute omgooien, dan is hij onhandelbaar. Op feestjes weet hij niet hij zich moet gedragen, en gaat hij erg onhandig om met sociale contacten.
Zijn omgeving bestempelt hem als een druktemaker. Hij is te bruut, te agressief. Op zijn vorige school zei de directie dat hij gedragsproblemen had. Tot hij van school werd gestuurd, de zoveelste afwijzing.
Mijn zoon is niet ‘onhandelbaar’. Hij heeft niet minder mogelijkheden, laat staan dat hij mindervalide is. Het zijn wij die ons moeten aanpassen aan zijn anders-zijn. Zo is hij bijvoorbeeld heel creatief, hij heeft een gigantisch oog voor detail en hij kan prachtig tekenen. Als we in ons gezin voor een aankoop staan en we willen prijzen vergelijken, dan bezorgt hij ons een compleet overzicht. Hij heeft een ongelooflijk potentieel. Is hij door zijn autisme dan minder dan wij? En zijn wij zoveel beter? Nee, toch?
Ik heb ongelooflijk veel geleerd van mijn zoon. Autisme is geen ziekte, maar een ander soort gedrag. We moeten stoppen met te denken dat wij normaal zijn, en zij niet. Daarom ben ik zo getroffen door het werk van Passwerk. Die vereniging stelt mensen met autisme tewerk in IT-bedrijven en zet hun kwaliteiten in voor het testen van software. Wie autisme heeft, beschikt in veel gevallen over de natuurlijke gave om minutieus en repetitief bepaalde handelingen te doen, nodig om software te testen op bugs en dergelijke. Passwerk coacht zijn medewerkers en geeft de nodige omkadering, zodat de beperkingen van de mensen met autisme worden gecompenseerd.
De organisatie bestaat vandaag vijf jaar en verdient mijn volle steun. Ze bewijst dat we een veel leefbaardere, menselijkere en verdraagzamere maatschappij kunnen creëren door de troeven van mensen te benadrukken in plaats van de verschillen. Het uitgangspunt van Passwerk is dat elk individu recht heeft op een volwaardige deelname aan het normale economische circuit, rekening houdend met de competenties van het individu.
Het heeft mij als manager ook anders leren kijken naar mijn medewerkers. Ook ik heb wel eens de fout gemaakt om bij mijn personeel de verschillen te benadrukken. Om mensen in te delen in functie van wat ze minder goed kunnen, in plaats van te focussen op wat ze wel kunnen. Niet iedereen is in staat in dezelfde omgeving te werken, met dezelfde omkadering, in dezelfde tijdsindeling of in hetzelfde soort kantoor. Niet iedereen houdt van een directieve aanpak of van strakke deadlines.
Ik heb van mijn zoon geleerd dat ons gedrag voor hem soms te bedreigend is. Dat in de ogen kijken niet altijd fijn is. Daarom ook vraag ik bij moeilijke gesprekken in ons bedrijf dat medewerkers naast mij komen zitten in plaats van tegenover mij. Om de gelijkenissen te benadrukken, in plaats van de verschillen.
Mijn jongste zoon heeft niet minder, maar andere mogelijkheden. Als we dat beseffen in de manier waarop we met mensen omgaan, privé of professioneel, dan is het leven een heel stuk aangenamer. Toch?
Zijn omgeving bestempelt hem als een druktemaker. Hij is te bruut, te agressief. Op zijn vorige school zei de directie dat hij gedragsproblemen had. Tot hij van school werd gestuurd, de zoveelste afwijzing.
Mijn zoon is niet ‘onhandelbaar’. Hij heeft niet minder mogelijkheden, laat staan dat hij mindervalide is. Het zijn wij die ons moeten aanpassen aan zijn anders-zijn. Zo is hij bijvoorbeeld heel creatief, hij heeft een gigantisch oog voor detail en hij kan prachtig tekenen. Als we in ons gezin voor een aankoop staan en we willen prijzen vergelijken, dan bezorgt hij ons een compleet overzicht. Hij heeft een ongelooflijk potentieel. Is hij door zijn autisme dan minder dan wij? En zijn wij zoveel beter? Nee, toch?
Ik heb ongelooflijk veel geleerd van mijn zoon. Autisme is geen ziekte, maar een ander soort gedrag. We moeten stoppen met te denken dat wij normaal zijn, en zij niet. Daarom ben ik zo getroffen door het werk van Passwerk. Die vereniging stelt mensen met autisme tewerk in IT-bedrijven en zet hun kwaliteiten in voor het testen van software. Wie autisme heeft, beschikt in veel gevallen over de natuurlijke gave om minutieus en repetitief bepaalde handelingen te doen, nodig om software te testen op bugs en dergelijke. Passwerk coacht zijn medewerkers en geeft de nodige omkadering, zodat de beperkingen van de mensen met autisme worden gecompenseerd.
De organisatie bestaat vandaag vijf jaar en verdient mijn volle steun. Ze bewijst dat we een veel leefbaardere, menselijkere en verdraagzamere maatschappij kunnen creëren door de troeven van mensen te benadrukken in plaats van de verschillen. Het uitgangspunt van Passwerk is dat elk individu recht heeft op een volwaardige deelname aan het normale economische circuit, rekening houdend met de competenties van het individu.
Het heeft mij als manager ook anders leren kijken naar mijn medewerkers. Ook ik heb wel eens de fout gemaakt om bij mijn personeel de verschillen te benadrukken. Om mensen in te delen in functie van wat ze minder goed kunnen, in plaats van te focussen op wat ze wel kunnen. Niet iedereen is in staat in dezelfde omgeving te werken, met dezelfde omkadering, in dezelfde tijdsindeling of in hetzelfde soort kantoor. Niet iedereen houdt van een directieve aanpak of van strakke deadlines.
Ik heb van mijn zoon geleerd dat ons gedrag voor hem soms te bedreigend is. Dat in de ogen kijken niet altijd fijn is. Daarom ook vraag ik bij moeilijke gesprekken in ons bedrijf dat medewerkers naast mij komen zitten in plaats van tegenover mij. Om de gelijkenissen te benadrukken, in plaats van de verschillen.
Mijn jongste zoon heeft niet minder, maar andere mogelijkheden. Als we dat beseffen in de manier waarop we met mensen omgaan, privé of professioneel, dan is het leven een heel stuk aangenamer. Toch?
Bron: De Tijd
maandag 4 november 2013
Geen reden om mensen met autisme uit te sluiten
OPINIE - De auteur Alex Henkelman woont in Eindhoven en werkt met mensen met autisme.
'Er is geen enkel beroep uitgesloten voor mensen met ASS, met de juiste aanpassingen is alles mogelijk', aldus Tony Attwood, autisme-deskundig klinisch psycholoog (2007). 'Het stigma is dat het alleen ict'ers zijn. Maar in werkelijkheid kunnen ze in alle denkbare beroepsgroepen aan het werk. Hoe het werk is ingericht, hoe ze begeleid worden, hoe de collega's er mee omgaan is veel meer bepalend voor het succes dan de inhoud van het werk', uit 'Werken met autisme', Advisie, juli 2013 door AKC, UMCG en UWV.
Bij de mensen die verstand van autisme hebben is het al lang bekend dat mensen met autisme binnen alle beroepsgroepen kunnen werken en bovendien ook altijd al gewerkt hebben.
Toch knap dat sommige scholen menen andere conclusies te kunnen trekken. Je zou er toch van uit mogen gaan, dat juist op scholen hele verstandige mensen werken.
In het ED-artikel over auti-weigerscholen (ED 25 oktober) staat: 'Een beroep met intensief menselijk contact, zoals kinderopvang, verhoudt zich moeilijk tot autisme.'
Op dezelfde manier kun je zeggen dat het werken in de kinderopvang door de duidelijke structuur, taken en rollen, juist heel goed past. Bovendien zitten in de kinderopvang ook kinderen met autisme, die veel baat hebben bij de aanwezigheid van leiders of leidsters met autisme. Dat het op sommige scholen blijkbaar vaak fout gaat, zou vooral moeten leiden tot zelfreflectie van deze scholen.
Mensen met autisme hebben geen enge ziekte. Zij vormen geen wereldvreemd, curieus groepje, maar zijn alom vertegenwoordigd en vormen net zo'n diverse groep als mensen zonder autisme.
Veel mensen proberen autisme te begrijpen aan de hand van gedrag, maar er bestaat niet zoiets als autistisch gedrag. De term autisme zegt alleen iets over de manier van informatie verwerken door de hersenen. Zwart-wit gesteld start de informatieverwerking van mensen met autisme bij de details (bottom up) en starten mensen zonder autisme bij de grote lijnen (top down). Beide manieren zijn gelijkwaardig en hebben zowel sterke kanten als valkuilen. We moeten er een keer mee ophouden te proberen mensen met autisme in een hokje te stoppen, want er is helemaal geen hok. Autisme is een medische, diagnostische kapstok, die in het dagelijks leven vooral een negatieve lading heeft gekregen.
Er zijn mensen met autisme die fors gehandicapt zijn. Maar er zijn er ook die, met of zonder diagnose, op zeer hoog niveau functioneren. Mensen met autisme zijn vooral gewoon mensen, eventueel met een gebruiksaanwijzing, maar wie heeft die eigenlijk niet?
Als mensen met autisme al iets zijn, dan is het een bovengemiddeld talentvolle groep. Talenten zijn vaak gekoppeld aan anders zijn.
Als scholen zeggen voor kwaliteit te gaan, dan is dat een reden te meer om vooral voor mensen met autisme te kiezen.
'Er is geen enkel beroep uitgesloten voor mensen met ASS, met de juiste aanpassingen is alles mogelijk', aldus Tony Attwood, autisme-deskundig klinisch psycholoog (2007). 'Het stigma is dat het alleen ict'ers zijn. Maar in werkelijkheid kunnen ze in alle denkbare beroepsgroepen aan het werk. Hoe het werk is ingericht, hoe ze begeleid worden, hoe de collega's er mee omgaan is veel meer bepalend voor het succes dan de inhoud van het werk', uit 'Werken met autisme', Advisie, juli 2013 door AKC, UMCG en UWV.
Bij de mensen die verstand van autisme hebben is het al lang bekend dat mensen met autisme binnen alle beroepsgroepen kunnen werken en bovendien ook altijd al gewerkt hebben.
Toch knap dat sommige scholen menen andere conclusies te kunnen trekken. Je zou er toch van uit mogen gaan, dat juist op scholen hele verstandige mensen werken.
In het ED-artikel over auti-weigerscholen (ED 25 oktober) staat: 'Een beroep met intensief menselijk contact, zoals kinderopvang, verhoudt zich moeilijk tot autisme.'
Op dezelfde manier kun je zeggen dat het werken in de kinderopvang door de duidelijke structuur, taken en rollen, juist heel goed past. Bovendien zitten in de kinderopvang ook kinderen met autisme, die veel baat hebben bij de aanwezigheid van leiders of leidsters met autisme. Dat het op sommige scholen blijkbaar vaak fout gaat, zou vooral moeten leiden tot zelfreflectie van deze scholen.
Mensen met autisme hebben geen enge ziekte. Zij vormen geen wereldvreemd, curieus groepje, maar zijn alom vertegenwoordigd en vormen net zo'n diverse groep als mensen zonder autisme.
Veel mensen proberen autisme te begrijpen aan de hand van gedrag, maar er bestaat niet zoiets als autistisch gedrag. De term autisme zegt alleen iets over de manier van informatie verwerken door de hersenen. Zwart-wit gesteld start de informatieverwerking van mensen met autisme bij de details (bottom up) en starten mensen zonder autisme bij de grote lijnen (top down). Beide manieren zijn gelijkwaardig en hebben zowel sterke kanten als valkuilen. We moeten er een keer mee ophouden te proberen mensen met autisme in een hokje te stoppen, want er is helemaal geen hok. Autisme is een medische, diagnostische kapstok, die in het dagelijks leven vooral een negatieve lading heeft gekregen.
Er zijn mensen met autisme die fors gehandicapt zijn. Maar er zijn er ook die, met of zonder diagnose, op zeer hoog niveau functioneren. Mensen met autisme zijn vooral gewoon mensen, eventueel met een gebruiksaanwijzing, maar wie heeft die eigenlijk niet?
Als mensen met autisme al iets zijn, dan is het een bovengemiddeld talentvolle groep. Talenten zijn vaak gekoppeld aan anders zijn.
Als scholen zeggen voor kwaliteit te gaan, dan is dat een reden te meer om vooral voor mensen met autisme te kiezen.
Bron: Eindhovens Dagblad
dinsdag 10 september 2013
"Messi is een autist en vergelijkbaar met Einstein en Newton"
Romario doet weer eens flink van zich spreken, ditmaal via Twitter. Lionel Messi wordt door de Braziliaan vergeleken met de geniën Einstein en Newton. Ook zou de Argentijn, net als Einstein en Newton, een milde vorm van het syndroom van Asperger (een autistische stoornis) hebben.
Hoewel het niet als een compliment klinkt, lijkt de voormalig PSV’er slechts een vergelijking te willen maken. Ook Einstein en Newton hadden een vorm van autisme. Messi zou zich door het syndroom van Asperger extreem goed kunnen concentreren, aldus Romario. De Braziliaan tweet vervolgens dat hij hoopt "dat we nog lang kunnen genieten van de genialiteit van de Argentijn."
Bron: www.soccernews.nl
Hoewel het niet als een compliment klinkt, lijkt de voormalig PSV’er slechts een vergelijking te willen maken. Ook Einstein en Newton hadden een vorm van autisme. Messi zou zich door het syndroom van Asperger extreem goed kunnen concentreren, aldus Romario. De Braziliaan tweet vervolgens dat hij hoopt "dat we nog lang kunnen genieten van de genialiteit van de Argentijn."
Bron: www.soccernews.nl
zaterdag 24 augustus 2013
Daarom zijn sommige autistische kinderen steengoed in wiskunde
Sommige autistische kinderen zijn steengoed in wiskunde. Een nieuw onderzoek verklaart dat nu. Wanneer autistische kinderen een wiskundig probleem voorgeschoteld krijgen, wordt het deel van het brein dat we normaal gebruiken om onder meer gezichten te herkennen, ook ingezet.
Dat schrijven wetenschappers van de Stanford University in het blad Biological Psychiatry. De onderzoekers verzamelden 36 kinderen die tussen de zeven en twaalf jaar oud waren. De helft had autisme. De andere helft deed dienst als controlegroep. De onderzoekers testten het IQ van de kinderen. Ook legden ze de kinderen enkele oefeningen voor.
Probleemoplossing
De kinderen die autisme en een normaal IQ hadden, bleken veel beter te zijn in wiskunde dan de kinderen in de controlegroep met een vergelijkbaar IQ. Om te achterhalen waarom de kinderen zo goed waren in wiskunde, kregen ze enkele vragen voorgelegd. De onderzoekers wilden zo achterhalen hoe de kinderen aan de oplossing voor een wiskundig probleem kwamen: herinnerden ze zich de oplossing? Of rekenden ze het op hun vingers of in hun hoofd uit? Of splitsten ze het probleem in componenten en losten ze die vervolgens stuk voor stuk op om tot de oplossing te komen? Uit het onderzoek blijkt dat de kinderen mat autisme een probleem vaker oplosten door het op te splitsen. Dat suggereert dat ze er analytische strategieën op nahouden en dat hun wiskundige vaardigheden dus niet zozeer op een steengoed geheugen gebouwd zijn.
“ONZE STUDIE ONDERSCHRIJFT HET IDEE DAT ATYPISCHE HERSENONTWIKKELING NIET ALLEEN TOT GEBREKEN, MAAR OOK TOT OPMERKELIJKE COGNITIEVE KRACHT KAN LEIDEN”
In de scan
Vervolgens namen de kinderen plaats in een MRI-scanner. Terwijl ze daar lagen, moesten ze wiskundige vraagstukken oplossen. Uit dat onderzoek bleek dat de kinderen met autisme tijdens het oplossen van problemen meer activiteit vertoonden in het deel van het brein dat we normaal gesproken gebruiken om visuele informatie – waaronder gezichten – te verwerken. Het onderzoek wijst erop dat het brein van autistische kinderen zich iets anders organiseert als er wiskundige problemen moeten worden opgelost. En door die afwijkende organisatie in een specifiek deel van het brein, zijn de kinderen beter in staat om wiskundige vraagstukken correct te beantwoorden.
Autisme
Kinderen met autisme hebben moeite met sociale interacties. Maar steeds meer studies tonen aan dat ze niet alleen met die beperking te maken hebben: vaak hebben kinderen met autisme ook enkele uitzonderlijke kwaliteiten. Wiskundige problemen oplossen is er daar één van. “Eerder onderzoek richtte zich voornamelijk op de zwakheden van kinderen met autisme,” vertelt onderzoeker Vinod Menon. “Onze studie onderschrijft het idee dat atypische hersenontwikkeling niet alleen tot gebreken, maar ook tot opmerkelijke cognitieve kracht kan leiden. We denken dat dat een geruststelling kan zijn voor ouders.”
Menon benadrukt dat niet elk kind met autisme superieure wiskundige vaardigheden heeft. In een toekomstig onderzoek wil hij graag uit gaan zoeken waarom het ene kind deze wel en het andere kind deze niet heeft.
Bron: scientias.nl
Wetenschappelijk artikel:
www.biologicalpsychiatryjournal.com
Dat schrijven wetenschappers van de Stanford University in het blad Biological Psychiatry. De onderzoekers verzamelden 36 kinderen die tussen de zeven en twaalf jaar oud waren. De helft had autisme. De andere helft deed dienst als controlegroep. De onderzoekers testten het IQ van de kinderen. Ook legden ze de kinderen enkele oefeningen voor.
Probleemoplossing
De kinderen die autisme en een normaal IQ hadden, bleken veel beter te zijn in wiskunde dan de kinderen in de controlegroep met een vergelijkbaar IQ. Om te achterhalen waarom de kinderen zo goed waren in wiskunde, kregen ze enkele vragen voorgelegd. De onderzoekers wilden zo achterhalen hoe de kinderen aan de oplossing voor een wiskundig probleem kwamen: herinnerden ze zich de oplossing? Of rekenden ze het op hun vingers of in hun hoofd uit? Of splitsten ze het probleem in componenten en losten ze die vervolgens stuk voor stuk op om tot de oplossing te komen? Uit het onderzoek blijkt dat de kinderen mat autisme een probleem vaker oplosten door het op te splitsen. Dat suggereert dat ze er analytische strategieën op nahouden en dat hun wiskundige vaardigheden dus niet zozeer op een steengoed geheugen gebouwd zijn.
“ONZE STUDIE ONDERSCHRIJFT HET IDEE DAT ATYPISCHE HERSENONTWIKKELING NIET ALLEEN TOT GEBREKEN, MAAR OOK TOT OPMERKELIJKE COGNITIEVE KRACHT KAN LEIDEN”
In de scan
Vervolgens namen de kinderen plaats in een MRI-scanner. Terwijl ze daar lagen, moesten ze wiskundige vraagstukken oplossen. Uit dat onderzoek bleek dat de kinderen met autisme tijdens het oplossen van problemen meer activiteit vertoonden in het deel van het brein dat we normaal gesproken gebruiken om visuele informatie – waaronder gezichten – te verwerken. Het onderzoek wijst erop dat het brein van autistische kinderen zich iets anders organiseert als er wiskundige problemen moeten worden opgelost. En door die afwijkende organisatie in een specifiek deel van het brein, zijn de kinderen beter in staat om wiskundige vraagstukken correct te beantwoorden.
Autisme
Kinderen met autisme hebben moeite met sociale interacties. Maar steeds meer studies tonen aan dat ze niet alleen met die beperking te maken hebben: vaak hebben kinderen met autisme ook enkele uitzonderlijke kwaliteiten. Wiskundige problemen oplossen is er daar één van. “Eerder onderzoek richtte zich voornamelijk op de zwakheden van kinderen met autisme,” vertelt onderzoeker Vinod Menon. “Onze studie onderschrijft het idee dat atypische hersenontwikkeling niet alleen tot gebreken, maar ook tot opmerkelijke cognitieve kracht kan leiden. We denken dat dat een geruststelling kan zijn voor ouders.”
Menon benadrukt dat niet elk kind met autisme superieure wiskundige vaardigheden heeft. In een toekomstig onderzoek wil hij graag uit gaan zoeken waarom het ene kind deze wel en het andere kind deze niet heeft.
Bron: scientias.nl
Wetenschappelijk artikel:
www.biologicalpsychiatryjournal.com
maandag 29 juli 2013
Goh onbegrepen gedrag, bron van creativiteit
verrassende ontmoetingen met mensen met autisme, ontdekkend samenwerken in een team, verbindend, wekkend en sturend leidinggeven
Wat zou er gebeuren als je even stilstaat bij wat je in storend gedrag tegenkomt? Wat, als je die situatie niet als storend, maar als onbegrepen opvat? Je kunt je niet voorstellen wat de ander met zijn handelen hoopt te bereiken. In welke, onbekende wereld bevindt hij zich? Als je er zo tegenaan kijkt, zie je de kloof tussen de ander en jezelf onder ogen. Dit roept de vraag op hoe je die kloof kunt overbruggen. Er zijn momenten waarop je je in een onbegrepen situatie niet laat tegenhouden door irritatie, angst of twijfel, maar 'out of the box' handelt. Dan blijk je te kunnen aansluiten bij de ander met een spontane, intuïtieve handeling, die we ook wel een 'gelukte onverwachte handeling' (g.o.h.) noemen.
In concrete praktijksituaties, die verschenen tijdens het coachen van begeleiders van autisten, hebben we onderzocht welke succesfactoren bij die gelukte onverwachte handelingen een rol spelen. Via inlevend waarnemen, ontwerpend verkennen of reflecterend benoemen kan men zich de bij deze succesfactoren behorende vaardigheden eigen maken. Deze drie technieken hebben we uitgewerkt in werkbladen.
Het bleek van belang dat de begeleider de verworven inzichten ook met zijn collega's kan delen. We hebben de werkwijze van de teamvergadering aangepast en eveneens in werkbladen uitgewerkt. We laten zien hoe de teambespreking een plek, een werkplaats kan worden om samen op avontuur te gaan rond het onbegrepene. Hiermee creëer je een lerende organisatie.
Op leidinggevend niveau verkennen we hoe ook een directeur of manager zijn verbindende, wekkende en sturende vaardigheden kan vergroten en verdiepen door het onbegrepene op te zoeken.
Wat zou er gebeuren als je even stilstaat bij wat je in storend gedrag tegenkomt? Wat, als je die situatie niet als storend, maar als onbegrepen opvat? Je kunt je niet voorstellen wat de ander met zijn handelen hoopt te bereiken. In welke, onbekende wereld bevindt hij zich? Als je er zo tegenaan kijkt, zie je de kloof tussen de ander en jezelf onder ogen. Dit roept de vraag op hoe je die kloof kunt overbruggen. Er zijn momenten waarop je je in een onbegrepen situatie niet laat tegenhouden door irritatie, angst of twijfel, maar 'out of the box' handelt. Dan blijk je te kunnen aansluiten bij de ander met een spontane, intuïtieve handeling, die we ook wel een 'gelukte onverwachte handeling' (g.o.h.) noemen.
In concrete praktijksituaties, die verschenen tijdens het coachen van begeleiders van autisten, hebben we onderzocht welke succesfactoren bij die gelukte onverwachte handelingen een rol spelen. Via inlevend waarnemen, ontwerpend verkennen of reflecterend benoemen kan men zich de bij deze succesfactoren behorende vaardigheden eigen maken. Deze drie technieken hebben we uitgewerkt in werkbladen.
Het bleek van belang dat de begeleider de verworven inzichten ook met zijn collega's kan delen. We hebben de werkwijze van de teamvergadering aangepast en eveneens in werkbladen uitgewerkt. We laten zien hoe de teambespreking een plek, een werkplaats kan worden om samen op avontuur te gaan rond het onbegrepene. Hiermee creëer je een lerende organisatie.
Op leidinggevend niveau verkennen we hoe ook een directeur of manager zijn verbindende, wekkende en sturende vaardigheden kan vergroten en verdiepen door het onbegrepene op te zoeken.
zondag 9 juni 2013
Autisten gezocht voor honderden topfuncties
Door: Marthe van Engen
Eigenschappen als ‘doorzettingsvermogen’, ‘resultaatgericht’ en ‘ondernemend‘ lijken een must voor vrijwel iedere sollicitant.Computerbedrijf SAP stelt echter een concretere eis aan zijn werknemers in spe: autisme.
De gezochte autisten moeten maar liefst 500 technologische topfuncties gaan vervullen binnen het Duitse bedrijf. De reden? Autistische mensen ‘denken anders’, aldus het persbericht op de site van SAP.
Gebrek aan inlevingsvermogen
Doorgaans worden de negatieve kanten van de stoornis belicht, die mensen met een zogeheten ‘autismespectrumstoornis’ minder geschikt zou maken voor een functie. Autisten blinken niet uit in sociaal contact en communicatie, en staan bekend om hun starre patronen en gebrek aan inlevingsvermogen.
Niet heel aantrekkelijk voor het gros van de werkgevers, maar desalniettemin komen autisten uitstekend tot hun recht in beroepen waarin deze aspecten minder van belang zijn voor het leveren van goed werk.
Oog voor deatil
Mensen met autisme hebben oog voor detail, zijn perfectionistisch en beschikken veelal over een sterk analytisch vermogen. Daarnaast zijn het bevlogen werknemers en is een systemenobsessie erg nuttig in vakgebieden als (werktuig)bouwkunde, informatica, natuurkunde en wiskunde.
Kortom, het betere techneutenwerk. Er blijkt dan ook een relatie tussen computertechneuten en autisme te bestaan; nergens komen bijvoorbeeld zó veel autisten voor als in Silicon Valley, het centrum van de digitale revolutie. Onderzoek van de Cambridge Universiteit wijst in 2011 uit dat autisme ook in Nederland het meest voor komt in regio’s waar relatief veel systemizers wonen, zoals in de omgeving van Eindhoven.
Autisten van wereldfaam
Hoewel het merendeel van de autisten geen betaald werk verricht, lukt het een aantal van hen om geschiedenis te schrijven. De ‘rijkste man ter wereld’ lijkt de autismespectrumstoornis niet geheel vreemd te zijn; Bill Gates staat bekend om zijn blinde focus op technische details, abnormale motoriek en monotone stemgeluid. Ook genieën als Albert Einstein, Leonardo da Vinci, Michelangelo en William Shakespeare hebben hun gaven te danken aan hun (vorm van) autisme.
Dus, aan alle autisten onder u: keep calm and get famous.
Eigenschappen als ‘doorzettingsvermogen’, ‘resultaatgericht’ en ‘ondernemend‘ lijken een must voor vrijwel iedere sollicitant.Computerbedrijf SAP stelt echter een concretere eis aan zijn werknemers in spe: autisme.
De gezochte autisten moeten maar liefst 500 technologische topfuncties gaan vervullen binnen het Duitse bedrijf. De reden? Autistische mensen ‘denken anders’, aldus het persbericht op de site van SAP.
Gebrek aan inlevingsvermogen
Doorgaans worden de negatieve kanten van de stoornis belicht, die mensen met een zogeheten ‘autismespectrumstoornis’ minder geschikt zou maken voor een functie. Autisten blinken niet uit in sociaal contact en communicatie, en staan bekend om hun starre patronen en gebrek aan inlevingsvermogen.
Niet heel aantrekkelijk voor het gros van de werkgevers, maar desalniettemin komen autisten uitstekend tot hun recht in beroepen waarin deze aspecten minder van belang zijn voor het leveren van goed werk.
Oog voor deatil
Mensen met autisme hebben oog voor detail, zijn perfectionistisch en beschikken veelal over een sterk analytisch vermogen. Daarnaast zijn het bevlogen werknemers en is een systemenobsessie erg nuttig in vakgebieden als (werktuig)bouwkunde, informatica, natuurkunde en wiskunde.
Kortom, het betere techneutenwerk. Er blijkt dan ook een relatie tussen computertechneuten en autisme te bestaan; nergens komen bijvoorbeeld zó veel autisten voor als in Silicon Valley, het centrum van de digitale revolutie. Onderzoek van de Cambridge Universiteit wijst in 2011 uit dat autisme ook in Nederland het meest voor komt in regio’s waar relatief veel systemizers wonen, zoals in de omgeving van Eindhoven.
Autisten van wereldfaam
Hoewel het merendeel van de autisten geen betaald werk verricht, lukt het een aantal van hen om geschiedenis te schrijven. De ‘rijkste man ter wereld’ lijkt de autismespectrumstoornis niet geheel vreemd te zijn; Bill Gates staat bekend om zijn blinde focus op technische details, abnormale motoriek en monotone stemgeluid. Ook genieën als Albert Einstein, Leonardo da Vinci, Michelangelo en William Shakespeare hebben hun gaven te danken aan hun (vorm van) autisme.
Dus, aan alle autisten onder u: keep calm and get famous.
Bron: hpdetijd.nl
maandag 13 mei 2013
Kinderen met autisme imiteren efficiënter
Kinderen doen alles na wat volwassenen doen. Maar kinderen met autisme imiteren alleen het strikt nodige, blijkt uit een Brits onderzoek.
Onderzoekers van de University of Nottingham voerden een aantal experimenten uit bij 31 kinderen met autisme en 30 controlekinderen zonder ontwikkelingsstoornis. Ze demonstreerden hen onder meer hoe ze een stuk speelgoed uit een doosje konden halen. Ze toonden daarbij niet alleen de nodige stappen, zoals het slot van het doosje losmaken en het deksel van het doosje halen, maar ook onnodige stappen, zoals twee keer op het doosje tikken. Na afloop staken ze het speelgoedje weer in het doosje en vroegen ze de kinderen om het speelgoedje zo snel mogelijk uit het doosje te halen.
Hoewel hen niet werd gevraagd alle stappen die ze net hadden gezien, exact te herhalen, deden 43 tot 57 procent van de kinderen zonder ontwikkelingsstoornis hun uiterste best om alles te imiteren wat hen was voorgedaan, ook al wisten ze zeer goed dat wat ze deden soms zinloos was. Bij de kinderen met autisme kwam deze overimitatie veel minder voor: slechts 22 procent herhaalde ook de onnodige stapjes, de anderen herhaalden alleen het strikt nodige.
Volgens de onderzoekers bewijst dit dat kinderen zonder ontwikkelingsstoornis vooral sociaal en minder efficiënt handelen, terwijl dat bij kinderen met autisme net omgekeerd is. Het onderzoek staat in Current Biology.
Onderzoekers van de University of Nottingham voerden een aantal experimenten uit bij 31 kinderen met autisme en 30 controlekinderen zonder ontwikkelingsstoornis. Ze demonstreerden hen onder meer hoe ze een stuk speelgoed uit een doosje konden halen. Ze toonden daarbij niet alleen de nodige stappen, zoals het slot van het doosje losmaken en het deksel van het doosje halen, maar ook onnodige stappen, zoals twee keer op het doosje tikken. Na afloop staken ze het speelgoedje weer in het doosje en vroegen ze de kinderen om het speelgoedje zo snel mogelijk uit het doosje te halen.
Hoewel hen niet werd gevraagd alle stappen die ze net hadden gezien, exact te herhalen, deden 43 tot 57 procent van de kinderen zonder ontwikkelingsstoornis hun uiterste best om alles te imiteren wat hen was voorgedaan, ook al wisten ze zeer goed dat wat ze deden soms zinloos was. Bij de kinderen met autisme kwam deze overimitatie veel minder voor: slechts 22 procent herhaalde ook de onnodige stapjes, de anderen herhaalden alleen het strikt nodige.
Volgens de onderzoekers bewijst dit dat kinderen zonder ontwikkelingsstoornis vooral sociaal en minder efficiënt handelen, terwijl dat bij kinderen met autisme net omgekeerd is. Het onderzoek staat in Current Biology.
Bron: eoswetenschap.eu
zaterdag 11 mei 2013
Autist ziet dubbel zo snel beweging
Nieuw onderzoek toont dat kinderen met autisme simpele beweging twee keer zo snel zien dan andere kinderen van dezelfde leeftijd. Dit versneld zien zou wel eens het onderliggende probleem van de stoornis kunnen zijn.
Door Nathalie Pérez
De hypergevoeligheid voor beweging maakt het mogelijk dat autistische kinderen dubbel zo snel beweging detecteren. Het is niet bewezen, maar misschien kunnen autisten om deze reden bijvoorbeeld veel beter een vlieg met de vliegenmepper raken, zijn ze wellicht beter in schietspelletjes of zou een autistische keeper bij voetbal geen gek idee zijn. Maar de ‘gave’ kan ook zo zijn nadelen hebben. “We zien autisme als een sociale stoornis omdat autistische kinderen vaak strubbelen met sociale interactie. Wat we vergeten is dat bijna alles vanuit onze zintuigen komt. Afwijkingen in hoe iemand ziet of hoort kan hiermee van grote invloed zijn op de sociale communicatie,” zegt Duje Tadin, hoofdauteur van de studie.
Eerdere bleek al dat mensen met autisme anders en veel gedetailleerder stilstaande beelden kunnen zien. Het nieuwe onderzoek in het Journal of Neuroscience is het eerste bewijs dat autisten beweging ook anders en beter kunnen waarnemen.
Onderzoek
Twintig kinderen met autisme en zesentwintig ‘normaal’ ontwikkelende kinderen tussen acht en zeventienjarige leeftijd keken naar zwart-witvideo’s waarop een golfbeweging te zien was. Ze moesten simpelweg aangeven of de balken zich naar rechts of links bewogen. Wanneer het kind goed antwoordde, werd de volgende video iets korter. Antwoordde het kind fout, werd de volgende video juist iets langer. Een goede manier om te meten hoe snel kinderen beweging (correct) zien.
Contrast
De golfbewegingen waren niet altijd even goed te zien doordat ze een ander contrast hadden. De beweging met het donkerdere contrast was hierdoor duidelijker te zien. Bij eenn laag contrast presteerden de kinderen met autisme en zonder autisme vrijwel gelijk. Bij een hoger contrast presteerden beide groepen beter, maar zagen de kinderen met autisme dubbel zo snel welke kant de beweging op ging. Het kind met autisme dat het slechts presteerde, presteerde ongeveer net zo goed als het gemiddelde van de niet-autisten.
Overbelaste zintuigen
“Dit sterk verbeterde vermogen om beweging waar te nemen is een indicatie dat de hersenen van mensen met autisme steeds heftiger reageren als de intensiteit van de prikkel toeneemt. Hoewel dit als een voordeel gezien kan worden, kan het leiden tot overbelasting van alle zintuigen,” legt Jennifer Foss-Feig, een van de onderzoekers, uit. Het brein kan bij de stoornis moeilijk prikkels en de reactie hierop dempen. Het komt allemaal keihard binnen en een autist kan niet anders dan hier heftig op reageren. Niet alleen beweging komt zo ‘hard’ binnen. Alle sensorische prikkels zoals geluid, smaak, gevoel en licht komen ongedempt de belevingswereld van een autist in. Hierdoor kan het op den duur invloed hebben op andere hersenfuncties. Dit zogenoemde cascade-effect kan ervoor zorgen dat iemand zich op een gegeven moment door de hoog intense stimulering terugtrekt.
Door Nathalie Pérez
De hypergevoeligheid voor beweging maakt het mogelijk dat autistische kinderen dubbel zo snel beweging detecteren. Het is niet bewezen, maar misschien kunnen autisten om deze reden bijvoorbeeld veel beter een vlieg met de vliegenmepper raken, zijn ze wellicht beter in schietspelletjes of zou een autistische keeper bij voetbal geen gek idee zijn. Maar de ‘gave’ kan ook zo zijn nadelen hebben. “We zien autisme als een sociale stoornis omdat autistische kinderen vaak strubbelen met sociale interactie. Wat we vergeten is dat bijna alles vanuit onze zintuigen komt. Afwijkingen in hoe iemand ziet of hoort kan hiermee van grote invloed zijn op de sociale communicatie,” zegt Duje Tadin, hoofdauteur van de studie.
Eerdere bleek al dat mensen met autisme anders en veel gedetailleerder stilstaande beelden kunnen zien. Het nieuwe onderzoek in het Journal of Neuroscience is het eerste bewijs dat autisten beweging ook anders en beter kunnen waarnemen.
Onderzoek
Twintig kinderen met autisme en zesentwintig ‘normaal’ ontwikkelende kinderen tussen acht en zeventienjarige leeftijd keken naar zwart-witvideo’s waarop een golfbeweging te zien was. Ze moesten simpelweg aangeven of de balken zich naar rechts of links bewogen. Wanneer het kind goed antwoordde, werd de volgende video iets korter. Antwoordde het kind fout, werd de volgende video juist iets langer. Een goede manier om te meten hoe snel kinderen beweging (correct) zien.
Contrast
De golfbewegingen waren niet altijd even goed te zien doordat ze een ander contrast hadden. De beweging met het donkerdere contrast was hierdoor duidelijker te zien. Bij eenn laag contrast presteerden de kinderen met autisme en zonder autisme vrijwel gelijk. Bij een hoger contrast presteerden beide groepen beter, maar zagen de kinderen met autisme dubbel zo snel welke kant de beweging op ging. Het kind met autisme dat het slechts presteerde, presteerde ongeveer net zo goed als het gemiddelde van de niet-autisten.
Overbelaste zintuigen
“Dit sterk verbeterde vermogen om beweging waar te nemen is een indicatie dat de hersenen van mensen met autisme steeds heftiger reageren als de intensiteit van de prikkel toeneemt. Hoewel dit als een voordeel gezien kan worden, kan het leiden tot overbelasting van alle zintuigen,” legt Jennifer Foss-Feig, een van de onderzoekers, uit. Het brein kan bij de stoornis moeilijk prikkels en de reactie hierop dempen. Het komt allemaal keihard binnen en een autist kan niet anders dan hier heftig op reageren. Niet alleen beweging komt zo ‘hard’ binnen. Alle sensorische prikkels zoals geluid, smaak, gevoel en licht komen ongedempt de belevingswereld van een autist in. Hierdoor kan het op den duur invloed hebben op andere hersenfuncties. Dit zogenoemde cascade-effect kan ervoor zorgen dat iemand zich op een gegeven moment door de hoog intense stimulering terugtrekt.
Bron: scientias.nl
vrijdag 3 mei 2013
Autisme in bolletjes
Tips voor hulpverlening aan begaafde volwassen
Deze praktijkgids is geschreven in naam van Jonas, Fathia, Thomas, Mirthe en zoveel andere goedbegaafde volwassenen met een autismespectrumstoornis die zich onbegrepen voelen door onze maatschappij. De ‘te’ overheerst in hun hele leven. Het lijkt wel nooit ‘goed’ of ‘goed genoeg’ te zijn. Deze begaafde, competente volwassenen kwijnen vaak weg onder het juk van stigmatisering en sociaal isolement. Ze kennen van heel nabij het dilemma tussen leven en overleven.
In klinische gesprekken kwamen steeds weerkerende thema’s aan bod: gebrekkige zelfwaarde, gevoelens van minderwaardigheid en vooral de enorme machteloosheid om zichzelf niet te mogen en kunnen zijn. In gesprekken met hulpverleners, consulenten, maatschappelijk werkers en anderen stellen we nochtans een enorme wil vast om te helpen, veel goede bedoelingen, spontaan en professioneel handelen vanuit gekende scenario’s, maar ook onbegrip en frustratie in de begeleidingen. Het gebrek aan concrete kennis en praktische informatie over een degelijke behandelingsen begeleidingsaanpak voor volwassenen met ASS speelt daarin een grote rol. Vandaar de idee van deze praktijkgids voor hulpverleners en volwassenen met ASS.
Het boek bevat concrete tips en praktische voorbeelden voor hulpverlening. In schema’s – soms zo eenvoudig als bolletjes – wordt een complexe realiteit van verschillende breinen eenvoudig en helder toegelicht. Gemakshalve worden de termen ‘neurobreinen’ en ‘autibreinen’ gebruikt, een verwijzing naar de anders functionerende hersenbreinen van ’doorsnee hulpverleners’ en ‘volwassenen met ASS’. Het verschil in informatieverwerking van de hersenen bepaalt immers mee de communicatie.
PEGGY ROYACKERS is orthopedagoog en werkt sedert 1999 op het Consultatiebureau voor Arbeid en Zorg in Leuven.
donderdag 2 mei 2013
'Ons gedrag is niet veranderd, ons idee van gek en gezond wel'
Is autisme een ziekte, stoornis, afwijking of kwaliteit? Het zijn verschillende posities op één breed spectrum. Wat we normaal vinden, is daarom altijd een afspraak, zegt Malou van Hintum.
Deze week (30 maart t/m 6 april 2013, red.) is het Autismeweek. Autisme is een ernstige, invaliderende ziekte - bekijk de documentaire 'De regels van Matthijs' en je begrijpt hoe vreselijk iemand eronder kan lijden. Voor Matthijs werd het leven te zwaar, hij kon het niet langer verdragen.
Autisme is een kwaliteit, zeggen de voorvechters van Proud to be Aut. De Aspies for Freedom zeggen op hun site dat ze willen bouwen aan een 'autistische cultuur'. 'We know that autism is not a disease, and we oppose any attempts to "cure" someone of an autisme spectrum condition, or any attempts to make them "normal" against their will,' schrijven ze.
Talent
Autisme is ook Gijs, over wie zijn moeder Maddy Hulshof vertelt in haar boek 'Dirigeren van de oceaan'. 'In de dagelijkse opvoeding kan met de behoeftes van Gijs rekening worden gehouden, zodat hij kan groeien in de wereld van hier en nu,' schrijft ze op haar site.
Autisme is de indrukwekkende presentatie die ik zag van Gijs Horvers, die vlak voor zijn 30ste de diagnose Asperger kreeg. Hij werkt als autismevriendelijke coach en is een van de trekkers van www.autismetentop.nl, met als motto: 'Investeren in het talent van mensen met (een vorm van) autisme loont'.
Autisme is de dagelijkse worsteling met frustraties en onbegrip van Rob Minnaert vader van drie dochters met autisme en echtgenoot van een vrouw met autisme.
Afkijken
Op www.autismetv.nl is er deze week elke dag een uitzending gewijd aan deze - aandoening? Ziekte? Stoornis? Afwijking? Kwaliteit?
In een advies van de Gezondheidsraad staat dat er net zoveel soorten autisme zijn als mensen die het hebben. Ja, mensen met autisme zijn net mensen. Sommigen zijn ziek en zwakbegaafd, zoals Jeroen, er zitten briljante geesten tussen zoals Daniel Tammet, mensen met humor en mopperkonten.
Wat ze delen is dat ze, door hun andere manier van waarnemen en informatie verwerken, moeite hebben om zich staande te houden in het sociale verkeer. Intelligente mensen met autisme kijken sociale mores af en doen die na; iets wat niet eens zo eenvoudig is, want elke situatie is weer anders. Maar dat kunstje beheersen, is lang niet iedereen met autisme gegeven.
Studeerkamer
Waar trekken we de grens? Wanneer vinden we iemand met autisme ziek, gek, abnormaal, een 'eigenaardig type' of 'best oké'? Dat de Jeroen'en van deze wereld onder de categorie 'patiënten' vallen, zal niemand bestrijden. Hij zit aan het - extreme - einde van het autismespectrum. Maar waar trekken we de grens?
Vroeger waren er kluizenaars en zonderlingen die met rust gelaten werden. Tegenwoordig eist elke baan 'sociaal-communicatieve vaardigheden' en moet je over koetjes en kalfjes kunnen praten. Het is de smeerolie van het sociale verkeer waar geen ontkomen aan is.
Vroeger mochten mannen zich verschuilen achter de krant of zichzelf opsluiten op hun studeerkamer. Tegenwoordig moeten ze zich gedragen als sociaal invoelende, empathische levensgezel en vader. De feminisering van het privédomein heeft vast wat extra ASS (autismespectrumstoornis)-diagnoses opgeleverd.
Spiegel
Menselijk gedrag is in de loop van de tijd niet zo vreselijk veranderd, maar onze waardering ervan wel. Dat geldt vooral voor gedrag dat in het grijze gebied tussen gezond en gek valt. Worden problemen nodeloos uitvergroot? Komen er steeds meer aanstellers bij? Of spiegelt de schijnbare toename van mensen met psychische aandoeningen de eisen die onze moderne westerse kennis- en diensteneconomie aan mensen stelt?
Daar komt bij dat de medische vooruitgang ervoor zorgt dat we bepaald gedrag beter herkennen voor wat het is. Zo werden vroeger kinderen met autisme die een normale intelligentie hadden, vanwege hun communicatiegestoorde gedrag wel eens voor zwakbegaafd aangezien en in een inrichting opgesloten. Nu mogen ze meedoen en communiceren ze vaak met behulp van picto's.
Dat is geen kwestie van medicalisering, maar van vooruitgang en beschaving. Laten we dat niet vergeten wanneer mensen zoals psychiater Allen Frances roepen dat we 'terug' moeten naar normaal.
Malou van Hintum is politicoloog en columnist voor Volkskrant.nl
.
Deze week (30 maart t/m 6 april 2013, red.) is het Autismeweek. Autisme is een ernstige, invaliderende ziekte - bekijk de documentaire 'De regels van Matthijs' en je begrijpt hoe vreselijk iemand eronder kan lijden. Voor Matthijs werd het leven te zwaar, hij kon het niet langer verdragen.
Autisme is een kwaliteit, zeggen de voorvechters van Proud to be Aut. De Aspies for Freedom zeggen op hun site dat ze willen bouwen aan een 'autistische cultuur'. 'We know that autism is not a disease, and we oppose any attempts to "cure" someone of an autisme spectrum condition, or any attempts to make them "normal" against their will,' schrijven ze.
Talent
Autisme is ook Gijs, over wie zijn moeder Maddy Hulshof vertelt in haar boek 'Dirigeren van de oceaan'. 'In de dagelijkse opvoeding kan met de behoeftes van Gijs rekening worden gehouden, zodat hij kan groeien in de wereld van hier en nu,' schrijft ze op haar site.
Autisme is de indrukwekkende presentatie die ik zag van Gijs Horvers, die vlak voor zijn 30ste de diagnose Asperger kreeg. Hij werkt als autismevriendelijke coach en is een van de trekkers van www.autismetentop.nl, met als motto: 'Investeren in het talent van mensen met (een vorm van) autisme loont'.
Autisme is de dagelijkse worsteling met frustraties en onbegrip van Rob Minnaert vader van drie dochters met autisme en echtgenoot van een vrouw met autisme.
Afkijken
Op www.autismetv.nl is er deze week elke dag een uitzending gewijd aan deze - aandoening? Ziekte? Stoornis? Afwijking? Kwaliteit?
In een advies van de Gezondheidsraad staat dat er net zoveel soorten autisme zijn als mensen die het hebben. Ja, mensen met autisme zijn net mensen. Sommigen zijn ziek en zwakbegaafd, zoals Jeroen, er zitten briljante geesten tussen zoals Daniel Tammet, mensen met humor en mopperkonten.
Wat ze delen is dat ze, door hun andere manier van waarnemen en informatie verwerken, moeite hebben om zich staande te houden in het sociale verkeer. Intelligente mensen met autisme kijken sociale mores af en doen die na; iets wat niet eens zo eenvoudig is, want elke situatie is weer anders. Maar dat kunstje beheersen, is lang niet iedereen met autisme gegeven.
Studeerkamer
Waar trekken we de grens? Wanneer vinden we iemand met autisme ziek, gek, abnormaal, een 'eigenaardig type' of 'best oké'? Dat de Jeroen'en van deze wereld onder de categorie 'patiënten' vallen, zal niemand bestrijden. Hij zit aan het - extreme - einde van het autismespectrum. Maar waar trekken we de grens?
Vroeger waren er kluizenaars en zonderlingen die met rust gelaten werden. Tegenwoordig eist elke baan 'sociaal-communicatieve vaardigheden' en moet je over koetjes en kalfjes kunnen praten. Het is de smeerolie van het sociale verkeer waar geen ontkomen aan is.
Vroeger mochten mannen zich verschuilen achter de krant of zichzelf opsluiten op hun studeerkamer. Tegenwoordig moeten ze zich gedragen als sociaal invoelende, empathische levensgezel en vader. De feminisering van het privédomein heeft vast wat extra ASS (autismespectrumstoornis)-diagnoses opgeleverd.
Spiegel
Menselijk gedrag is in de loop van de tijd niet zo vreselijk veranderd, maar onze waardering ervan wel. Dat geldt vooral voor gedrag dat in het grijze gebied tussen gezond en gek valt. Worden problemen nodeloos uitvergroot? Komen er steeds meer aanstellers bij? Of spiegelt de schijnbare toename van mensen met psychische aandoeningen de eisen die onze moderne westerse kennis- en diensteneconomie aan mensen stelt?
Daar komt bij dat de medische vooruitgang ervoor zorgt dat we bepaald gedrag beter herkennen voor wat het is. Zo werden vroeger kinderen met autisme die een normale intelligentie hadden, vanwege hun communicatiegestoorde gedrag wel eens voor zwakbegaafd aangezien en in een inrichting opgesloten. Nu mogen ze meedoen en communiceren ze vaak met behulp van picto's.
Dat is geen kwestie van medicalisering, maar van vooruitgang en beschaving. Laten we dat niet vergeten wanneer mensen zoals psychiater Allen Frances roepen dat we 'terug' moeten naar normaal.
Malou van Hintum is politicoloog en columnist voor Volkskrant.nl
.
maandag 11 maart 2013
Positieve psychologie bij autisme
Maak gebruik van humor, optimisme en flexibiliteit
Wanneer mensen met een autisme spectrumstoornis (ASS) worden aangemoedigd gebruik te maken van positieve emoties en eigenschappen, kan dit hun leven enorm beïnvloeden. Ze leren hierdoor bijvoorbeeld beter omgaan met tegenslagen en dagelijkse uitdagingen. Dit boek kijkt op basis van de kernbegrippen van de positieve psychologie, naar vijf specifieke karaktertrekken: flexibiliteit, optimisme, humor, vriendelijkheid en zelfwerkzaamheid.
In Positieve psychologie bij autisme worden strategieën aangereikt om deze eigenschappen te versterken, zowel thuis, op school als in de begeleiding. Een ruim aanbod van activiteiten, waarmee ouders, leraren en andere professionals hierop kunnen voortbouwen, maakt dit boek tot een complete 'gereedschapskist', waaruit geput kan worden voor de ondersteuning van mensen met ASS, jong en oud.
De gebruikte hulpmiddelen zijn via de uitgever te downloaden.
Wanneer mensen met een autisme spectrumstoornis (ASS) worden aangemoedigd gebruik te maken van positieve emoties en eigenschappen, kan dit hun leven enorm beïnvloeden. Ze leren hierdoor bijvoorbeeld beter omgaan met tegenslagen en dagelijkse uitdagingen. Dit boek kijkt op basis van de kernbegrippen van de positieve psychologie, naar vijf specifieke karaktertrekken: flexibiliteit, optimisme, humor, vriendelijkheid en zelfwerkzaamheid.
In Positieve psychologie bij autisme worden strategieën aangereikt om deze eigenschappen te versterken, zowel thuis, op school als in de begeleiding. Een ruim aanbod van activiteiten, waarmee ouders, leraren en andere professionals hierop kunnen voortbouwen, maakt dit boek tot een complete 'gereedschapskist', waaruit geput kan worden voor de ondersteuning van mensen met ASS, jong en oud.
De gebruikte hulpmiddelen zijn via de uitgever te downloaden.
zondag 27 januari 2013
Pivotal response treatment
focus op motivatie en communicatie bij autisme
Kinderen nemen van jongs af aan veel initiatief om contact met anderen te maken. Hierdoor leren ze taal gebruiken, oogcontact maken, beurt nemen, imiteren, gespreksvaardigheden, emoties herkennen, sociale regels enzovoort. Kinderen met een autisme spectrumstoornis nemen dat initiatief veel minder vaak; hierdoor missen ze veel natuurlijke leermomenten die andere kinderen wel ervaren. De beperkte motivatie om zich tot anderen te richten wordt gezien als een kernprobleem bij mensen met autisme, dat van grote invloed op hun verdere ontwikkeling is. Pivotal Response Treatment (PRT) richt zich op dit kernprobleem, omdat is gebleken dat wanneer je deze kern aanpakt, andere deelvaardigheden zich als vanzelf ontwikkelen.
Naast de uitleg van de belangrijkste kenmerken en technieken van PRT, wordt het belang van ouderparticipatie en de behandeling in de dagelijkse praktijk toegelicht. In dit toegankelijke boek zijn zowel wetenschappelijke achtergronden beschreven als nuttige en verrassende voorbeelden uit de praktijk. Pivotal Response Treatment is hierdoor een praktische handleiding voor ouders, hulpverleners en leerkrachten.
Centrum Autisme zet in Nederland sinds 2006 PRT met succes in bij de behandeling van kinderen met autisme; daarnaast leiden ze PRT -hulpverleners op.
Robert Koegel en Lynn Kern Koegel zijn oprichters van het Koegel Autism Center aan de Universiteit van California. Robert heeft zich onder andere toegelegd op gezinsondersteuning; Lynn is gespecialiseerd in het verbeteren van communicatie met kinderen met autisme. Samen hebben ze Pivotal Response Treatment ontwikkeld.
Kinderen nemen van jongs af aan veel initiatief om contact met anderen te maken. Hierdoor leren ze taal gebruiken, oogcontact maken, beurt nemen, imiteren, gespreksvaardigheden, emoties herkennen, sociale regels enzovoort. Kinderen met een autisme spectrumstoornis nemen dat initiatief veel minder vaak; hierdoor missen ze veel natuurlijke leermomenten die andere kinderen wel ervaren. De beperkte motivatie om zich tot anderen te richten wordt gezien als een kernprobleem bij mensen met autisme, dat van grote invloed op hun verdere ontwikkeling is. Pivotal Response Treatment (PRT) richt zich op dit kernprobleem, omdat is gebleken dat wanneer je deze kern aanpakt, andere deelvaardigheden zich als vanzelf ontwikkelen.
Naast de uitleg van de belangrijkste kenmerken en technieken van PRT, wordt het belang van ouderparticipatie en de behandeling in de dagelijkse praktijk toegelicht. In dit toegankelijke boek zijn zowel wetenschappelijke achtergronden beschreven als nuttige en verrassende voorbeelden uit de praktijk. Pivotal Response Treatment is hierdoor een praktische handleiding voor ouders, hulpverleners en leerkrachten.
Centrum Autisme zet in Nederland sinds 2006 PRT met succes in bij de behandeling van kinderen met autisme; daarnaast leiden ze PRT -hulpverleners op.
Robert Koegel en Lynn Kern Koegel zijn oprichters van het Koegel Autism Center aan de Universiteit van California. Robert heeft zich onder andere toegelegd op gezinsondersteuning; Lynn is gespecialiseerd in het verbeteren van communicatie met kinderen met autisme. Samen hebben ze Pivotal Response Treatment ontwikkeld.
woensdag 19 december 2012
Google SketchUp en de Kracht van Autisme
We horen en lezen vaak vooral over de beperkingen van autisme. Onderzoekers van de Universiteit van Utah hebben nu een programma ontwikkeld dat juist de nadruk legt op de bijzondere vaardigheden en talenten van kinderen met autisme. Het programma bouwt daarbij voort op de bij deze kinderen veelal van nature aanwezige aanleg en vaardigheid op het gebied van visueel-ruimtelijk denken, computers en elektronische media.
Voor sommige kinderen op het autistisch spectrum, vooral zij die non-verbaal zijn, is SketchUp een communicatiemiddel geworden waamee ze hun gedachten met anderen kunnen delen d.m.v. beelden. Andere kinderen leren juist sociale vaardigheden die hen helpen om studie-en en andere resultaten te bereiken waar ze misschien vóór ze SketchUp leerden gebruiken, niet eens aan durfden denken. Daarnaast ontwikkelden de kinderen hun gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen, omdat ze (véél) beter met het programma overweg leerden te gaan dan hun neurotypische leeftijdsgenoten.
Het waren deze ontwikkelingen die Cheryl Wright, Associate Professor in Family & Consumer Studies, aan de Universiteit van Utah, ïnspireerden om het SketchUp / autisme - verband meer in detail te gaan bestuderen. Cheryl en haar team faciliteerden daartoe verschillende SketchUp kampen, genaamd: Project iSTAR. Hieronder een korte video introductie van het iSTAR programma:
Cheryl's team bestudeerde vervolgens honderden uren video van deelnemers. Onlangs publiceerden zij een paper over hun bevindingen in het Family & Consumer Sciences Research Journal . Niet alleen leerden de deelnemers vaardigheden aan die hun kansen op de arbeidsmarkt vergrootten, maar de onderzoekers stelden tevens een verhoogd vermogen tot het aangaan van interpersoonlijke relaties en een groter (zelf)vertrouwen vast. De onderzoekers stellen dat dit voor een groot deel te danken is aan de focus op de talenten van de jeugdige deelnemers, in plaats van op hun stoornis en beperkingen. Cheryl legt uit: "Hun talenten zijn vaak onzichtbaar. In ons programma geven we ze een platform zodat hun talenten kunnen stralen!"
Lees dit artikel voor meer informatie over de manier waarop het project Spectrum en Google SketchUp kan helpen om kinderen op het autistisch spectrum voor te bereiden op een succesvol en gelukkig leven.
Meer informatie over de studie is te vinden op istar.utah.edu. De volledige studie van Cheryl Wright etc. is te vinden op http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1552-3934.2011.02100.x/pdf
Google SketchUp downloaden (gratis).
Sinds de introductie van het gratis programma Google SketchUp vertellen veel ouders over de bijzondere manier waarop SketchUp het leven van hun kinderen heeft veranderd. Mensen met autisme zijn vaak buitengewoon sterke visuele en ruimtelijke denkers en langzamerhand werd het team duidelijk dat SketchUp inspeelt op juist die sterke eigenschap. Op basis van deze informatie (en met hulp van de Autism Society of Boulder County ), werd het Project Spectrum gelanceerd. Het project had het unieke doel om de autismegemeenschap aansluiting te laten vinden met Google SketchUp.
Voor sommige kinderen op het autistisch spectrum, vooral zij die non-verbaal zijn, is SketchUp een communicatiemiddel geworden waamee ze hun gedachten met anderen kunnen delen d.m.v. beelden. Andere kinderen leren juist sociale vaardigheden die hen helpen om studie-en en andere resultaten te bereiken waar ze misschien vóór ze SketchUp leerden gebruiken, niet eens aan durfden denken. Daarnaast ontwikkelden de kinderen hun gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen, omdat ze (véél) beter met het programma overweg leerden te gaan dan hun neurotypische leeftijdsgenoten.
Het waren deze ontwikkelingen die Cheryl Wright, Associate Professor in Family & Consumer Studies, aan de Universiteit van Utah, ïnspireerden om het SketchUp / autisme - verband meer in detail te gaan bestuderen. Cheryl en haar team faciliteerden daartoe verschillende SketchUp kampen, genaamd: Project iSTAR. Hieronder een korte video introductie van het iSTAR programma:
Cheryl's team bestudeerde vervolgens honderden uren video van deelnemers. Onlangs publiceerden zij een paper over hun bevindingen in het Family & Consumer Sciences Research Journal . Niet alleen leerden de deelnemers vaardigheden aan die hun kansen op de arbeidsmarkt vergrootten, maar de onderzoekers stelden tevens een verhoogd vermogen tot het aangaan van interpersoonlijke relaties en een groter (zelf)vertrouwen vast. De onderzoekers stellen dat dit voor een groot deel te danken is aan de focus op de talenten van de jeugdige deelnemers, in plaats van op hun stoornis en beperkingen. Cheryl legt uit: "Hun talenten zijn vaak onzichtbaar. In ons programma geven we ze een platform zodat hun talenten kunnen stralen!"
Lees dit artikel voor meer informatie over de manier waarop het project Spectrum en Google SketchUp kan helpen om kinderen op het autistisch spectrum voor te bereiden op een succesvol en gelukkig leven.
Meer informatie over de studie is te vinden op istar.utah.edu. De volledige studie van Cheryl Wright etc. is te vinden op http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1552-3934.2011.02100.x/pdf
Google SketchUp downloaden (gratis).
woensdag 12 december 2012
‘Baan bij autisme werkt beter dan behandelen’
Ook jonggehandicapten (Wajongers) met autisme kunnen uiterst waardevolle arbeidskrachten zijn. Geef ze klussen waarin hun stoornis geen nadeel, maar juist een voordeel is. Laat ze niet zwemmen, en voorkom situaties waarin ze overprikkeld raken. ‘Je moet er niet van staan te kijken als je organisatie er beter van wordt.'
Deze conclusie valt te trekken uit het leerwerktraject Test Engineer, dat tussen najaar 2010 en najaar 2012 bij Philips in Nederland draaide. 'Om ervan te leren', zegt Frank Visser, manager van het Philips Werkgelegenheidsplan (WGP) en drijvende kracht achter de pilot. Al met al waren de ervaringen dermate positief dat er binnenkort een tweede – op aspecten verbeterde – editie komt.
Beeldvorming
Frank Visser verwacht dat het nieuwe leerwerktraject nóg duidelijker zal maken dat het onterecht is dat de diagnose autisme of aanverwante stoornis vaak gelijk staat aan veroordeeld zijn tot een werkloosheidsuitkering. 'De beeldvorming is nog steeds: "Die mensen kunnen niks". Terwijl een groot percentage bovengemiddeld intelligent is.'
Omslag
De andere denkwijze van autisten blijkt in bepaalde functies juist hun sterkte te zijn. Visser: 'Zet ze in op taken waar ze goed in zijn en ze brengen vaak iets extra's: zien dingen die anderen over het hoofd zien, werken volgens strikte protocollen, brengen nieuwe inzichten in, gaan door waar anderen ophouden. Die omslag in het denken over mensen met autisme wordt nog te weinig gemaakt.'
Deze conclusie valt te trekken uit het leerwerktraject Test Engineer, dat tussen najaar 2010 en najaar 2012 bij Philips in Nederland draaide. 'Om ervan te leren', zegt Frank Visser, manager van het Philips Werkgelegenheidsplan (WGP) en drijvende kracht achter de pilot. Al met al waren de ervaringen dermate positief dat er binnenkort een tweede – op aspecten verbeterde – editie komt.
Beeldvorming
Frank Visser verwacht dat het nieuwe leerwerktraject nóg duidelijker zal maken dat het onterecht is dat de diagnose autisme of aanverwante stoornis vaak gelijk staat aan veroordeeld zijn tot een werkloosheidsuitkering. 'De beeldvorming is nog steeds: "Die mensen kunnen niks". Terwijl een groot percentage bovengemiddeld intelligent is.'
Omslag
De andere denkwijze van autisten blijkt in bepaalde functies juist hun sterkte te zijn. Visser: 'Zet ze in op taken waar ze goed in zijn en ze brengen vaak iets extra's: zien dingen die anderen over het hoofd zien, werken volgens strikte protocollen, brengen nieuwe inzichten in, gaan door waar anderen ophouden. Die omslag in het denken over mensen met autisme wordt nog te weinig gemaakt.'
Bron: gemeente.nu
donderdag 29 november 2012
Asperkids
Kinderen met Asperger denken, voelen en leren anders. Maar HOE anders? Jennifer Cook O'Toole is moeder van drie kinderen met Asperger, echtgenoot van een man met Asperger en ze heeft zelf ook Asperger... Zij weet dus als geen ander welke impact Asperger heeft.
In ASPERKIDS laat ze zien hoe we kinderen met Asperger kunnen helpen door te begrijpen hoe ze denken. Door aan te sluiten bij hun speciale interesses kunnen niet alleen hun sociale, emotionele en cognitieve vaardigheden worden versterkt, maar worden bovendien hun bijzondere talenten en geweldige potentie zichtbaar.
"Al na een paar pagina's wist ik het: ik was iets heel bijzonders aan het lezen..." - Liane Holliday Willey
- Op basis van haar eigen ervaringen als moeder en leerkracht ontwikkelde Cook O'Toole een nieuwe leermethode voor kinderen met Asperger
- Indrukwekkende voorbeelden uit het dagelijkse leven van Jennifer Cook O'Toole die ouders en leerkrachten direct kunnen toepassen
- Winnaar van de 2012 'Temple Grandin Award' én van de 2012 'GRASP Distinguished Spectrumite Medal'
In ASPERKIDS laat ze zien hoe we kinderen met Asperger kunnen helpen door te begrijpen hoe ze denken. Door aan te sluiten bij hun speciale interesses kunnen niet alleen hun sociale, emotionele en cognitieve vaardigheden worden versterkt, maar worden bovendien hun bijzondere talenten en geweldige potentie zichtbaar.
"Al na een paar pagina's wist ik het: ik was iets heel bijzonders aan het lezen..." - Liane Holliday Willey
- Op basis van haar eigen ervaringen als moeder en leerkracht ontwikkelde Cook O'Toole een nieuwe leermethode voor kinderen met Asperger
- Indrukwekkende voorbeelden uit het dagelijkse leven van Jennifer Cook O'Toole die ouders en leerkrachten direct kunnen toepassen
- Winnaar van de 2012 'Temple Grandin Award' én van de 2012 'GRASP Distinguished Spectrumite Medal'
maandag 26 november 2012
Alle katten hebben Asperger
Ontroerend, vol humor en informatief:
Alle katten hebben Asperger laat de mooie en moeilijke kanten zien van het opvoeden van kinderen met autisme. De lezer krijgt door dit boek informatie over het syndroom van Asperger en zal ook de positieve kanten ervan kunnen zien. De geweldige foto's tonen de kenmerken die veel mensen met Asperger hebben op een aandoenlijke manier.
Alle katten hebben Asperger laat de mooie en moeilijke kanten zien van het opvoeden van kinderen met autisme. De lezer krijgt door dit boek informatie over het syndroom van Asperger en zal ook de positieve kanten ervan kunnen zien. De geweldige foto's tonen de kenmerken die veel mensen met Asperger hebben op een aandoenlijke manier.
maandag 12 november 2012
Week van de Chronisch Zieken; Samen werken aan Werk
Op 9 november is de Week van de Chronisch Zieken gestart met het Symposium Samen Werken aan Werk. In het hele land organiseert het UWV Informatiemarkten, workshops en ontmoetingen met werkgevers voor mensen met een chronische ziekte of andere arbeidsbeperking. De boodschap: een beperking hoeft geen belemmering te zijn om een uitdagende baan te vinden.
2,7 miljoen Nederlanders van 15-65 jaar hebben een of meerdere chronische ziekten. Van hen ondervinden 1,5 miljoen mensen belemmeringen bij het vinden of verrichten van werk. 817.600 mensen zijn geheel of gedeeltelijk arbeidsongeschikt. Zestig procent van de gedeeltelijk arbeidsongeschikten heeft werk. Om de arbeidsparticipatie van mensen met een beperking te verhogen organiseert de Stichting Week van de Chronisch Zieken een week waarin werkgevers en mensen met een chronische ziekte of andere arbeidsbeperking met elkaar kennis kunnen maken en kunnen meemaken wat de mogelijkheden zijn.
Betrokken werkgever
Een van de sponsors is de Rabobank. De Rabobank Foundation ondersteunt diverse maatschappelijke projecten die de sociale en economische participatie van deze groep kwetsbare mensen vergroot. Door financiële donaties, maar ook door Rabobank als werkgever bij de projecten te betrekken. Een van de projecten die de Foundation ondersteunt is computerbedrijf Specialisterren. Opgericht door Sjoerd van der Maaden, vader van een zoon met autisme.
Geen subsidieslurper
Mensen met autisme hebben heel veel in hun mars aldus Van der Maaden. Mits ze op een juiste manier begeleid en gestimuleerd worden. En daar gaat het vaak mis. De gemiddelde werkgever heeft geen zin om werknemers extra aan te sturen of extra rekening mee te houden. “Etisch, maar ook economisch onverantwoord,” aldus Van der Maaden. Al ruim 2,5 jaar leidt Specialisterren mensen met autistme op tot professioneel softwaretester. “Om te laten zien dat mensen met autistme wel degelijk goed kunnen werken. Maar ook gewoon om geld te verdienen, want Specialisterren is geen ‘subsidieslurper’ maar een normaal commercieel bedrijf. Mooiste voorbeeld daarvan is de samenwerking met de Rabobank. Zij hielpen ons ooit aan ons startkapitaal, maar de bank is nu ook klant. Een die de werknemers onlangs nog prees vanwege de kwalitatief hoogstaande testresultaten en flexibiliteit. Voor iemand met autistme, die vaak wordt verweten juist star te zijn, het grootste compliment dat je kunt krijgen. Sterker nog, tegenwoordig komt autisme amper nog ter sprake. Klanten weten niet beter of dat ze een vakman inhuren. En dat is ook zo.”
Bron: HRpraktijk
Week Chronisch Zieken, 9 – 16 november – Samen Werken aan Werk.
Kijk voor de activiteiten op www.chronischziek.nl
De Week van de Chronisch Zieken is een gezamenlijk initiatief van landelijke organisaties van patiënten, mantelzorgers, (para)medici, verpleegkundigen, verzorgenden, onderzoekers, werkgevers, werknemers, en arbeidsdeskundigen en -bemiddelaars.
2,7 miljoen Nederlanders van 15-65 jaar hebben een of meerdere chronische ziekten. Van hen ondervinden 1,5 miljoen mensen belemmeringen bij het vinden of verrichten van werk. 817.600 mensen zijn geheel of gedeeltelijk arbeidsongeschikt. Zestig procent van de gedeeltelijk arbeidsongeschikten heeft werk. Om de arbeidsparticipatie van mensen met een beperking te verhogen organiseert de Stichting Week van de Chronisch Zieken een week waarin werkgevers en mensen met een chronische ziekte of andere arbeidsbeperking met elkaar kennis kunnen maken en kunnen meemaken wat de mogelijkheden zijn.
Betrokken werkgever
Een van de sponsors is de Rabobank. De Rabobank Foundation ondersteunt diverse maatschappelijke projecten die de sociale en economische participatie van deze groep kwetsbare mensen vergroot. Door financiële donaties, maar ook door Rabobank als werkgever bij de projecten te betrekken. Een van de projecten die de Foundation ondersteunt is computerbedrijf Specialisterren. Opgericht door Sjoerd van der Maaden, vader van een zoon met autisme.
Geen subsidieslurper
Mensen met autisme hebben heel veel in hun mars aldus Van der Maaden. Mits ze op een juiste manier begeleid en gestimuleerd worden. En daar gaat het vaak mis. De gemiddelde werkgever heeft geen zin om werknemers extra aan te sturen of extra rekening mee te houden. “Etisch, maar ook economisch onverantwoord,” aldus Van der Maaden. Al ruim 2,5 jaar leidt Specialisterren mensen met autistme op tot professioneel softwaretester. “Om te laten zien dat mensen met autistme wel degelijk goed kunnen werken. Maar ook gewoon om geld te verdienen, want Specialisterren is geen ‘subsidieslurper’ maar een normaal commercieel bedrijf. Mooiste voorbeeld daarvan is de samenwerking met de Rabobank. Zij hielpen ons ooit aan ons startkapitaal, maar de bank is nu ook klant. Een die de werknemers onlangs nog prees vanwege de kwalitatief hoogstaande testresultaten en flexibiliteit. Voor iemand met autistme, die vaak wordt verweten juist star te zijn, het grootste compliment dat je kunt krijgen. Sterker nog, tegenwoordig komt autisme amper nog ter sprake. Klanten weten niet beter of dat ze een vakman inhuren. En dat is ook zo.”
Bron: HRpraktijk
Week Chronisch Zieken, 9 – 16 november – Samen Werken aan Werk.
Kijk voor de activiteiten op www.chronischziek.nl
De Week van de Chronisch Zieken is een gezamenlijk initiatief van landelijke organisaties van patiënten, mantelzorgers, (para)medici, verpleegkundigen, verzorgenden, onderzoekers, werkgevers, werknemers, en arbeidsdeskundigen en -bemiddelaars.
dinsdag 6 november 2012
Hersenscan toont waarom autisten tegelijk talenten en moeilijkheden hebben
Hersenonderzoek bij een van 's werelds meest bekende autistische wetenschappers, Temple Grandin, heeft verschillende kenmerken ontdekt die haar unieke vaardigheden kunnen verklaren.
Temple Grandin is een zogenaamde 'savant': ze bezit enkele van de sociale tekorten die autisten zo kenmerkt, maar beschikt ook over enkele uitzonderlijke talenten.
Op andere vlakken staat ze uiterst zwak: gezichten of lichaamstaal herkenen is moeilijk, haar verbale geheugen werkt zeer slecht. Woorden zeggen haar enkel iets als ze ze in iets visueel kan omzetten, socializen omschrijft ze als 'saai'.
Poging tot begrijpen
In een poging deze vaardigheden te begrijpen gaf een groep neurowetenschappers haar een reeks psychologische testen terwijl de hersenactiviteit werd gemeten door een scanner. Ze was toen 63 jaar oud.
"We vroegen ons af hoe eenzelfde brein, één hersenstructuur, tegelijk gelinkt kan zijn aan buitengewone vaardigheden en buitengewone handicaps", legt doctoraatsstudent Jason Cooperrider aan University of Utah uit.
Op verschillende testen scoorde ze uitzonderlijk goed, zoals lezen, spelling en ruimtelijk inzicht. Op een test voor niet-verbaal redeneren (Raven's Coloured Progressive Matrices) haalde ze zelfs een perfecte score.
Op de hersenscans werd gauw duidelijk waarom: haar hersenen zijn significant groter in vergelijking met drie controlepersonen, vergelijkbaar in leeftijd, geslacht en handdominantie. Dat wordt wel vaker gezien bij hersenen van autistische kinderen, maar wetenschappers weten nog niet hoe de grootte van het hoofd en het brein evolueren bij de ontwikkeling.
De zijventrikels zijn dan weer onsymmetrisch: bij Temple Gardin is de linkerzijde veel groter dan de rechter. Ook de amygdala is ongewoon groot, dat is het gebied dat geheugen en emotionele reacties verwerkt.
Witte materie
De verbindingen in de witte materie van de precuneus en linkeronder fronto-occipital fasciculus zijn versterkt in vergelijking met die van gewone mensen. Het eerste gebied wordt geassocieerd met het episodisch geheugen, visueel-spatiale verwerking, zelfreflectie en zelfbewustzijn, het tweede is gelinkt aan de frontale lobben en staat in voor observatie.
Zwaktes
De zwakste verbindingen in de hersenen waren deels te wijten aan het verminderde integriteit van hersenweefselvezels.
Een zwak gebied was de linker inferior frontal gyrus, die broca's gebied bevat. Die wordt gelinkt aan de productie van spraak, als dit gebied verslechtert kan de persoon stom worden.
Ook haar rechter fusiform gyrus vertoonde niet de normale verbindingen: hierdoor kan ze moeilijk gezichten herkennen of lichaamshoudingen lezen.
Het is niet duidelijk of deze resultaten voor autisten in het algemeen van betekenis zijn.
Wat is autisme?
Autisme is een psychische aandoening waarbij de communicatie met en over andere mensen uiterst stroef verloopt. Vooral niet-verbale communicatie, dubbelzinnige boodschappen en eufemismen of beeldspraak wordt niet begrepen. Voor veel autisten is de constante stroom van informatie te veel en ontwikkelen ze probleemgedrag als gevolg van de onmogelijkheid om de situatie de baas te blijven.
Het is een spectrumstoornis, wat betekent dat mensen met autisten lang niet allemaal dezelfde defecten of kenmerken vertonen. Ze delen wel een aantal cruciale moeilijkheden, maar het effect op hun leven verschilt.
Wie is Temple Grandin?
Ze is professor dierenwetenschap aan de universiteit van Colorado en staat bekend om haar buitengewone niet-verbale intelligentie, ruimtelijk inzicht, visuele scherpheid en een ongewoon talent voor spellen en lezen.
Temple Grandin werd genoemd als een van de 100 meest invloedrijke personen, wegens haar niet-aflatende strijd om autisme bekend en bespreekbaar te maken. Haar verhaal werd in 2010 verfilmd in een gelijknamige film, Claire Danes speelt de hoofdrol.
Bron: DeMorgen.be
Temple Grandin is een zogenaamde 'savant': ze bezit enkele van de sociale tekorten die autisten zo kenmerkt, maar beschikt ook over enkele uitzonderlijke talenten.
Op andere vlakken staat ze uiterst zwak: gezichten of lichaamstaal herkenen is moeilijk, haar verbale geheugen werkt zeer slecht. Woorden zeggen haar enkel iets als ze ze in iets visueel kan omzetten, socializen omschrijft ze als 'saai'.
Poging tot begrijpen
In een poging deze vaardigheden te begrijpen gaf een groep neurowetenschappers haar een reeks psychologische testen terwijl de hersenactiviteit werd gemeten door een scanner. Ze was toen 63 jaar oud.
"We vroegen ons af hoe eenzelfde brein, één hersenstructuur, tegelijk gelinkt kan zijn aan buitengewone vaardigheden en buitengewone handicaps", legt doctoraatsstudent Jason Cooperrider aan University of Utah uit.
Op verschillende testen scoorde ze uitzonderlijk goed, zoals lezen, spelling en ruimtelijk inzicht. Op een test voor niet-verbaal redeneren (Raven's Coloured Progressive Matrices) haalde ze zelfs een perfecte score.
Op de hersenscans werd gauw duidelijk waarom: haar hersenen zijn significant groter in vergelijking met drie controlepersonen, vergelijkbaar in leeftijd, geslacht en handdominantie. Dat wordt wel vaker gezien bij hersenen van autistische kinderen, maar wetenschappers weten nog niet hoe de grootte van het hoofd en het brein evolueren bij de ontwikkeling.
De zijventrikels zijn dan weer onsymmetrisch: bij Temple Gardin is de linkerzijde veel groter dan de rechter. Ook de amygdala is ongewoon groot, dat is het gebied dat geheugen en emotionele reacties verwerkt.
Witte materie
De verbindingen in de witte materie van de precuneus en linkeronder fronto-occipital fasciculus zijn versterkt in vergelijking met die van gewone mensen. Het eerste gebied wordt geassocieerd met het episodisch geheugen, visueel-spatiale verwerking, zelfreflectie en zelfbewustzijn, het tweede is gelinkt aan de frontale lobben en staat in voor observatie.
Zwaktes
De zwakste verbindingen in de hersenen waren deels te wijten aan het verminderde integriteit van hersenweefselvezels.
Een zwak gebied was de linker inferior frontal gyrus, die broca's gebied bevat. Die wordt gelinkt aan de productie van spraak, als dit gebied verslechtert kan de persoon stom worden.
Ook haar rechter fusiform gyrus vertoonde niet de normale verbindingen: hierdoor kan ze moeilijk gezichten herkennen of lichaamshoudingen lezen.
Het is niet duidelijk of deze resultaten voor autisten in het algemeen van betekenis zijn.
Wat is autisme?
Autisme is een psychische aandoening waarbij de communicatie met en over andere mensen uiterst stroef verloopt. Vooral niet-verbale communicatie, dubbelzinnige boodschappen en eufemismen of beeldspraak wordt niet begrepen. Voor veel autisten is de constante stroom van informatie te veel en ontwikkelen ze probleemgedrag als gevolg van de onmogelijkheid om de situatie de baas te blijven.
Het is een spectrumstoornis, wat betekent dat mensen met autisten lang niet allemaal dezelfde defecten of kenmerken vertonen. Ze delen wel een aantal cruciale moeilijkheden, maar het effect op hun leven verschilt.
Wie is Temple Grandin?
Ze is professor dierenwetenschap aan de universiteit van Colorado en staat bekend om haar buitengewone niet-verbale intelligentie, ruimtelijk inzicht, visuele scherpheid en een ongewoon talent voor spellen en lezen.
Temple Grandin werd genoemd als een van de 100 meest invloedrijke personen, wegens haar niet-aflatende strijd om autisme bekend en bespreekbaar te maken. Haar verhaal werd in 2010 verfilmd in een gelijknamige film, Claire Danes speelt de hoofdrol.
Bron: DeMorgen.be
maandag 22 oktober 2012
Over de speciale aandacht die een kind met autisme op school nodig heeft
Door: Maddy Hulshof
Leerkracht basisonderwijs
Maddy Hulshof is auteur van het boek Dirigeren van de oceaan:
Andere boeken over Autisme en school/studie:
Leerkracht basisonderwijs
'Je hoeft ons natuurlijk niets te vertellen over autisme', had ze me over de telefoon meegedeeld. 'Ik zoek juist het andere verhaal, vanuit ouderperspectief'. We kenden elkaar niet en toch wilde ze graag dat ik sprak op haar afscheidsreceptie.
Ruim 40 jaar had ze gewerkt aan de verbinding van zorg in onderwijs. 'Van autisme daar weten de genodigden op de receptie alles van, ze hebben er dagelijks mee te maken, ze weten hoe de hazen lopen'. Okay.
Twee weken later kwam ze bij me om mijn presentatie - als ouder van een kind met specifieke opvoedingsbehoeftes - voor te bespreken. Als ik wil weten wat Gijs nodig heeft om te groeien, moet ik iedere dag goed kijken waar hij staat op welk gebied. Waar zijn zwakte zit (autisme) en waar zijn kracht (autisme). Het zijn net 'gewone' mensen: zwakte is ook kracht.
Al tijdens de eerste 5 minuten pakte ze mijn arm en zei 'ja maar dit wist ik niet, dat het zo werkt bij mensen met autisme'. Het werd haar al vrij snel duidelijk dat er geen schoolkant of thuiskant zit aan bijzondere kinderen, simpelweg omdat je altijd met het kind te maken hebt. Een kind laat zich lastig splitsen, maar gemakkelijk verbinden. Zoveel is er echt niet nodig om de sterkste constructie ter wereld te maken: een driehoek leerling-school-ouder. Als gelijkwaardige zijdes verbonden door communicatie. Als Knex.
In het echte leven waren we ook volop aan het Knexen met de nieuwe ambulant begeleider, de nieuwe mentor en de nieuwe huiswerkbegeleider. Gijs' zwakke overzicht wordt overschaduwd door zijn verbale talenten en zijn goede algemene kennis.
Lastig voor leraren om die slimme jongen nog eens extra te controleren of hij zijn huiswerk wel heeft opgeschreven; of hij zijn aantekeningen wel in het juiste schrift maakt; of hij begrijpt dat de regels voor een boekverslag op de schoolsite te vinden zijn; of hij inzicht in samenwerkingsopdrachten heeft. Dat hij niet van handvaardigheid houdt omdat hij zich het eindproduct simpelweg niet voor kan stellen. Dat je pas om hulp kunt vragen als je overzicht hebt van het probleem, en dit nu juist zijn probleem is!
Gijs overschreeuwt die zwakke overzichtskant met het lichaam en de woorden van een 20-jarige. Dan is het regelmatig nodig om school en thuis te verbinden. Gelukkig begrijpen we allemaal dat we de andere twee nodig hebben om een driehoek te vormen.
Die boomlange jongen kwam vorige week uit school als een zombie. Zich traag en stijf bewegend. Ogot. 'Ik ben eruit gestuurd' zei hij. Yes! dacht ik in mijn eigen kleine moederwereld: eruit gestuurd, gewoon als andere jongens. Hij vond het zelf ook wel terecht dat hij de les uit werd gezet, zei Gijs. 'Wat is dan het probleem?' vroeg ik hem. Wat volgde was een lang en warrig verslag, geheel passend bij een autistische denkwijze. Waar het op neerkwam was dat Gijs niet wist wat er van hem verwacht werd toen hij er eenmaal uitgestuurd was. Hij doolde door het gebouw en wilde zijn toevlucht zoeken in de toiletten. Dit werd hem door een toevallig passerende docent verboden. Gijs wist niet hoe de hazen moesten lopen.
Samen besloten we dat ik zijn mentor zou mailen of er een stappenplan 'uit-de-les-gestuurd-worden' was. Haar antwoord kwam de volgende dag: school had er nooit bij stil gestaan maar vond het uiterst logisch dat er een dergelijk protocol zou komen dat alle kinderen duidelijk maakte wat er van hen in deze situatie verwacht werd. Binnen 2 dagen was het geregeld!
Weer een driehoek die de wereld een stukje sterker maakt. Verbinden! Na ademen en voeden het belangrijkste in een mensenleven. 'Onze MBO-studenten zijn zo jong als ze stage moeten lopen, er wordt zoveel van ze verwacht op denk- en doeniveau' zei de directeur die wist hoe de hazen moesten lopen. Nu was het mijn beurt om te luisteren. Want ik zag Gijs al struikelen op die gebieden.
Voorwaarden om te groeien moeten wij, zijn ouders, voor hem creëren. Hij is nu pas 14, nog 2 jaar om te timmeren aan zijn zwakke kanten zodat zijn daden een beetje bij zijn woorden passen als hij 16 is. Mijn man en ik zochten en vonden een baantje voor hem: op zaterdag gaat hij werken bij een bedrijfje dat web-sites bouwt en bedrijfsfilms maakt. Zijn interesse-gebied.
Met de eigenaar spraken we af dat Gijs ook leert koffie zetten, telefoon opnemen, archief opruimen, en de boel een beetje schoonhoudt. Gijs is trots op zijn baantje. Hij fietst er zelf naar toe via – toeval! - het Hazenpad.
Altijd op zoek naar verbinding voor mijn kind. Blij dat ik me gehoord weet, dankbaar dat ik luisteren kan. Vanaf 2014 is het de taak van de gemeente om onenigheid tussen ouders en school op te lossen. Daar kan niemand winnen, en wie er het haasje wordt weten we allemaal.
Bron: Joop.nl
Ruim 40 jaar had ze gewerkt aan de verbinding van zorg in onderwijs. 'Van autisme daar weten de genodigden op de receptie alles van, ze hebben er dagelijks mee te maken, ze weten hoe de hazen lopen'. Okay.
Twee weken later kwam ze bij me om mijn presentatie - als ouder van een kind met specifieke opvoedingsbehoeftes - voor te bespreken. Als ik wil weten wat Gijs nodig heeft om te groeien, moet ik iedere dag goed kijken waar hij staat op welk gebied. Waar zijn zwakte zit (autisme) en waar zijn kracht (autisme). Het zijn net 'gewone' mensen: zwakte is ook kracht.
Al tijdens de eerste 5 minuten pakte ze mijn arm en zei 'ja maar dit wist ik niet, dat het zo werkt bij mensen met autisme'. Het werd haar al vrij snel duidelijk dat er geen schoolkant of thuiskant zit aan bijzondere kinderen, simpelweg omdat je altijd met het kind te maken hebt. Een kind laat zich lastig splitsen, maar gemakkelijk verbinden. Zoveel is er echt niet nodig om de sterkste constructie ter wereld te maken: een driehoek leerling-school-ouder. Als gelijkwaardige zijdes verbonden door communicatie. Als Knex.
In het echte leven waren we ook volop aan het Knexen met de nieuwe ambulant begeleider, de nieuwe mentor en de nieuwe huiswerkbegeleider. Gijs' zwakke overzicht wordt overschaduwd door zijn verbale talenten en zijn goede algemene kennis.
Lastig voor leraren om die slimme jongen nog eens extra te controleren of hij zijn huiswerk wel heeft opgeschreven; of hij zijn aantekeningen wel in het juiste schrift maakt; of hij begrijpt dat de regels voor een boekverslag op de schoolsite te vinden zijn; of hij inzicht in samenwerkingsopdrachten heeft. Dat hij niet van handvaardigheid houdt omdat hij zich het eindproduct simpelweg niet voor kan stellen. Dat je pas om hulp kunt vragen als je overzicht hebt van het probleem, en dit nu juist zijn probleem is!
Gijs overschreeuwt die zwakke overzichtskant met het lichaam en de woorden van een 20-jarige. Dan is het regelmatig nodig om school en thuis te verbinden. Gelukkig begrijpen we allemaal dat we de andere twee nodig hebben om een driehoek te vormen.
Die boomlange jongen kwam vorige week uit school als een zombie. Zich traag en stijf bewegend. Ogot. 'Ik ben eruit gestuurd' zei hij. Yes! dacht ik in mijn eigen kleine moederwereld: eruit gestuurd, gewoon als andere jongens. Hij vond het zelf ook wel terecht dat hij de les uit werd gezet, zei Gijs. 'Wat is dan het probleem?' vroeg ik hem. Wat volgde was een lang en warrig verslag, geheel passend bij een autistische denkwijze. Waar het op neerkwam was dat Gijs niet wist wat er van hem verwacht werd toen hij er eenmaal uitgestuurd was. Hij doolde door het gebouw en wilde zijn toevlucht zoeken in de toiletten. Dit werd hem door een toevallig passerende docent verboden. Gijs wist niet hoe de hazen moesten lopen.
Samen besloten we dat ik zijn mentor zou mailen of er een stappenplan 'uit-de-les-gestuurd-worden' was. Haar antwoord kwam de volgende dag: school had er nooit bij stil gestaan maar vond het uiterst logisch dat er een dergelijk protocol zou komen dat alle kinderen duidelijk maakte wat er van hen in deze situatie verwacht werd. Binnen 2 dagen was het geregeld!
Weer een driehoek die de wereld een stukje sterker maakt. Verbinden! Na ademen en voeden het belangrijkste in een mensenleven. 'Onze MBO-studenten zijn zo jong als ze stage moeten lopen, er wordt zoveel van ze verwacht op denk- en doeniveau' zei de directeur die wist hoe de hazen moesten lopen. Nu was het mijn beurt om te luisteren. Want ik zag Gijs al struikelen op die gebieden.
Voorwaarden om te groeien moeten wij, zijn ouders, voor hem creëren. Hij is nu pas 14, nog 2 jaar om te timmeren aan zijn zwakke kanten zodat zijn daden een beetje bij zijn woorden passen als hij 16 is. Mijn man en ik zochten en vonden een baantje voor hem: op zaterdag gaat hij werken bij een bedrijfje dat web-sites bouwt en bedrijfsfilms maakt. Zijn interesse-gebied.
Met de eigenaar spraken we af dat Gijs ook leert koffie zetten, telefoon opnemen, archief opruimen, en de boel een beetje schoonhoudt. Gijs is trots op zijn baantje. Hij fietst er zelf naar toe via – toeval! - het Hazenpad.
Altijd op zoek naar verbinding voor mijn kind. Blij dat ik me gehoord weet, dankbaar dat ik luisteren kan. Vanaf 2014 is het de taak van de gemeente om onenigheid tussen ouders en school op te lossen. Daar kan niemand winnen, en wie er het haasje wordt weten we allemaal.
Bron: Joop.nl
Maddy Hulshof is auteur van het boek Dirigeren van de oceaan:
Andere boeken over Autisme en school/studie:
Abonneren op:
Posts (Atom)