over partners met autisme
Moeders van kinderen met autisme hebben het lang geleden ook moeten horen: ze waren autoritair, dominant, te koel of te toegeeflijk. Pas sinds een jaar of twintig begrijpen we dat autisme in de hersenen zit. Het is niet de schuld van de moeder.
Vrouwen en mannen die een partner met autisme hebben, vinden stilaan ook gehoor. Het heeft lang geduurd: ook zij waren eerst autoritair, dominant en koel. Met mondjesmaat dringt nu het besef door dat normaalbegaafde kinderen met autisme er net als anderen van dromen ooit een intieme relatie aan te gaan. Is dat haalbaar?
In dit boek doen vrouwen en mannen van partners met autisme hun verhaal. "De partners in dit boek zijn niet bedrogen door hun man of vrouw maar door het autisme." - Peter Vermeulen, auteur, gezinspedagoog en autismedeskundige bij de Vlaamse Dienst Autisme, in zijn Voorwoord.
Pas sinds een jaar of twintig is bekend dat autisme in de hersenen zit en kunnen ouders en partners van autisten op enig begrip rekenen. In dit boek wordt getracht aan de hand van elf interviews met partners en zeven hoofdstukken met deskundig commentaar, een beeld te geven van wat de afwijking inhoudt en welke uitwerking zij heeft op een relatie. Omschrijven hoe autisme zich uit bij volwassenen, blijkt erg moeilijk, zelfs voor partners. De kenmerken die worden genoemd, komen ook bij 'normale' mensen voor, alleen niet in dezelfde mate en niet allemaal tegelijk.
Een intieme relatie met een autist hebben, lijkt een onmogelijke opgave. De autist is sterk op zichzelf gericht en de partner moet een enorm incasseringsvermogen hebben en voor de autist en de eventuele kinderen zorgen.
Paperback met voorwoord, inleiding en nuttige adressen. De auteur is journalist en houdt zich bezig met sociale en maatschappelijke thema's. Dit boek geeft inzicht in de problematiek en kan ervaringsdeskundigen een hart onder de riem steken. Een duidelijker omschrijving van het begrip 'autist' was nuttig geweest.
woensdag 7 maart 2012
zondag 4 maart 2012
Vaccinaties zijn geen oorzaak van autisme..!
Één van de hardnekkigste en vooral ook één van de gevaarlijkste mythen rondom autisme is wel het verhaal dat autisme veroorzaakt zou kunnen worden door vaccinaties tegen verschillende (kinder)ziekten.
Zie voor meer informatie ook de artikelen: Valse Profeten en: De BMR-prik, autisme en de isotherapeut
Een werkplek met Autisme..?
Het volgen van een opleiding in het regulier onderwijs brengt voor iemand met Asperger, PDD-NOS, ADHD enz al genoeg problemen met zich mee. Terwijl je als ouder van kinderen met deze vormen van autisme toch regelmatig bij je zelf denkt "hoe is het toch mogelijk dat ze op school geen duidelijke structuur kunnen of willen aanbrengen in de lessen" Het is mij als ouder van 2 jongens met ASS in al die jaren dat ze naar school gaan/gingen niet gelukt structurele aanpassingen doorgevoerd te krijgen. Natuurlijk zijn er individuele leerkrachten die begrijpen wat autisme is en bereid zijn zich aan te passen, maar dit geldt echter niet voor de overgrote meerderheid, helaas!
Een volgende stap in het leven van mijn zoon is, met zijn minimale kwalificatie op zak (volledig teleurgesteld in het Nederlands onderwijssysteem) werk zoeken. Deze onderneming is zo mogelijk een nog grotere slangenkuil dan het Nederland Onderwijs doorlopen...
Immers mensen met autisme hebben wel degelijk talenten, kennis, vaardigheden waar in het bedrijfsleven gebruik van gemaakt zou kunnen (lees: moeten) worden. Het is vele werkgevers echter te veel moeite en dus niet rendabel genoeg, om de werkomgeving van mensen met autisme zodanig aan te passen dat de volledige capaciteit van de werknemer met autisme benut kan worden. Dit leidt maar al te vaak tot situaties waarin de medewerker met autisme de sociale, hiërarchische, situatie op de werkvloer niet meer begrijpt en dus onaangepast gedrag gaat vertonen. Met als enig doel de situatie weer dus danig te vormen dat hij het zelf weer snapt. Dit op zijn beurt wordt vaak weer niet geaccepteerd door de overige werknemers. Ik hoef hier natuurlijk niet uit te leggen dat tot de nodige problemen zal leiden.
Toch zijn de "problemen" ook hier net zo eenvoudig op te lossen, of eigenlijk te voorkomen, als op school.
Van tevoren de directe omgeving informeren over wat autisme is, wat dat betekent voor de (nieuwe) medewerker met autisme en hoe hier in de dagelijkse omgang mee omgegaan kan/moet worden is prioriteit nummer 1. Hier zie je echter maar al te vaak al direct de "problemen" ontstaan, die cirkel van informatie verstrekking vind men vaak niet nodig. Maar al te vaak gaat men er vanuit dat dit zichzelf wel zal oplossen als er werkelijk "problemen" blijken te ontstaan. Dit moment is echter te laat om stap één uit te voeren, immers er hebben zich in de brein van de medewerker met autisme al patronen ontwikkeld die heel erg moeilijk te veranderen zullen zijn.
Al deze theorie wetend heb ik mijn zoon ruim 10 maanden voor zijn 18e verjaardag aangemeld bij het UWV voor ondersteuning vanuit de WAJONG regeling. Gezien onze ervaringen in het MBO, waar men zich op de borst klopt vanwege de werkgevers mentaliteit tegenover de leerlingen, hadden wij weinig hoop op het vinden en behouden van een baan waar in mijn zoon zich langere tijd prettig zou kunnen voelen.
Zijn interesse in ICT is in 2 jaar tijd door voor autisme slecht onderwijs volledig de grond in geboord. Met zijn 2e interessegebied Muziek, in de breedste zin van het woord, willen we niet dat risico lopen. Bij een poging om zich in te schrijven bij een opleiding waar hij die interesse zou kunnen onderbouwen met theorie en techniek stranden al op zijn manier van zichzelf presenteren, die natuurlijk voor een groot deel door zijn autisme wordt bepaald.
Zaak dus om een gedegen "plan de campagne" op te zetten om hem een dag invulling te geven en op langere termijn wellicht toch nog weer een opleiding te kunnen laten volgen.
Na de schriftelijke aanmelding bij het UWV werden we al snel uitgenodigd voor een interview op het regiokantoor. Onze strategie om zijn therapeut naar dit gesprek mee te nemen heeft zijn vruchten afgeworpen. Met zijn drieën hebben we een dermate duidelijk beeld van mijn zoon achter kunnen laten bij zowel de arts als arbeidsdeskundige, en dat op vrij korte termijn, de conclusie van beide heren was, dat ondanks dat er in eerste instantie niet aan mijn zoon mankeert waardoor hij niet in staat zou kunnen zijn om te werken, hij dermate veel "last" van zijn autisme heeft dat het voor hem niet mogelijk is zelfstandig werk te zoeken en te behouden en dat hij dus geen basisinkomen voor zichzelf kan verwerven.
Je kunt je voorstellen dat ondanks dat dit weer een "etiket" is, wij als ouders toch zeer blij waren met deze uitspraken. Het verkrijgen van dit "etiket" heeft ook bij onze zoon een hoop rust gebracht. Na een voor hem zeer moeilijke periode op het MBO heeft hij deze afgesloten met een niveau 2 diploma en een Burn-Out. De hele zomer periode heeft hij nodig gehad hier weer een beetje van bij te komen. Inmiddels is het augustus en heeft onze zoon (met een "kruiwagentje" van moeders) een leuke vrijwilliger baan gevonden bij een Open Muziek Podium. Hier kan hij op voor hem prettig werktijden (middag avond en nacht) en tempo zich volledig storten op de technische aspecten van kleine concerten. Inmiddels heeft hij zelfs al weer een basiscursus geluidstechniek achter de rug.
Voor ons ouders is het nu zaak hem zijn gang te laten gaan, af en toe eens te luisteren of alles nog naar wens verloopt en vooral geen druk te leggen op het zoeken naar opleidingen die bij zijn interesses aansluiten. Het is hier een wankel evenwicht waarin van buiten af al genoeg prestatiedruk wordt uitgeoefend en wij als ouders eigenlijk de rol hebben om die druk zoveel mogelijk van hem af te leiden en aan te geven dat hij nog genoeg tijd heeft om beslissingen te nemen. Daarbij bewakend dat hij wel een "zinvolle" dagbesteding en -ritme heeft en houdt.
Binnen de regels van de WAJONG geldt zijn vrijwilligersbaan als werk, of liever, een nuttige bijdrage aan de maatschappij waar door hij het recht op een uitkering van 75% van het minimum jeugdloon behoudt. Een jobcoach zal voor de nodige ondersteuning zorgen en wellicht lukt het hem volgend schooljaar wel op een opleiding in te stromen waar hij theoretische onderbouwing krijgt aangeboden voor zijn huidige werkzaamheden / interesse.
Onze zoon is nu in ieder geval verzekerd van ondersteuning bij het zoeken en behouden van (betaald of onbetaald) werk. In de huidige situatie van bezuinigingen op allerlei sociale voorzieningen is het helemaal nog niet zeker dat er ook een uitkering gaat volgen, maar dat vinden we in eerste instantie minder van belang. Immers die ondersteuning is eigenlijk waar het om gaat, hiermee kunnen mogelijke werkgevers ondersteuning krijgen in het inzicht krijgen in wat autisme is en dat betekent hopelijk zicht op een werkplek.
De toekomst zal het ons leren...
Een volgende stap in het leven van mijn zoon is, met zijn minimale kwalificatie op zak (volledig teleurgesteld in het Nederlands onderwijssysteem) werk zoeken. Deze onderneming is zo mogelijk een nog grotere slangenkuil dan het Nederland Onderwijs doorlopen...
Immers mensen met autisme hebben wel degelijk talenten, kennis, vaardigheden waar in het bedrijfsleven gebruik van gemaakt zou kunnen (lees: moeten) worden. Het is vele werkgevers echter te veel moeite en dus niet rendabel genoeg, om de werkomgeving van mensen met autisme zodanig aan te passen dat de volledige capaciteit van de werknemer met autisme benut kan worden. Dit leidt maar al te vaak tot situaties waarin de medewerker met autisme de sociale, hiërarchische, situatie op de werkvloer niet meer begrijpt en dus onaangepast gedrag gaat vertonen. Met als enig doel de situatie weer dus danig te vormen dat hij het zelf weer snapt. Dit op zijn beurt wordt vaak weer niet geaccepteerd door de overige werknemers. Ik hoef hier natuurlijk niet uit te leggen dat tot de nodige problemen zal leiden.
Toch zijn de "problemen" ook hier net zo eenvoudig op te lossen, of eigenlijk te voorkomen, als op school.
Van tevoren de directe omgeving informeren over wat autisme is, wat dat betekent voor de (nieuwe) medewerker met autisme en hoe hier in de dagelijkse omgang mee omgegaan kan/moet worden is prioriteit nummer 1. Hier zie je echter maar al te vaak al direct de "problemen" ontstaan, die cirkel van informatie verstrekking vind men vaak niet nodig. Maar al te vaak gaat men er vanuit dat dit zichzelf wel zal oplossen als er werkelijk "problemen" blijken te ontstaan. Dit moment is echter te laat om stap één uit te voeren, immers er hebben zich in de brein van de medewerker met autisme al patronen ontwikkeld die heel erg moeilijk te veranderen zullen zijn.
Al deze theorie wetend heb ik mijn zoon ruim 10 maanden voor zijn 18e verjaardag aangemeld bij het UWV voor ondersteuning vanuit de WAJONG regeling. Gezien onze ervaringen in het MBO, waar men zich op de borst klopt vanwege de werkgevers mentaliteit tegenover de leerlingen, hadden wij weinig hoop op het vinden en behouden van een baan waar in mijn zoon zich langere tijd prettig zou kunnen voelen.
Zijn interesse in ICT is in 2 jaar tijd door voor autisme slecht onderwijs volledig de grond in geboord. Met zijn 2e interessegebied Muziek, in de breedste zin van het woord, willen we niet dat risico lopen. Bij een poging om zich in te schrijven bij een opleiding waar hij die interesse zou kunnen onderbouwen met theorie en techniek stranden al op zijn manier van zichzelf presenteren, die natuurlijk voor een groot deel door zijn autisme wordt bepaald.
Zaak dus om een gedegen "plan de campagne" op te zetten om hem een dag invulling te geven en op langere termijn wellicht toch nog weer een opleiding te kunnen laten volgen.
Na de schriftelijke aanmelding bij het UWV werden we al snel uitgenodigd voor een interview op het regiokantoor. Onze strategie om zijn therapeut naar dit gesprek mee te nemen heeft zijn vruchten afgeworpen. Met zijn drieën hebben we een dermate duidelijk beeld van mijn zoon achter kunnen laten bij zowel de arts als arbeidsdeskundige, en dat op vrij korte termijn, de conclusie van beide heren was, dat ondanks dat er in eerste instantie niet aan mijn zoon mankeert waardoor hij niet in staat zou kunnen zijn om te werken, hij dermate veel "last" van zijn autisme heeft dat het voor hem niet mogelijk is zelfstandig werk te zoeken en te behouden en dat hij dus geen basisinkomen voor zichzelf kan verwerven.
Je kunt je voorstellen dat ondanks dat dit weer een "etiket" is, wij als ouders toch zeer blij waren met deze uitspraken. Het verkrijgen van dit "etiket" heeft ook bij onze zoon een hoop rust gebracht. Na een voor hem zeer moeilijke periode op het MBO heeft hij deze afgesloten met een niveau 2 diploma en een Burn-Out. De hele zomer periode heeft hij nodig gehad hier weer een beetje van bij te komen. Inmiddels is het augustus en heeft onze zoon (met een "kruiwagentje" van moeders) een leuke vrijwilliger baan gevonden bij een Open Muziek Podium. Hier kan hij op voor hem prettig werktijden (middag avond en nacht) en tempo zich volledig storten op de technische aspecten van kleine concerten. Inmiddels heeft hij zelfs al weer een basiscursus geluidstechniek achter de rug.
Voor ons ouders is het nu zaak hem zijn gang te laten gaan, af en toe eens te luisteren of alles nog naar wens verloopt en vooral geen druk te leggen op het zoeken naar opleidingen die bij zijn interesses aansluiten. Het is hier een wankel evenwicht waarin van buiten af al genoeg prestatiedruk wordt uitgeoefend en wij als ouders eigenlijk de rol hebben om die druk zoveel mogelijk van hem af te leiden en aan te geven dat hij nog genoeg tijd heeft om beslissingen te nemen. Daarbij bewakend dat hij wel een "zinvolle" dagbesteding en -ritme heeft en houdt.
Binnen de regels van de WAJONG geldt zijn vrijwilligersbaan als werk, of liever, een nuttige bijdrage aan de maatschappij waar door hij het recht op een uitkering van 75% van het minimum jeugdloon behoudt. Een jobcoach zal voor de nodige ondersteuning zorgen en wellicht lukt het hem volgend schooljaar wel op een opleiding in te stromen waar hij theoretische onderbouwing krijgt aangeboden voor zijn huidige werkzaamheden / interesse.
Onze zoon is nu in ieder geval verzekerd van ondersteuning bij het zoeken en behouden van (betaald of onbetaald) werk. In de huidige situatie van bezuinigingen op allerlei sociale voorzieningen is het helemaal nog niet zeker dat er ook een uitkering gaat volgen, maar dat vinden we in eerste instantie minder van belang. Immers die ondersteuning is eigenlijk waar het om gaat, hiermee kunnen mogelijke werkgevers ondersteuning krijgen in het inzicht krijgen in wat autisme is en dat betekent hopelijk zicht op een werkplek.
De toekomst zal het ons leren...
zaterdag 3 maart 2012
Autisme verteld...
Sommige auteurs in dit boek hanteren de term Neurotypicals (NT'ers); dat is de afkorting van neurologically typical, het syndroom waarmee ze ons, 'normale' mensen benoemen. Een aantal mensen met autisme maakten de oefening om ons te beschrijven, net zoals wij hen, in termen van een aantal kenmerken die alleen bij zogenaamd normale mensen voorkomen.
'Neurotypicals denken bijvoorbeeld dat hun kijk op de wereld de enige echte is, ze kunnen moeilijk alleen zijn, zijn vaak intolerant tegenover minderheden, hebben het moeilijk om in een directe taal te communiceren en kunnen beter liegen en doen alsof dan mensen met autisme; er is momenteel geen genezing mogelijk. Maar, en dit is het goede nieuws, veel NT'ers hebben hun beperkingen leren compenseren en kunnen zo een normaal contact opbouwen met mensen met autisme.' Het is maar hoe je het bekijkt...
Het is de wens van de auteurs dat ze met hun boek een brug bouwen waarop mensen met en zonder autisme elkaar kunnen ontmoeten om er ieders eigenheid te ontdekken en van elkaars verwantschap te genieten.
Vanuit het oogpunt van de autisten biedt dit boek een beschrijving van hun beleving, hun plaats, de waardering die ze krijgen als mens in de samenleving met niet-autisten. Het gaat om tot voor kort en nu nog voor velen geheel onbekende ervaringen, meningen en interpretatie van kenmerken van autisten. Heel opvallend is de moeite met communicatie, waarin de autist rechtstreeks, zonder omwegen, niet paradoxaal, zonder verbloemingen spreekt en juist in de war geraakt van alle indirectheid. Daarnaast is ook de intiemere relatie moeilijk voor velen, omdat de emotionaliteit zo anders is, gebaseerd op andere waarnemingen.
De informatieverwerking door autisten en niet-autisten gebeurt heel verschillend. De autist verbijzondert doordat hij zo gedetailleerd waarneemt. De niet-autist veralgemeniseert.
Een wereld gaat open voor niet-autisten bij het lezen van deze verhalen. Het is een bijzonder goede bijdrage om elkaar beter te verstaan. De auteurs zijn autisten, de samenstelster en inleidster is moeder van een autist.
'Neurotypicals denken bijvoorbeeld dat hun kijk op de wereld de enige echte is, ze kunnen moeilijk alleen zijn, zijn vaak intolerant tegenover minderheden, hebben het moeilijk om in een directe taal te communiceren en kunnen beter liegen en doen alsof dan mensen met autisme; er is momenteel geen genezing mogelijk. Maar, en dit is het goede nieuws, veel NT'ers hebben hun beperkingen leren compenseren en kunnen zo een normaal contact opbouwen met mensen met autisme.' Het is maar hoe je het bekijkt...
Het is de wens van de auteurs dat ze met hun boek een brug bouwen waarop mensen met en zonder autisme elkaar kunnen ontmoeten om er ieders eigenheid te ontdekken en van elkaars verwantschap te genieten.
Vanuit het oogpunt van de autisten biedt dit boek een beschrijving van hun beleving, hun plaats, de waardering die ze krijgen als mens in de samenleving met niet-autisten. Het gaat om tot voor kort en nu nog voor velen geheel onbekende ervaringen, meningen en interpretatie van kenmerken van autisten. Heel opvallend is de moeite met communicatie, waarin de autist rechtstreeks, zonder omwegen, niet paradoxaal, zonder verbloemingen spreekt en juist in de war geraakt van alle indirectheid. Daarnaast is ook de intiemere relatie moeilijk voor velen, omdat de emotionaliteit zo anders is, gebaseerd op andere waarnemingen.
De informatieverwerking door autisten en niet-autisten gebeurt heel verschillend. De autist verbijzondert doordat hij zo gedetailleerd waarneemt. De niet-autist veralgemeniseert.
Een wereld gaat open voor niet-autisten bij het lezen van deze verhalen. Het is een bijzonder goede bijdrage om elkaar beter te verstaan. De auteurs zijn autisten, de samenstelster en inleidster is moeder van een autist.
donderdag 1 maart 2012
Autisme en Hechting (Gehechtheid)
Hechting of gehechtheid is de affectieve band van een kind met een opvoeder met wie het kind regelmatig omgaat en aan wie het troost ontleent in tijden van angst en spanning.
Over gehechtheid is veel geschreven en er is ook al veel onderzocht. Hiervoor wil ik u verwijzen naar de diverse boeken en websites welke eenvoudig te vinden zijn door de trefwoorden 'gehechtheidstheorie', 'hechtingstheorie' 'gehechtheid', ‘hechting' ‘hechtingsproblemen' ‘hechtingsstoornis' te gebruiken.
Met het gegeven dat er zoveel geschreven en al onderzocht is en over de gehechtheid gesproken wordt, ontstaat er meteen ook een risico. Het risico dat te snel conclusies getrokken worden. Conclusies getrokken worden zonder dat er een diagnose is gesteld en een kind te snel 'gelabeld' wordt. Een goede diagnose laten stellen wanneer er een vermoeden is van gehechtheidsproblemen of anders, is wenselijk.
Hieronder leest u de percentages en een korte omschrijving die van toepassing zijn bij de vier vormen van gehechtheid. Het zijn percentages die een algemeen beeld geven en niet gericht zijn op bepaalde doelgroepen.
Typen gehechtheidsrelaties
(citaat uit boek: Onveilig gehecht of een hechtingstoornis)
Voor verder informatie verwijzen wij u naar het boek ‘Onveilig gehecht of een hechtingsstoornis'.
Dit boek is gratis te downloaden: www.vilans.nl
In dit boek wordt ingegaan op de vraag of gehechtheid ook mogelijk is bij mensen met een verstandelijke beperking en ook of er gehechtheid mogelijk is wanneer een kind naar een zorginstelling gaat en te maken krijgt met wisselende begeleiders.
Onderstaand volgt nog een citaat uit dit boek, geschreven door dr. Lex Wijnroks van de Universiteit Utrecht.
De kwaliteit van de hechting bij kinderen met een ontwikkelingsstoornis of verstandelijke beperking.
Er is tot nog toe weinig onderzoek gedaan naar de hechtingsontwikkeling van kinderen met een ontwikkelingstoornis of verstandelijke beperking. De vraag of deze kinderen een even grote kans hebben op het ontwikkelen van een veilige gehechtheidsrelatie is dus nog niet eenduidig te beantwoorden. De gepubliceerde studies beperken zich tot kinderen met een autistische stoornis (Rutgers, Bakermans-Kranenburg, Van IJzendoorn & Van Berckelaer-Onnes, 2005; Wijnroks, 2004) en kinderen met het syndroom van Down (Vaughn, Goldberg, Atkinson & Marcovitch, 1994).
Een autistische stoornis is lange tijd beschreven als een gebrek aan vermogen om normaal gehechtheidsgedrag te vertonen vanwege de beperkingen in de sociale interacties en communicatie. Onderzoek toont echter aan dat kinderen met een autistische stoornis gehechtheidsgedrag kunnen laten zien; zij maken onderscheid tussen de primaire verzorgers en vreemden en vertonen meer sociaal gedrag ten opzichte van de ouders/verzorgers dan van de vreemden. Bovendien reageren deze kinderen net als normaal begaafde kinderen met contact zoeken als zij kortstondig gescheiden zijn geweest van hun ouder/verzorger. De resultaten uit onderzoek bij kinderen met het syndroom van Down laten een vergelijkbaar beeld zien. Dit gegeven toont eens te meer aan hoe sterk het vermogen te hechten biologisch verankerd ligt in de ontwikkeling van elk kind. Ongeveer de helft van deze kinderen ontwikkelt een veilige gehechtheidrelatie. Dat is weliswaar lager dan het percentage dat we vinden bij niet-klinische populaties, maar hierbij moet worden aangetekend dat kinderen met een autistische stoornis èn een verstandelijke beperking het laagste percentage veilige gehechtheidsrelaties laten zien en kinderen met uitsluitend een autistische stoornis in dit opzicht niet verschillen van normaal begaafde kinderen. We kunnen dus voorlopig concluderen dat kinderen met een autistische stoornis en/of verstandelijke beperking veilige gehechtheidsrelaties met hun ouders/verzorgers kunnen ontwikkelen'. Einde citaat.
Een kind een veilige basis meegeven, zodat het kind zich veilig kan hechten, vraagt veel investering en zorg.
Een kind met een verstandelijke beperking dezelfde veilige basis geven, vraagt nog meer van de ouders, maar ook van de begeleiders. Het voorgaande citaat geeft aan dat ook kinderen met een verstandelijke beperking zich veilig kunnen (leren)hechten.
Onderzoeken bevestigen dat een goede hechting ook nog op latere leeftijd gerealiseerd kan worden. (Zie hoofdstuk: onderzoeken). Hiervoor geldt wel een belangrijke voorwaarde: de ouder of verzorger moet sensitief zijn. Hierdoor is hij in staat de signalen van het kind op te vangen, waar te nemen en hierop te reageren.
Ook is kennis van zaken noodzakelijk en het anders leren kijken naar het kind. Leren verstaan wat hij met zijn gedrag werkelijk bedoelt. Negatief gedrag, allevriendjesgedrag, wervend gedrag, uitspelen e.a. hebben vaak een achterliggende betekenis en/of kunnen passen bij zijn emotionele ontwikkeling.
Daarnaast kan er sprake zijn van een groot verschil met de emotionele ontwikkeling en de cognitieve ontwikkeling. Dit werkt o.a. overschatting en overvraging snel in de hand.
Verder is het noodzakelijk dat de omgeving stabiel is. Er dus niet voortdurend sprake is van wisselende situaties; verhuizingen; veranderingen van dagprogramma; wisselende begeleiders en bewoners e.a.
Dat vraagt ook om aanpassingen binnen de zorg; een nieuwe vorm van samenwerken, leren werken met de driehoek (alle betrokkenen) en communiceren; goed op elkaar leren afstemmen en van elkaar willen leren. Het kan allemaal. De praktijk leert inmiddels dat deze voorwaarden ook binnen de zorg mogelijk zijn.
Zie ook menu: Voor hulpverleners: wonen, dagbesteding, medewerkers.
Bron: Goedgehecht
Over gehechtheid is veel geschreven en er is ook al veel onderzocht. Hiervoor wil ik u verwijzen naar de diverse boeken en websites welke eenvoudig te vinden zijn door de trefwoorden 'gehechtheidstheorie', 'hechtingstheorie' 'gehechtheid', ‘hechting' ‘hechtingsproblemen' ‘hechtingsstoornis' te gebruiken.
Met het gegeven dat er zoveel geschreven en al onderzocht is en over de gehechtheid gesproken wordt, ontstaat er meteen ook een risico. Het risico dat te snel conclusies getrokken worden. Conclusies getrokken worden zonder dat er een diagnose is gesteld en een kind te snel 'gelabeld' wordt. Een goede diagnose laten stellen wanneer er een vermoeden is van gehechtheidsproblemen of anders, is wenselijk.
Hieronder leest u de percentages en een korte omschrijving die van toepassing zijn bij de vier vormen van gehechtheid. Het zijn percentages die een algemeen beeld geven en niet gericht zijn op bepaalde doelgroepen.
- Veilige gehechtheid 60/70 %
- Onveilig afwerend/ ambivalent gehecht 10 %
- Onveilig gehecht 20 %
- Gedesorganiseerd gehecht 15 %
Typen gehechtheidsrelaties
(citaat uit boek: Onveilig gehecht of een hechtingstoornis)
- Type A: angstig-vermijdend gehecht. Het kind heeft geen vertrouwen in de beschikbaarheid van de hechtingsfiguur en probeert zo veel mogelijk contact te vermijden, zelfs als het stress ervaart. Het gevoel van veiligheid en geborgenheid wordt zoveel mogelijk bewerkstelligd door aandacht voor gehechtheid te vermijden en gevoelens te neutraliseren.
- Type B: veilig gehecht. Het kind heeft vertrouwen in de beschikbaarheid van de hechtingsfiguur in tijden van stress en handhaaft het contact zolang het nog niet gerustgesteld is. Het is goed in staat de gehechtheidsfiguur te gebruiken om een gevoel van veiligheid en geborgenheid te bewerkstelligen.
- Type C: angstig-afwerend/ambivalent gehecht. Het kind is onzeker (ambivalent) over de beschikbaarheid van de hechtingsfiguur en is boos en huilt veel, zelfs in de nabijheid van de hechtingsfiguur. Het zoekt soms op een passieve, ‘zielige’ manier contact. Dit kind is voortdurend bezig met de beschikbaarheid en aanwezigheid van de gehechtheidsfiguur.
- Type D: gedesorganiseerd/gedesoriënteerd gehecht. Het kind vertoont geen coherent hechtingspatroon, dat wil zeggen het gehechtheidsgedrag is op cruciale momenten niet te verenigen met één van de georganiseerde gehechtheidstrategieën (veilig, vermijdend, afwerend). Dat kan zich uiten in chaotisch, tegenstrijdig, bizar en angstig gehechtheidsgedrag in de aanwezigheid van de hechtingsfiguur.
Voor verder informatie verwijzen wij u naar het boek ‘Onveilig gehecht of een hechtingsstoornis'.
Dit boek is gratis te downloaden: www.vilans.nl
In dit boek wordt ingegaan op de vraag of gehechtheid ook mogelijk is bij mensen met een verstandelijke beperking en ook of er gehechtheid mogelijk is wanneer een kind naar een zorginstelling gaat en te maken krijgt met wisselende begeleiders.
Onderstaand volgt nog een citaat uit dit boek, geschreven door dr. Lex Wijnroks van de Universiteit Utrecht.
De kwaliteit van de hechting bij kinderen met een ontwikkelingsstoornis of verstandelijke beperking.
Er is tot nog toe weinig onderzoek gedaan naar de hechtingsontwikkeling van kinderen met een ontwikkelingstoornis of verstandelijke beperking. De vraag of deze kinderen een even grote kans hebben op het ontwikkelen van een veilige gehechtheidsrelatie is dus nog niet eenduidig te beantwoorden. De gepubliceerde studies beperken zich tot kinderen met een autistische stoornis (Rutgers, Bakermans-Kranenburg, Van IJzendoorn & Van Berckelaer-Onnes, 2005; Wijnroks, 2004) en kinderen met het syndroom van Down (Vaughn, Goldberg, Atkinson & Marcovitch, 1994).
Een autistische stoornis is lange tijd beschreven als een gebrek aan vermogen om normaal gehechtheidsgedrag te vertonen vanwege de beperkingen in de sociale interacties en communicatie. Onderzoek toont echter aan dat kinderen met een autistische stoornis gehechtheidsgedrag kunnen laten zien; zij maken onderscheid tussen de primaire verzorgers en vreemden en vertonen meer sociaal gedrag ten opzichte van de ouders/verzorgers dan van de vreemden. Bovendien reageren deze kinderen net als normaal begaafde kinderen met contact zoeken als zij kortstondig gescheiden zijn geweest van hun ouder/verzorger. De resultaten uit onderzoek bij kinderen met het syndroom van Down laten een vergelijkbaar beeld zien. Dit gegeven toont eens te meer aan hoe sterk het vermogen te hechten biologisch verankerd ligt in de ontwikkeling van elk kind. Ongeveer de helft van deze kinderen ontwikkelt een veilige gehechtheidrelatie. Dat is weliswaar lager dan het percentage dat we vinden bij niet-klinische populaties, maar hierbij moet worden aangetekend dat kinderen met een autistische stoornis èn een verstandelijke beperking het laagste percentage veilige gehechtheidsrelaties laten zien en kinderen met uitsluitend een autistische stoornis in dit opzicht niet verschillen van normaal begaafde kinderen. We kunnen dus voorlopig concluderen dat kinderen met een autistische stoornis en/of verstandelijke beperking veilige gehechtheidsrelaties met hun ouders/verzorgers kunnen ontwikkelen'. Einde citaat.
Een kind een veilige basis meegeven, zodat het kind zich veilig kan hechten, vraagt veel investering en zorg.
Een kind met een verstandelijke beperking dezelfde veilige basis geven, vraagt nog meer van de ouders, maar ook van de begeleiders. Het voorgaande citaat geeft aan dat ook kinderen met een verstandelijke beperking zich veilig kunnen (leren)hechten.
Onderzoeken bevestigen dat een goede hechting ook nog op latere leeftijd gerealiseerd kan worden. (Zie hoofdstuk: onderzoeken). Hiervoor geldt wel een belangrijke voorwaarde: de ouder of verzorger moet sensitief zijn. Hierdoor is hij in staat de signalen van het kind op te vangen, waar te nemen en hierop te reageren.
Ook is kennis van zaken noodzakelijk en het anders leren kijken naar het kind. Leren verstaan wat hij met zijn gedrag werkelijk bedoelt. Negatief gedrag, allevriendjesgedrag, wervend gedrag, uitspelen e.a. hebben vaak een achterliggende betekenis en/of kunnen passen bij zijn emotionele ontwikkeling.
Daarnaast kan er sprake zijn van een groot verschil met de emotionele ontwikkeling en de cognitieve ontwikkeling. Dit werkt o.a. overschatting en overvraging snel in de hand.
Verder is het noodzakelijk dat de omgeving stabiel is. Er dus niet voortdurend sprake is van wisselende situaties; verhuizingen; veranderingen van dagprogramma; wisselende begeleiders en bewoners e.a.
Dat vraagt ook om aanpassingen binnen de zorg; een nieuwe vorm van samenwerken, leren werken met de driehoek (alle betrokkenen) en communiceren; goed op elkaar leren afstemmen en van elkaar willen leren. Het kan allemaal. De praktijk leert inmiddels dat deze voorwaarden ook binnen de zorg mogelijk zijn.
Zie ook menu: Voor hulpverleners: wonen, dagbesteding, medewerkers.
Bron: Goedgehecht
ADHD, wat nu..?: Effect Strattera (R) (Atomoxetine) op kinderen met...
ADHD, wat nu..?: Effect Strattera (R) (Atomoxetine) op kinderen met...: In Nederland wordt in verschillende kinder- en jeugdpsychiatrische centra meegewerkt aan onderzoek met Strattera (R) Eerste resultaten bek...
Abonneren op:
Posts (Atom)