Cannabis en Autisme

Cannabis medicijn bij autisme?
Uit een studie aan de gerenommeerde Stanford University in de VS blijkt dat cannabidoïden – die in cannabis voorkomen en ook van nature in ons lichaam zitten – wellicht een veelbelovend medicijn kunnen zijn bij de behandeling van autisme.

In het wetenschappelijke vakblad Autism Daily Newcast staat: “Een nieuwe studie laat zien dat mutaties die geassocieerd zijn met autisme de werking van hersenmoleculen blokkeren, moleculen die actief worden door dezelfde receptoren als waarop de actieve bestanddelen van marihuana werken.”

Cannabidoïden deblokkeren storingen
Dat klinkt ingewikkeld. Thomas Sudhof, een cellulaire neurowetenschapper aan de Stanford Universiteit, testte de mutaties die met autisme geassocieerd worden op muizen. Twee mutaties hebben direct te maken met het slecht(er) doorgeven van hersensignalen, doordat er hechtingsproblemen zijn met de elektrische impulsen in het brein. Een elektrische impuls van een hersencel wordt normaal gesproken omgezet in een chemisch signaal in de synaps, en dat werkt bij autisme dus niet. En dat heeft direct te maken met de werking van cannabidoïden. Sudhof: “Dit suggereert dat autisme veroorzaakt zou kunnen worden door een onderbreking van het vermogen van het brein om duidelijk signalen te zenden.”

Deze bevindingen suggereren dus dat cannabidoïden gebruikt kunnen worden als behandeling bij autisme, omdat zij die verstoring van de cannabidoïden-receptoren in het lichaam kunnen deblokkeren!

‘Dramatische gedragsverbeteringen’
Het onderzoek van Stanford wordt bovendien ondersteund door een andere studie van Danielle Piomelli van UC Irvine en Olivier Manzoni van INSERM, het Franse nationale researchcentrum. Zij behandelden muizen die het zogenaamde Fragile-X-Syndrome bezaten, een afwijking die autistische symptomen veroorzaakt. Hun methode bestond uit het toedienen van nieuwe verbindingen die de signaalfunctie van deendocannabidoïden transmitters in de hersenen corrigeren (iets wat cannabidoïden kunnen doen). Hun conclusie: “De muizen vertoonden dramatische gedragsverbeteringen in een doolhof-test, waarbij we angst en de acceptatie van open ruimte maten.”

Vanzelfsprekend moet er meer onderzoek volgen om zeker te weten dat cannabis een effectieve autismebehandeling is, maar deze bevindingen noemen de geleerden ‘veelbelovend’. Autism Daily Newcast zegt het zo: “Families die cannabis reeds gebruiken om hun kinderen te behandelen geloven dat het alle verschil van de wereld heeft gemaakt. En veel autistische kinderen krijgen nu medicijnencocktails toegediend die wellicht veel heftiger zijn dan marihuana, en bovendien serieuze bijwerkingen en beperkte resultaten opleveren.”

Bron
Joey’s Strain: Cannabis Created for Symptoms Related to Autism

Autisme genezen is barbaars en uit de tijd

We willen tenslotte ook homo's niet meer 'genezen'

Ooit werd er hardnekkig geprobeerd om van homoseksuele mensen ‘normale' hetero's te maken. Vallen op iemand van hetzelfde geslacht was immers een ziekte. Uiteraard tevergeefs. Daarna werden leerlingen op basisscholen gedwongen om met rechts te schrijven. Een uiterst frustrerend en tegennatuurlijk gevoel voor de linkshandigen van destijds. En nu probeert men kinderen met autisme te 'genezen'. The New York Times schreef onlangs een artikel over kinderen die blijkbaar inmiddels genezen zijn verklaard door middel van intensieve therapie en scholing.

Belangengroepen voor autistische personen bestrijden echter ten zeerste dat autisme genezen moet worden. Ik vind het schokkend en tegen de ethische normen ingaan om kinderen al dan niet te ‘genezen’ van autisme. Daarnaast lijkt het alsof we door deze berichten keihard terug worden geworpen in de tijd, waarin homo’s en linkshandigen gedwongen werden om zich zo maatschappelijk mogelijk aan te passen.

In het boek 'Wij zijn ons brein' van Dick Swaab, wordt ook stilgestaan bij het autismefenomeen. Swaab beweert hierin dat autisme nog maar kort wordt gezien als een ontwikkelingsstoornis, waarvan de basis ligt in de baarmoeder. Voordat deze bevindingen bekend werden, nu pas zo’n dertig jaar geleden (!!), werd na langdurige onderzoeken door deskundigen aan de ouders medegedeeld dat hun kind 'anders' was en dat dit wellicht te maken had met de opvoeding. Uitspraken van Leo Kanner (de ontdekker van autisme in 1943) waren mede debet aan het feit, dat psychologen aan de ouders van autistische kinderen meegaven dat ze voor een deel zélf schuldig waren aan het ontwikkelen van autisme bij hun kind. Hij beweerde immers dat autisme de schuld was van het ontbreken aan warme contacten met de moeder. Waarin hadden zij gefaald?

Nu de wetenschap een zogenaamde inhaalslag probeert te maken op het gebied van het bestrijden van autisme bij kinderen, lijkt ook de biomedische wereld hierop in te spelen. Katherine Reid, een Amerikaanse biochemicus, denkt op een simpele en doeltreffende manier autisme bij kinderen te lijf te kunnen gaan. Zij beweert dat een sterke vermindering van de inname van mononatriumglutamaat (MSG oftewel E621), kan leiden tot het genezen van autisme. Volgens haar heeft een E621-arm dieet inmiddels baat gehad bij vierenzeventig van de vijfenzeventig geteste kinderen met autisme. Wetenschappers zeggen echter dat er geen enkel wetenschappelijk bewijs is voor de bevindingen van Reid.

Er zijn daarnaast ook bevindingen dat autisme niet valt te genezen. Dat men probeert dit op allerlei geforceerde manieren wél te doen, is gebaseerd op een gevoel van onmacht, onwetendheid en het almachtige streven naar perfectie. Het zit blijkbaar in de mens om alles wat afwijkt te stigmatiseren en naar eer en geweten te verklaren, te onderzoeken en/of te verbeteren. Voor elk syndroom, afwijking, beperking of wat voor soort van ‘anders zijn’ dan ook, is tegenwoordig een bijpassend recept en oplossing voor handen, om de gewenste of gevraagde 'norm der normaalheid' te kunnen bewerkstelligen. Gelukkig vaak tegen beter weten in. Daarnaast kunnen autistische mensen zich vaak geen leven voorstellen zonder hun kenmerkende levensstijl en zou een wereld zónder autisten er kleurloos en onderontwikkeld uitzien (denk hierbij aan de vele geniale en beroemde autisten uit de geschiedenis).

Laten we dan ook in plaats van het bestrijden en oplossen van autisme, proberen om deze mensen te helpen en te ondersteunen. Want genezen zit er niet in. Maar ouders, docenten en coaches kunnen wel een omgeving creëren, waarin een autistisch iemand volledig tot ontplooiing kan komen. Met de juiste benadering, begeleiding én vrijheid zullen zij tot veel moois in staat zijn. En enkel dát is pas een gegeven dat in onze huidige tijd en maatschappij thuishoort!

Dit stuk verscheen eerder in NRC Next
www.joop.nl

Richtlijn autisme mikt op vroege herkenning

De jgz-richtlijn Autismespectrumstoornissen helpt om in een vroeg stadium gedrags- en ontwikkelingskenmerken te signaleren die kunnen wijzen op een autismespectrumstoornis (ASS).

De richtlijn is met name gericht op het signaleren van kenmerken op het gebied van communicatie en socialisatie die kunnen wijzen op een ASS. De richtlijn geeft aanwijzingen voor de signalering en behandeling bij twee leeftijdscategorieën: 0- tot 4-jarigen en 4- tot 19-jarigen.

De diagnose ASS komt gemiddeld rond het 6e levensjaar. Ouders lopen tegen problemen aan en vragen hulp, meestal eerst aan artsen en verpleegkundigen. Met deze richtlijn kunnen kinderen met mogelijke ASS al voor hun 5e jaar gerichte hulp krijgen.

De richtlijn is tot stand gekomen met inbreng van beroepsgroepen uit de jgz, brancheorganisaties en vertegenwoordigers van ouders en kinderen.

Bron: Nederlands Centrum Jeugdgezondheid

Meer informatie
Bericht NCJ Richtlijn ASS
NJi-dossier Autisme: Richtlijnen

Het autistische brein

`Een uitzonderlijke bron van inspiratie niet alleen voor autistische kinderen en hun ouders, maar voor iedereen.
Time

`Het autistische brein is zowel een bron van informatie voor wie weinig weet van autisme, als een bron van hulp en compassie voor wie met de conditie leeft.
Scientific American.

Temple Grandin is een van s werelds bekendste en meest getalenteerde volwassenen met autisme. In Het autistische brein doet zij verslag vanuit de voorhoede van het autismeonderzoek, mede aan de hand van scans van haar eigen brein. En ze neemt stelling. Zo houdt ze een hartstochtelijk pleidooi voor het onderkennen van de enorme impact die zintuiglijke ervaringen hebben op mensen met autisme, en de sociale of emotionele problemen die ze daardoor ondervinden. Ze is er bovendien fel op tegen dat mensen getypeerd worden op basis van een etiket uit de DSM. Grandin verlegt de gebruikelijke focus op tekortkomingen van mensen met autisme naar hun sterke kanten. Op die manier kunnen ze, met of zonder hulp, gericht bouwen aan hun toekomst. Grandin zelf heeft bijvoorbeeld veel profijt van haar oog voor detail, denken vanuit dieren in de veehouderij, en bottom-up aanpak van problemen en projecten.

Dit boek biedt een nieuwe kijk op de wereld om ons heen, en op onszelf. Het is een eye-opener voor mensen met autisme, voor hun partners, ouders en andere familieleden, voor docenten, hulpverleners, therapeuten en artsen.

Temple Grandin is hoogleraar dierwetenschappen aan Colorado State University. Ze schreef een aantal bestsellers over autisme. In 2010 maakte HBO een speelfilm over haar leven met Claire Danes in de hoofdrol. Over Grandins grensverleggende werk op het gebied van dierenwelzijn maakte NTR-VPRO de Labyrintdocumentaire Temple Grandin: Autist tussen de dieren. Richard Panek is auteur en wetenschapsjournalist.

Afscheid van autisme en adhd

hoe verschillen tussen mensen psychiatrische ziekten zijn geworden en de weg terug

In toenemende mate raken ouders, leerkrachten en hulpverleners verontrust over het gemak waarmee steeds vaker kinderen een diagnose als autisme, Asperger of ADHD toegekend krijgen. Die verontrusting is volkomen terecht.

Het maakt van deze kinderen feitelijk psychiatrische patiënten! En bovendien berust zo'n diagnose vrijwel altijd op drijfzand.

Het is geen psychiatrische ziekte, maar een bijzondere variant van prikkelverwerking die ten grondslag ligt aan de problemen in de opvoeding van en het onderwijs aan deze kinderen. Met deze benadering en de praktische uitwerking daarvan is ook voor deze kinderen een omgeving te creëren van waaruit ze zich zonder stigma, met minder gedragsproblemen en vaak zonder medicatie kunnen ontwikkelen.

Het is tijd om afscheid te nemen van autisme en ADHD als ziektebeelden. Deze koersverandering vereist een zorgvuldige uitleg, argumentatie en wetenschappelijke onderbouwing. En daar voorziet dit boek in.

Pieter Duker is psycholoog, emeritus bijzonder hoogleraar orthopedagogiek en al meer dan 40 jaar werkzaam in de sector van in de ontwikkeling bedreigde kinderen.

Recensies:
Prof. dr. Ernest van Lieshout, emeritus hoogleraar orthopedagogiek met betrekking tot onderwijsleerproblemen, Vrije Universiteit Amsterdam:
'Het boek 'Afscheid van Autisme en ADHD' is boeiend en prikkelend en zal voor velen een absolute eyeopener zijn.'

Dr. Daniël Seys, hoofd behandeling Seyscentra:
'Op overtuigende wijze, want door een groot aantal wetenschappelijke onderzoeken ondersteund, laat Pieter Duker zien dat de diagnoses autisme en ADHD
dwalingen zijn, veroorzaakt door denk- en beslissingsfoutenvan beoordelaars. Maar hij laat degenen die dit aangaat niet alleen met deze verbijsterende conclusie. Met de optimale-stimulatie theorie biedt hij - weer wetenschappelijk onderbouwd - een praktisch alternatief dat recht doet aan individuele verschillen tussen mensen in de prikkelverwerking.'

Autisme lijkt in 27-40 % van de gevallen te voorkomen

Tot voor kort dacht men dat autisme voor 90 % erfelijk was. Nu blijkt dit 35 tot 60 % te zijn. Omgevingsfactoren zoals leeftijd van ouders spelen een grotere rol dan gedacht. Foliumzuur lijkt een beschermende factor en verkleint de kans op een kind met autisme met 27-40 %, zo concludeert Dr. Annelies Spek, hoofd van het Autisme Kenniscentrum in het tijdschrift voor psychiatrie.

Omgevingsfactoren
Nieuw onderzoek laat zien dat omgevingsfactoren belangrijk zijn bij het ontstaan van autisme. Hierbij gaat het vooral om gebeurtenissen tijdens de zwangerschap en niet om factoren als opvoeding. Met name complicaties tijdens zwangerschap en bevalling, infecties en het gebruik van medicijnen zoals antidepressiva tijdens de zwangerschap blijken de kans op autisme bij het kind te vergroten. Ook de leeftijd van ouders speelt een rol. Vooral oudere vaders en in mindere mate ook oudere moeders hebben een grotere kans op een kind met autisme. Over de invloed van stress en blootstelling aan chemicaliën tijdens de zwangerschap is nog te weinig bekend om uitspraken te kunnen doen.

Beschermende factoren
Twee recente studies laten zien dat het gebruik van foliumzuur voor en tijdens de zwangerschap de kans op autisme bij het kind vermindert. Vrouwen die 600 microgram foliumzuur of meer gebruiken vanaf één tot drie maanden vóór, tot de eerste twee maanden van de zwangerschap, blijken 40 % minder kans te hebben op een kind met klassiek autisme en 27 % minder kans op een kind met een autismespectrumstoornis. Deze dosering is hoger dan in Nederland doorgaans wordt geadviseerd.

Adviezen
De gezondheidsraad adviseert 400 microgram foliumzuur, vanaf 4 weken voor de conceptie. Het advies is om dit aan te passen op basis van de huidige wetenschappelijke stand van zaken. Vooral bij mensen met autisme in de familie, maar ook bij andere kwetsbare groepen is het belangrijk om goede voorlichting te geven over het gebruik van foliumzuur tijdens de zwangerschap, aldus Dr. A. Spek.

 Bron: Autisme Kenniscentrum

Revolutie in apenonderzoek

Een Chinese techniek om apen genetisch te wijzigen, zorgt voor een revolutie in het hersenonderzoek. De medische expertise dreigt echter naar het Oosten te verschuiven.

Een Chinese techniek om apen van menselijke genen te voorzien brengt hersenonderzoek in een stroomversnelling. Onderzoekers zien apen straks model staan voor ziektes als autisme, schizofrenie, parkinson en alzheimer. Tot dusver konden daarvoor enkel muizen worden gebruikt, al zijn hun hersenen eigenlijk onvoldoende complex om model te staan voor ons brein.

De Chinese doorbraak kan het testen van kandidaatmedicijnen naar Azië doen verschuiven, vreest Wim Vanduffel, neurofysioloog en apenonderzoeker aan de KU Leuven. De zoektocht naar betere proefdieren voor medisch onderzoek concentreert zich volgens hem al langer in Azië, waar de publieke opinie minder moeilijk doet over proefdieronderzoek dan in Europa.

‘Japan en China lopen voorop, samen met enkele Amerikaanse labs, die overigens vooral door Aziatische onderzoekers worden gerund.’ Ook in de VS geniet proefdieronderzoek naar hersenziektes steun, zegt Vanduffel. Onder meer het Amerikaanse ministerie van Defensie investeert in hersenonderzoek.

Ook de Leuvense alzheimeronderzoeker Bart De Strooper is somber over de toekomst van het proefdieronderzoek in Europa. ‘Niet enkel de dierproeven zullen naar Azië verhuizen. Ook de uitvindingen en de medicijnen die eruit voortkomen.'

Bron: standaard.be

GEZOCHT! Deelnemers fMRI-studie

Periode februari/maart 2014

Doel: 

Studie betreffende de invloed van een autismespectrum stoornis op hersenactivatie (gemeten met fMRI) tijdens het toekennen van een oorzaak aan gedachten, gedragingen en gebeurtenissen van een andere persoon.

Met deze studie willen we dieper ingaan op de onderliggende hersenmechanismen die aan de basis liggen van het begrijpen en verwerken van complexe sociale informatie zoals gedragingen, gebeurtenissen en gedachten van anderen.

Meer inzicht in deze hersenactivatie kan bijdragen aan een vroege detectie van autisme, maar ook om preventief en therapeutisch te kunnen werken. Hierbij denken we aan psycho-educatie van zowel patiënt als familie en psychotherapeutische training in sociale interacties.

Wat is fMRI:
fMRI (MRI-scan) is een techniek om hersenactiviteit te meten en te lokaliseren. Deze techniek noodzaakt geen injecties of medicatiegebruik en is volstrekt onschadelijk. De onderzoekstechniek vergt wel dat u tijdens de ganse duur van het onderzoek het hoofd stil houdt.

Deze studie is goedgekeurd door het medisch ethisch comité van de Universiteit Gent en de Vrije Universiteit Brussel.

Verloop:

Wanneer u wenst deel te nemen dient u op voorhand, via mail, een aantal vragenlijsten in te vullen. Hiermee wordt nagegaan of u kan deelnemen aan het fMRI onderzoek. Indien u kan deelnemen kiest u welk moment u het beste past. De fMRI sessie duurt ongeveer 1 uur en 15 minuten, waarvan 45 minuten in de scanner.

Wie kan deelnemen:
Volwassenen zonder taalmoeilijkheden, tussen 18 en 50 jaar, met een klinische diagnose binnen het autismespectrum, die geen psychoactieve medicatie gebruiken (zoals antidepressiva, stimulerende middelen, slaapmedicatie, …) en niet afhankelijk zijn van middelen als alcohol en drugs.

Wie kan NIET deelnemen:
Minderjarigen (-18) en 50-plussers, personen met een psychiatrische diagnose bovenop hun autismespectrum diagnose. Linkshandigen, dragers van prothesen en artificiële implantaten, dragers van tandbeugels of andere belangrijke tandprothesen, zwangere vrouwen, vrouwen die borstvoeding geven, mensen die risico lopen op epileptische aanvallen en personen met een niet aangeboren hersenletsel. 

Vergoeding:

Bij deelname worden uw onkosten vergoed en ontvangt u bovendien 20 euro en een CD-rom van uw hersenscan.

Indien u interesse heeft voor deze studie, gelieve een mailtje te sturen naar JENNY.KESTEMONT@VUB.AC.BE

Alvast hartelijk bedankt voor uw interesse!

Jenny Kestemont
Fac. Psychologie en educatiewetenschappen
tel.: +32 2 6292240
mail: Jenny.kestemont@vub.ac.be

ABA bij kinderen met autisme

een inleiding op Applied Behavior Analysis voor ouders, begeleiders en leerkrachten

Applied Behavior Analysis is een wetenschappelijk onderbouwde methode om kinderen met autisme in kleine stapjes belangrijke vaardigheden te leren. Deze gestructureerde aanpak is vooral effectief wanneer deze vanaf jonge leeftijd wordt toegepast. Dankzij de indrukwekkende resultaten wordt de methode ook in Nederland steeds vaker gebruikt.

In ABA BIJ KINDEREN MET AUTISME beschrijven de auteurs op heldere wijze wat ABA is en welke technieken er worden toegepast. Daarbij wordt er ook ingegaan op wat deze intensieve behandelvorm betekent voor het kind en de ouders.

- Concrete voorbeelden voor thuis en op school maken dit boek zeer geschikt voor ouders, begeleiders en leerkrachten
- Met bijdragen van verschillende Nederlandse deskundigen en onder redactie van Bibi Huskens en Robert Didden
- ABA BIJ KINDEREN MET AUTISME is de eerste Nederlandstalige uitgave over ABA die gericht is op ouders

NAAR HET HELE GEZIN KIJKEN BIJ KINDEREN MET ASS OF ADHD

NIJMEGEN - Eind oktober is Daphne Vinke-van Steijn gepromoveerd aan de Radboud Universiteit Nijmegen op haar dissertatie The influence of parental and offspring ASD and ADHD symptoms on family functioning. Dat meldt de website van de Nijmeegse universiteit.

Op basis van haar onderzoek is Vinke-van Steijn tot de conclusie gekomen dat kinderen met een autismespectrumstoornis (ASS) of ADHD vaak ouders met dezelfde symptomen hebben. Volgens Vinke-van Steijn moet daarom bij de diagnose en behandeling van ASS en ADHD naar het hele gezin gekeken worden.

Krijgt een kind de diagnose ASS of ADHD, dan moet ieder gezinslid worden gescreend op psychiatrische symptomen, zoals depressie, ADHD en ASS. Ook moet het gezinsfunctioneren in kaart worden gebracht.

Voor deze gezinnen beveelt Vinke gezinsinterventies aan, bij voorkeur in gezinspoliklinieken waarin jeugd- en volwassenpsychiatrie samenwerken.

Nationale Onderwijsgids / Richard Heeres

Lees hier het complete proefschrift

'Nee, autisme genees je niet met homeopathie: journalisten doe je huiswerk'

In het radioprogramma Dit is de Dag mag een therapeute uitweiden over het sprookje dat autisme te genezen is. 'Het gebrek aan voorkennis over de vaccinatiediscussie en over de betrouwbaarheid van deze vrouw is schokkend', schrijft Barbara Vreede van SciencePalooza.

Dinsdagmiddag werd de nietsvermoedende Radio1-luisteraar in het programma 'Dit is de Dag' getrakteerd op een prachtig sprookje: autisme is te genezen! En wel met homeopathie. Want door een kind bloot te stellen aan oneindig verdunde oplossingen van het vaccin waarmee ze hun autisme ooit hadden opgedaan, kon de verstoring in hun ontwikkeling in veel gevallen, eh, ontstoord worden. Een mirakel!

Er zijn zo ontzettend veel dingen mis met deze opvatting dat ik bijna niet weet waar ik moet beginnen. De dame die deze wonderen verkondigde is Moniek Brands, een zogenaamde CEASE-therapeute, en laten we dan maar met de therapie beginnen. Nog nooit is de werking van homeopathische (ofwel: oneindig verdunde middelen bewezen in een degelijke wetenschappelijke setting. Waar de middelen werken - want dat doen ze soms wel degelijk - kan dat volledig worden toegeschreven aan het placebo-effect. Vaccins eindeloos verdunnen om hun effect ongedaan te maken, is al helemaal een nutteloze exercitie.

Vaccins
En dat brengt ons meteen bij het volgende, en het meest belangrijke, punt: vaccins. Nadat Andrew Wakefield in 1998 in The Lancet suggereerde dat het BMR-vaccin een oorzaak zou zijn van autisme, volgde een explosie van onderzoeken die er stuk voor stuk niet in slaagden zijn resultaten te repliceren. Wat er ook volgde: een paniekgolf en een publieke lobby om toch vooral niet te vaccineren. Die was helaas zo effectief dat de vaccinatiepercentages op veel plaatsen sterk achteruit gingen, wat leidde tot de uitbraak van ziektes die dankzij vaccins al tijden niet meer voorkwamen. Met doden tot gevolg.

Na een decennium vol kritiek en onderzoeken die het tegenovergestelde lieten zien - namelijk: er is geen enkel verband tussen vaccinaties en autisme - kwam uiteindelijk de aap uit de mouw: Wakefields onderzoek was, zacht gezegd, één grote fraude. In 2010 trok The Lancet het artikel terug, en daarmee kwam er dan eindelijk een definitief einde aan deze mythe. Toch?

Mysterieuze koppigheid
Niet bij iedereen, dat mag duidelijk zijn. Er is altijd een groep mensen die stug vast blijft bijten in een eigen waarheid, waarin wetenschappelijke toetsing geen relevantie kent. Hoe dom ook en treurig ook, daar doe je helaas weinig aan. Maar om dat soort mensen nou een microfoon te geven, en een daadwerkelijk legitieme arts als zogenaamd gelijkwaardige discussieopponent neer te zetten? Is dat goede journalistiek?

Deze treurige geschiedenis van wetenschapsfraude moet basiskennis zijn, bij de interviewers, en tenminste bij de eindredactie van een programma als dit. Het is alsof er een wielrenner wordt geïnterviewd die in alle toonaarden ontkent dat er ooit doping is gebruikt in de Tour de France. Of een priester die het kindermisbruik door leden van de katholieke kerk betwijfelt. Dit is geen obscuur wetenschapsverhaal, dit is een enorme rel, die aanzienlijke hoeveelheden media-aandacht heeft genoten. Onwetendheid daarover is niet goed te praten.

Geloof
Na de opmerkingen van de homeopate over vaccins die 'de ontwikkeling verstoren' gaat de andere gast in het programma, psychiater Matt van der Reijden, in op de fraude van dat onderzoek, en de gevolgen van de anti-vaccinatielobby. Maar helaas krijgt de therapeute vervolgens weer alle ruimte om te roepen dat 'het ene onderzoek het ene zegt, en het andere onderzoek het andere'. Presentator Tijs van den Brink probeert het samen te vatten: 'Het is dus een kwestie van geloof.' Van der Reijden probeert dit nog even recht te zetten, maar na een effectief 'nietes' van de therapeute wordt de discussie gesloten.

We hebben recht op onze eigen mening. Maar niet op onze eigen feiten. Een therapie wetenschappelijk onderbouwen betekent niet dat je kiest welke onderzoeken je wel of niet gelooft. Het gebrek aan kritisch denken bij zowel de interviewers als bij de eindredactie van het programma in kwestie is schokkend, en het gebrek aan voorkennis, over de vaccinatiediscussie en de betrouwbaarheid van deze dame, is dat nog meer. Slechts met minimaal online onderzoek had de redactie kunnen achterhalen dat deze dame haar werk baseert op het hersenspinsel dat vaccins autisme veroorzaken, en een korte google-zoekactie later zouden ze zich bewust geworden zijn van de enorme schade die reeds is aangericht door deze hardnekkige fraude.

Geaard
En dan kan je je ook nog afvragen of een 'therapeut' als deze überhaupt wel uitgenodigd moet worden in een serieus radioprogramma. Op de CEASE-website wordt, naast het feit dat ronduit toegegeven wordt dat voor hun therapie geen enkel wetenschappelijk bewijs bestaat, benadrukt dat het belangrijk is dat het kind 'goed geaard' is (en dan hebben we het inderdaad over elektriciteit), oh, en als het even kan: laat het kind slapen in een bed zonder metaal, met het hoofd naar het noorden.

Dat je dan als redactie niet over je hoofd krabt, en je afvraagt of je misschien met een kwakzalver van doen hebt. Dat vind ik dan weer niet te geloven.

Barbara Vreede is verbonden aan SciencePalooza.
Bron: volkskrant.nl

Geen vervolgstudie naar autisme in Eindhoven

NIJMEGEN - Er komt geen vervolg op het onderzoek naar autisme in de regio Eindhoven. Het ministerie van VWS vindt dat de onderzoekskosten van acht ton beter besteed kunnen worden.

De Nijmeegse hoogleraar professor Rutger Jan van der Gaag noemt dat 'buitengewoon jammer'. De universiteit van Cambridge nam in 2007 initiatief voor een eerste onderzoek. Publicaties over autisme in het Eindhovens Dagblad waren daarvoor de aanleiding. Vier jaar later maakte de Engelse universiteit de resultaten bekend. In Eindhoven en directe omgeving bleken twee tot drie keer meer jongeren met autisme te zijn dan in de controlegebieden Haarlem en Utrecht.

Cambridge wil daar graag een vervolgonderzoek op zetten. De vraag is waarom het er in Eindhoven zoveel meer zijn. Daarvoor had de Engelse universiteit contact met de Radboud Universiteit in Nijmegen. Het ministerie heeft het ingediende studievoorstel echter afgewezen.

Professor Van der Gaag heeft daar begrip voor, maar geeft de hoop niet meteen op. "Want dat het in Eindhoven anders is, is bijzonder intrigerend."

Bron: bndestem.nl

Niet begrepen? Niet herkend!

Normaal tot hoogbegaafde vrouwen met een autismespectrumstoornis

Hoewel er de laatste jaren steeds meer bekend is geworden over autismespectrumstoornissen bij volwassenen, zijn vrouwen tot nu toe een onderbelichte subgroep gebleven. Uit de schaarse literatuur komt naar voren dat vrouwen minder snel opvallen als afwijkend, hetgeen een risico op onderdiagnose met zich mee kan brengen. In dit artikel wordt een beeld geschetst van normaal tot hoger begaafde vrouwen die op volwassen leeftijd zijn gediagnosticeerd.

Onderzoeksvragen waren:
1) In welke mate herkennen deze vrouwen autismespecifeke trekken bij zichzelf?;
2) Zijn ze eerder met hulpverlening in contact geweest?;
3) Welke diagnoses zijn in het verleden bij hen gesteld?

De dossiers van 44 vrouwen werden geanalyseerd.De vrouwen gaven veel autismespecifeke trekken aan op een zelf-rapportagevragenlijst, met name op het gebied van sociale vaardigheden en aandacht verdelen. De overgrote meerderheid van deze vrouwen heeft eerder contact gehad met de hulpverlening. Bij tweederde werden reeds andere psychiatrische diagnoses gesteld.

Wij pleiten voor meer kennis bij hulpverleners van autismespectrumstoornissen in het algemeen en meer aandacht voor autismespectrumstoornissen bij vrouwen in het bijzonder.

Lees hier het volledige artikel

Minder ASS diagnoses door de DSM-5

In de JAACAP wordt beweerd dat er door de voorgestelde DSM-5 criteria voor autisme veel minder mensen in aanmerking zullen komen voor een diagnose autismespectrumstoornis (ASS).

Een resultaten van een onderzoek van de Yale University wijzen erop dat 40% van degenen bij wie op grond van de huidige DSM-IV criteria een ASS werd gediagnosticeerd hun diagnose door toepassing van de DSM-5 criteria zouden kunnen verliezen en daarmee geen aanspraak meer zouden kunnen maken op voorzieningen in de zorg.

Hieronder kun je het complete artikel in het Engels lezen:

Angst- en dwangverschijnselen bij jongeren met autisme

Enige reflecties

Het stellen van de diagnose autisme is ontegenzeglijk van belang. Het is het moment waarop na een soms lange weg van onzekerheid een (GGz-)psycholoog of psychiater het eerste vermoeden offcieel bevestigt: dit kind, deze jonge man of vrouw heeft autisme. Maar tegelijkertijd is ten deze een woord van relativering of liever nog nuancering op zijn plaats. Want als we spreken over de betekenis van een diagnose, hebben we het toch vooral over de instrumentele betekenis en veel minder over de intrinsieke.

Met een diagnose in de hand kan men wellicht aangepast onderwijs regelen voor het kind, bijvoorbeeld een autiklas. Bovendien openen zich financieringsbronnen -bijvoorbeeld een persoonsgebonden budget- die een entree geven tot hulpvormen en behandelingen die voor de betrokkene eerder niet toegankelijk waren. Met andere woorden: een diagnose vormt een paspoort naar (aangepaste) voorzieningen. Zoveel is helder.


Het volledige artikel is hier te downloaden als PDF.

Bron: Wetenschappelijk Tijdschrift Autisme

Ontlastingsproblemen bij kinderen met een autismespectrumstoornis

Encopresis, ook wel fecale incontinentie of ontlastingsincontinentie genoemd, is een bekend kinderpsychiatrisch, kindergeneeskundig en psychologisch probleem bij kinderen. In 80% is achterliggend sprake van obstipatie (verstopping). De combinatie van medische en psychologische oorzaken maken ontlastingsproblemen lastig behandelbaar (Borwitz, et al, 2002; Buttross, 1999).

Ontlastingsproblemen hebben een ongekend grote impact op het sociaal-emotionele functioneren van kind en gezin, hetgeen in hulpverlening vaak onvoldoende wordt onderkend (Cox, et al, 2002; Everdingen van, & Groeneweg, 2005).

Uitspraken van cliënten en ouders vanuit de praktijk mogen de impact van deze klachten op kind en gezin benadrukken:

“Als mijn zoon om een knuffel vraagt, zet ik eerst een stap achteruit omdat hij stinkt. Dat is toch het ergste wat een kind kan overkomen, steeds weer afgewezen worden door je eigen moeder …”

“Mijn dochter was zindelijk, maar sinds ze op de basisschool zit, poept en plast ze weer in haar broek. Ze klaagt nu ook dagelijks over buikpijn en wil niet meer naar school …”

“Ik heb elke dag ruzie met mijn dochter. Dagelijks vind ik vieze broeken (in de wasmand, onder haar bed). Ongelukjes tot daar aan toe, maar waarom blijft ze er in rondlopen? Waarom liegt ze erover …?”

“Mijn leerkracht van groep 6 zegt dat ik te lui ben om naar de wc te gaan. Ik ben anderen tot last met mijn vieze broeken. Ik wil wel eerder naar de wc gaan, maar ik voel het niet aankomen. Vaak als ik ga lopen zit het zo maar ineens in mijn broek …”

“Ik ben 8 jaar en mijn zusje van 5 noemt me net als mijn ouders ‘biobak’ …”

“Ik ben 15 jaar en ik heb een eigen stoel in de kamer: een plastic tuinstoel, omdat ik anders de bank bevuil. Iedereen maakt zogenaamd grappige opmerkingen, maar ik wil geen eigen 'poeptroon' …”


Het volledige artikel is hier te downloaden als PDF.

Bron: Wetenschappelijk Tijdschrift Autisme

Autisme, middelengebruik en de risico’s op middelenverslaving

Ingegaan wordt op het wetenschappelijk onderzoek naar de risico’s van middelengebruik en verslaving bij mensen met ASS. De resultaten van het schaarse onderzoek op dit gebied lijken tegenstrijdig. Ook worden de problemen vanuit de praktijk beschreven. Tevens wordt een aanzet gegeven tot de ontwikkeling van een voorlichtingsmodule als uitwerking van een integrale en preventieve manier van omgaan met deze problematiek.

Het volledige artikel is hier te downloaden als PDF.

Bron: Wetenschappelijk Tijdschrift Autisme

Einstein: The Autism Connection

Korte film over het vermeende autisme van Albert Einstein. Als Einstein inderdaad autistisch was, dan benadrukt dit de positieve kanten ervan en wordt duidelijk dat met autisme veel te bereiken is. Te veel films en documentaires focussen zich nog op de negatieve aspecten van autisme. Hier zie je ook de positieve kant...

Stereotiep gedrag, autismespectrumstoornissen en verstandelijke beperking

Stereotiep gedrag (in onze definitie stereotiepe omgang met het eigen lichaam en met objecten omvattend) komt zeer veel voor in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Als belangrijke predisponerende factoren zijn bekend: laag niveau van functioneren en het lijden aan een pervasieve ontwikkelingsstoornis (PDD). Wij deden bij in totaal 1.157 KDC-bezoekers en inrichtingsbewoners twee separate onderzoeken naar de gewichtsverhouding van deze beide factoren.

Het lijden aan een PDD blijkt zeer significant het sterkst samen te hangen met het vertonen van stereotiep gedrag. Op basis van oudere literatuur en recent onderzoek wordt tevens aannemelijk gemaakt dat het bij mensen met een PDD niet alleen gaat om een kwantitatief verschil in stereotiep gedrag, maar ook om een kwalitatief verschil. Beide aspecten hebben grote consequenties voor de bejegening.

Het volledige artikel is hier te downloaden als PDF.

Bron: Wetenschappelijk Tijdschrift Autisme

Pervasieve ontwikkelingsstoornissen en de inkleuring door de levensfasen

Pervasieve ontwikkelingstoornissen, ook wel autismespectrumstoornissen genoemd, zijn stoornissen die vele domeinen van het leven doordringen. Niet alleen het sociale contact, maar ook de taal, de motoriek en het cognitief functioneren zijn vaak aangedaan. Doordat bij PDD (Pervasive Developmental Disorders) sprake is van een levenslange handicap, zijn de uitingsvormen en de implicaties van de aandoening in elke levensfase anders.

Een kleuter, een basisschoolkind, een adolescent of een volwassene met autisme zijn in veel opzichten verschillend. Elke levensfase vergt speciale aanpassingen en vaardigheden van patiënten, ouders, docenten, begeleiders, artsen, psychologen en orthopedagogen. Dit boek wil deze mensen inspireren om vanuit een breed perspectief naar mensen met een pervasieve ontwikkelingsstoornis te kijken.

Ruim vijftig auteurs die werkzaam zijn in de zorg en het onderwijs voor kinderen en jongeren met een autismespectrumstoornis, hebben een bijdrage geleverd aan dit wetenschappelijke boek onder redactie van twee Rotterdamse (kinder)psychiaters. Mensen die lijden aan deze aangeboren persoonlijkheidsstoornis zijn moeilijk onder een noemer te vangen. Een subgroep zijn de mensen met PDD.

Interessant aan dit boek zijn de goede overzichten die worden gegeven van de typische problemen en verschijningsvormen die optreden bij kleuters, basisschoolkinderen, adolescenten en volwassenen die belast zijn met deze problematiek. Zij ervaren vaak op verschillende wijze problemen in hun contacten met hun sociale omgeving omdat hun emotionele ontwikkeling - al dan niet in combinatie met taalachterstand - beperkingen oproept.

Het vergt voor de ouders, leerkrachten en later de partners vaak veel geduld en begrip om op een succesvolle manier met deze mensen om te gaan. De diverse auteurs geven dan ook veel tips. Een uitgebreide bibliografie completeert de diverse artikelen, aanvankelijk bijdragen aan een symposium die nu zijn uitgewerkt. Bestemd voor professionals in zorg en hulpverlening.