Bedplassen (website)

Bedplassen is een veel voorkomend probleem. Ruim 1 op de 6 kinderen van 6-jaar plast nog geregeld in bed. Ook bij volwassenen komt dit probleem vaker voor dan bekend is. Doordat er echter nog steeds een taboe op rust, hoor je er relatief weinig over. De psychosociale belasting van bedplassen is echter groot. Daarom is door een aantal specialisten, incontinentie-verpleegkundigen en een huisarts in samenwerking met TNO Preventie en Gezondheid het Kenniscentrum Bedplassen opgericht. Het kenniscentrum richt zich zowel op hulpverleners als op patiënten en andere geïnteresseerden.

Voor wie is deze site bedoeld?
Deze site richt zich zowel op patiënten als op hulpverleners en andere geïnteresseerden. Patiënten kunnen hier informatie vinden. Hulpverleners kunnen alle beschikbare informatie op het gebied van bedplassen opvragen bij het Kenniscentrum Bedplassen zoals onderzoeken, nieuwe behandelingsmogelijkheden, literatuur en namen van specialisten op dit gebied.

Wanneer is er sprake van bedplassen?
Bedplassen wordt gedefinieerd als het ongecontroleerd doen van een volledige plas tijdens de slaap. Als bedplassers wakker zijn, hebben ze nergens last van. Dit in tegenstelling tot incontinentiepatiënten die zowel overdag als ‘s nachts in hun broek plassen. Alhoewel dit minder bekend is, komt bedplassen ook bij volwassenen nog frequent voor. Uit onderzoek blijkt dat ongeveer 1% van de volwassenen in bed blijft plassen. Bij mannen iets vaker dan bij vrouwen. Sommigen van hen plassen elke nacht in hun bed en anderen maar zo nu en dan.

Oorzaken
De oorzaken van bedplassen zijn lange tijd onduidelijk geweest. Er werd bijna nooit een lichamelijke afwijking gevonden, Daarom werd vroeger vaak gedacht dat psychische problemen de oorzaak waren. Hiervoor is echter geen enkele aanwijzing gevonden. Uit onderzoek blijkt dat bedplassen verschillende oorzaken kan hebben [meer details]:

• Er kunnen lichamelijke afwijkingen zijn, waardoor de blaas niet naar behoren werkt.
• Ons lichaam maakt een stof die het vasthouden van vocht door de nieren beïnvloedt. Bij niet-bedplassers maakt het lichaam tijdens de slaap meer van deze stof dan overdag. Hierdoor wordt er ‘s nachts minder urine geproduceerd. Aangenomen wordt dat bedplassers ‘s nachts niet voldoende van deze stof produceren.
• Sommige mensen worden ‘s nachts erg moeilijk wakker en zijn daardoor ‘s nachts niet gevoelig voor de signalen van de blaas, die aangeven dat deze vol is.
• Wellicht is er ook sprake van een erfelijke factor, aangezien bedplassen in bepaalde families meer voorkomt dan in andere families.

Wat betekent het om nog in je bed te plassen?
Bedplassen is voor degenen die daar last van hebben, erg ingrijpend. Zij schamen zich ervoor en durven er niet voor uit te komen. Uit angst om bij anderen in hun bed te plassen, durven ze niet bij anderen te logeren, niet op schoolkamp te gaan of geen relatie op te bouwen.

Wanneer behandelen?
Op de eerste plaats is het belangrijk dat degene die bed-plast overdag regelmatig plast. Wanneer je 6 tot 7 glazen per dag drinkt dan is het normaal dat je ongeveer 5 tot 6 keer overdag plast. Het is vrij eenvoudig om dat gedurende 3 dagen bij te houden. Als het plaspatroon overdag afwijkend is, kunt u het best even overleggen met uw huisarts.

Als er overdag geen problemen (meer) zijn dan kan er geprobeerd worden om met een gerichte behandeling van het bedplassen af te komen. Hiervoor moet u altijd contact opnemen met uw huisarts. Voordat gestart wordt met de behandeling zal de arts altijd nagaan of er wellicht andere oorzaken aan ten grondslag liggen. Bij jonge kinderen wordt meestal pas gestart met de behandeling, als het kind het bedplassen zelf als een probleem ervaart en aan de behandeling wil meewerken. Alleen dan is er kans dat de behandeling succesvol is.

Welke behandelingen zijn er?
Door een aantal urologen, huisartsen, kinder- en jeugdartsen zijn er richtlijnen ontwikkeld voor het behandelen van kinderen en van volwassen bedplaspatiënten. Bij kinderen wordt veel gebruik gemaakt van gedragsbeïnvloedende behandelingen, zoals wektraining, positief stimuleren, plaswekkers en droogbedtrainingen. Voor oudere kinderen wordt ook een intensieve droogbedtraining geadviseerd.

Voor schoolkampen, logeerpartijen en ter ondersteuning van bovenstaande behandelingen, worden ook vaak medicijnen voorgeschreven. Deze medicijnen zorgen er voor dat de bedplasser die nacht droog blijft. Meer informatie hierover is op te vragen bij het Kenniscentrum Bedplassen.

Volwassen bedplaspatiënten hebben vaak veel behandelingen al geprobeerd en hebben geen vertrouwen meer in gedragstherapieën. Bij deze groep wordt daarom vaak gekozen voor geneesmiddelen, waarvan desmopressine het meest wordt voorgeschreven.

Voor meer informatie en persoonlijk advies over mogelijke behandelingen bij u in de buurt kunt u contact opnemen met uw huisarts of met de school-/jeugdarts van de GGD bij u in de regio. Bij een groot aantal GGD-en kunt u daarnaast ook terecht voor het volgen van een droog-bedtraining. Bij deze training worden ouders getraind in het begeleiden van hun kind. Voordat u een plaswekker huurt of een behandeling start, is het verstandig bij de zorgverzekeraar na te vragen in hoeverre deze behandelingen vergoed worden.

Hulpverleners kunnen bij het Kenniscentrum Bedplassen namen en adressen opvragen van verpleegkundigen, leveranciers van plaswekkers, artsen, orthopedagogen en ziekenhuizen die zich gespecialiseerd hebben in de behandeling van bedplassen.

Bron: www.bedplassen.org

Zie ook andere artikelen met de tag "Zindelijkheid".

Ontlastingsproblemen bij kinderen met een autismespectrumstoornis

Encopresis, ook wel fecale incontinentie of ontlastingsincontinentie genoemd, is een bekend kinderpsychiatrisch, kindergeneeskundig en psychologisch probleem bij kinderen. In 80% is achterliggend sprake van obstipatie (verstopping). De combinatie van medische en psychologische oorzaken maken ontlastingsproblemen lastig behandelbaar (Borwitz, et al, 2002; Buttross, 1999).

Ontlastingsproblemen hebben een ongekend grote impact op het sociaal-emotionele functioneren van kind en gezin, hetgeen in hulpverlening vaak onvoldoende wordt onderkend (Cox, et al, 2002; Everdingen van, & Groeneweg, 2005).

Uitspraken van cliënten en ouders vanuit de praktijk mogen de impact van deze klachten op kind en gezin benadrukken:

“Als mijn zoon om een knuffel vraagt, zet ik eerst een stap achteruit omdat hij stinkt. Dat is toch het ergste wat een kind kan overkomen, steeds weer afgewezen worden door je eigen moeder …”

“Mijn dochter was zindelijk, maar sinds ze op de basisschool zit, poept en plast ze weer in haar broek. Ze klaagt nu ook dagelijks over buikpijn en wil niet meer naar school …”

“Ik heb elke dag ruzie met mijn dochter. Dagelijks vind ik vieze broeken (in de wasmand, onder haar bed). Ongelukjes tot daar aan toe, maar waarom blijft ze er in rondlopen? Waarom liegt ze erover …?”

“Mijn leerkracht van groep 6 zegt dat ik te lui ben om naar de wc te gaan. Ik ben anderen tot last met mijn vieze broeken. Ik wil wel eerder naar de wc gaan, maar ik voel het niet aankomen. Vaak als ik ga lopen zit het zo maar ineens in mijn broek …”

“Ik ben 8 jaar en mijn zusje van 5 noemt me net als mijn ouders ‘biobak’ …”

“Ik ben 15 jaar en ik heb een eigen stoel in de kamer: een plastic tuinstoel, omdat ik anders de bank bevuil. Iedereen maakt zogenaamd grappige opmerkingen, maar ik wil geen eigen 'poeptroon' …”


Het volledige artikel is hier te downloaden als PDF.

Bron: Wetenschappelijk Tijdschrift Autisme

Zindelijkheidstraining

Dit is een verhaal apart. We hebben nog lang niet het idee dat er echt iets "anders" is in de ontwikkeling van onze zoon, maar er zijn toch een aantal duidelijke dingen die anders gaan als bij de leeftijdsgenootjes in onze omgeving. Als ouders maken we ons daar niet echt druk om, maar proberen gewoon zo goed mogelijk om te gaan met het tempo van ontwikkeling dat onze zoon dicteert. In sommige dingen is hij echt heel erg vlot maar in andere dingen is hij "niet vooruit te branden"...

Zo is daar dus de zindelijkheidstraining, als 2,5 a 3 jarige jochie is hij nog maar wàt content met het dragen van luiers en geeft hij op geen enkele manier aan dit niet meer te willen. Alle trainingsmethodes uit diverse opvoedingsboekjes hebben we geprobeerd. Op vaste tijden op het potje, dit zo leuk mogelijk maken, diverse lokaties zoals wc, woonkamer, slaapkamer enz. Uiteindelijk ook met beloningssystemen. In de zomer in zijn blote billen laten spelen in de tuin zodat hij zelf kon zien wanneer hij plast, laten lopen met een "volle" luier totdat hij komt vragen om en schone broek enz. Niets hielp..!

Inmiddels was ons jochie van 3 al 5 geworden en hij ging dus nog steeds met luiers aan naar de kleuterklas...
Uiteindelijk is er zelfs een verpleegkundige van de GGD regelmatig op bezoek geweest om samen met ons trainingsschema's op te zetten en uit te voeren en te kijken of hij baat zou hebben bij een zogenaamde "plaswekker". Eindconclusie was dat ook dat niet zou werken.

Onze zoon leefde in zijn hoofdje en zich bewust zijn van zijn lichamelijke functies zat hem eigenlijk alleen maar in de weg. Hij vond het gewoon lastig, vervelend en tijdverspillend om tijdens zijn spel te stoppen en naar de wc te gaan. Welke afspraak, beloning of wat dan ook dat daar tegenover stond. Sterker nog, hij vond het zelfs niet vies als zijn onderbroek vol ontlasting zat en trok zich ook helemaal niets aan van de reacties uit zijn omgeving, die lang niet altijd even vleiend waren...

Als ouder doe je niet moeilijk, je zet mentaal een knijper op je neus zorgt dat hij weer met schone kleding zijn activiteiten kan vervolgen en duikt vervolgens het washok in om alles weer schoon te krijgen. Inmiddels weet je allang niet meer hoe je hem nu nog kunt bereiken om ervoor te zorgen dat de impuls om op tijd naar de de wc te gaan vanbinnen uit komt.

Vooralsnog trekt hij zich helemaal niets aan van opmerkingen van leeftijdsgenootjes (die er niet om liegen) Maar dat zal toch ook een keer ophouden en wat gebeurt er dan? Gaat dat het punt zijn waarop hij motivatie vanuit zichzelf krijgt? Of klapt hij dicht en gaat zijn wereldje zich helemaal beperken tot zijn eigen persoontje omdat zijn leeftijdsgenootjes hem kwetsen? Als ouder kun je er alleen bij staan om op te vangen wat er opgevangen moet worden en om hem iedere dag weer op nieuw proberen te motiveren om op tijd naar de wc te gaan.

Als dat dan op een dag lukt ben je zelf dolgelukkig en zoonlief trekt zijn schouders op en snapt niet waar mama zich nou zo druk om maakt. Wc of broek dat maakt toch niets uit? Uiteindelijk is hij rond zijn 7e jaar overdag "droog" met nu en dan nog een een ongelukje. 's-Nachts en ontlasting blijven nog lang een "probleem".

Uiteindelijk is het “goed” gekomen. Niet door opvoedings- of trainingsmethodes, maar gewoon door onvoorwaardelijke acceptatie. Hem vooral niet afkeuren en blijven motiveren om toch vooral pauzes te nemen om naar de wc te gaan.

Inmiddels hebben we natuurlijk ook op andere punten van ontwikkeling wel door dat hij "anders" is en proberen we via de gewone weg voorzichtig aan wat hulp te krijgen, of in ieder geval wat handvatten te krijgen om hem goed te kunnen begeleiden.

Dat gaat alleen nog altijd niet gemakkelijk er zijn ook heel wat keren geweest dat ik het als ouder even niet meer zag/zie zitten om alweer van alles op te ruimen en met de hand voor te wassen. Maar dan staat gelukkig mijn man er om alles weer even te relativeren en op te vangen en zo krijgen we we het samen voor elkaar om onze zoon in zijn waarde te laten en hem onvoorwaardelijk lief te blijven hebben...

(Jouw verhaal met ons delen..? Mail naar: twitterwatnu@gmail.com )